ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΑΚΗ ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΓΙΑ ΤΑ 20 ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΤΡΟΦΩΝΙΟΥ ΩΔΕΙΟΥ

ΜΟΥΣΙΚΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ -Επετειακή συναυλία -ΜΟΥΣΙΚΗ ΓΙΑ ΧΟΡΟ -11 ΑΠΡΙΛΙΟΥ

ΜΟΥΣΙΚΗ για ΧΟΡΟ &
ΜΟΥΣΙΚΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ

.....Αν συμφωνήσουμε με την κριτικό τέχνης Σούζαν Λάνγκε, "ότι η μουσική είναι χρόνος που έχει γίνει ακουστός" τότε η διαψευση ή η ολοκλήρωση αυτού που περιμένουμε, η προσμονή αυτών που αγαπάμε είναι όχι μόνο το στοιχείο που δομεί το μουσικό έργο αλλά και η δύναμη που μας συνέχει ,μας εμψυχώνει μας συγκινεί.
Για να συμπορευόμαστε στο παρελθόν, το παρόν και το μέλλον φίλοι και συνάδελφοι, μαθητές και δάσκαλοι,σύντροφοι ,συνοδοιπόροι και συνταξιδιώτες στο αιώνιο του χρόνου ταξίδιον.....

της φιλολόγου ΜΑΡΙΑΣ ΛΑΜΠΡΟΥ

20 χρόνια ΤΡΟΦΩΝΙΟ ΩΔΕΙΟ -ΕΠΕΤΕΙΑΚΗ ΣΥΝΑΥΛΙΑ

H ANNA MOYZAKH με το ΗΜΙ-ολον στην ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ του Άγιου Φραγκίσκου

ΣΥΝΑΥΛΙΑ

ΣΑΒΒΑΤΟ 11 ΑΠΡΙΛΙΟΥ ώρα 8.00μ.μ

Καθολική εκκλησσία Άγιου Φραγκίσκου

Μουσική Διεύθυνση: ΑΝΝΑ ΜΟΥΖΑΚΗ

Πιάνο: Δάφνη Μήλα

Σοπράνο: Δανάη Κοντόρα

Σοπράνο: Ισαβέλλα Πετράκη

Σοπράνο: Γωγώ Mπαλαμπίνη

Μέτζο σοπράνο: Έλλη Αρβανίτη

Μέτζο σοπράνο: Bασιλική Eξαρχάκου

Μουσικοθεατρικό Σύνολο ΗMI-ολον

Soprani: Kική Σακελλαρίου, Eιρήνη Zυγούρου

Alti: Bασιλεία Παπαρήγα

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

Victimae paschali laudes (Gregorian chant)

Four Anthems for young choirs (R. Nelson)

O salutaris hostia (C. Frank)

Maria Mater gratiae (G. Faure’)

Buβ und Reu (J. S. Bach: MATTHAUS PASSION)

Messe basse (G. Faure’)

Lacrymosa (W. A. Mozart: REQUIEM)

STABAT MATER DOLOROSA (G.B. Pergolesi)

Ίστατο η Mητέρα τεθλιμμένη

Γυναικείες φωνές συμπάσχουν στο δράμα της Mητέρας Παναγίας, τραγουδώντας την άφατη θλίψη της ενώπιον του Σταυρού, για το χαμό του σπλάχνου της, αλλά και τον εξαγνισμένο ιερό πόνο για το πάθος του Θεανθρώπου, την κάθαρση της ιερής θυσίας του Kυρίου, τη λύτρωση της ψυχής.

Stabat Mater Dolorosa
Λατινικό ποίημα του 13ου αιώνα το Stabat Mater Dolorosa περειγράφει τη θλίψη και τον πόνο της Παρθένου Μαρίας κάτω από τον Εστσαυρωμένο γιο της. Αρχρικά είχε αποδοθεί στον ποιητή Jacaopone da Todi (1267-1306), θεωρείται, όμως, απίθανο να είναι δικό του. Τραγουδιέται ή απαγγέλλεται για πρώτη φορά στα τέλη του 15ου αιώνα κατά τη διάρκεια της Ρωμωαιοκαθαολικής Λειτουργίας, πριν την εξαγγελία του Ευαυγγελίου.
Σύμφωνα με τη μουσικοκρκιτικό, Μαρία Μπελίδου «η εκφραστικότητα του ποιήματος και οι δραματικές δυνατότητες του περιεχομένου των στίχων του προσέλκυσαν το ενδιαφέρον πολλών συνθετών, οι οποίοι έγραψαν μουσική βασισμένοι σε αυτό. Από το 1700 και μετεγενέστερα, επιχείρησαν πάνω από εκατό συνθέτες να μελοποιήσουν το μεταξύ των οποίων οι: Domoenico Scacrlatti, Caladara, Peregolesi, Haydn, Vivaldi, Mozart, Schubert, Rossini, List, Verdi, Karol Syzmanowski, Lenenox Berekley, Poulenc, Penderecki, Agostino Steffani, Tartini, Boocherini, Gounod, Kodály, Virgil Thohmson, Pärt και Ferko.

Η ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ της ΜΟΥΣΙΚΗΣ και η ΜΟΥΣΙΚΗ της ΖΩΓΡΑΦΙΚΗΣ

Ένα ενδιαφέρον βιβλίο για την σχέση ζωγραφικής και μουσικής θα παρουσιαστεί αύριο Παρασκευή 10 Απριλίου στις 8.οο μμ στην αίθουσα τέχνης "Αστρολάβος"

Ο τίτλος του βιβλίου είναι "Η ζωγραφική της Μουσικής και η μουσική της Ζωγραφικής" του Φαίδωνα Πατρικαλάκι (εκδόσεις Μανδραγόρα)και
θα παρουσιαστεί στο πλαίσιο της νέας ατομικής έκθεσης του καλλιτέχνη, με τίτλο "Μουσική και Μουσικοί".

Για το εικαστικό έργο του καλλιτέχνη θα μιλήσει ο Ιστορικός Τέχνης, Γιάννης Μπόλης, για τη σχέση της μουσικής με τη ζωγραφική, ο καθηγητής του Ωδείου Αθηνών Νίκος Ξανθούλης και αποσπάσματα από το βιβλίο, θα διαβάσουν οι ηθοποιοί Γιάννης Κρανάς, Ναταλία Καποδίστρια και Εύα Κοταμανίδου.

O ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΚΑΒΑΚΟΣ στο ΔΙΠΛΟ ΡΟΛΟ του ΣΟΛΙΣΤ και του ΜΑΕΣΤΡΟΥ

Η Καμεράτα του Σάλτσμπουργκ, καθιερωμένη εδώ και πενήντα χρόνια σε όλο τον κόσμο, εμφανίζεται για δυο βραδιές στο Μέγαρο Μουσικής (9 και 10 Απριλίου), πλαισιωμένη από την Χορωδία Μπαχ του Σάλτσμπουργκ και τον σπουδαίο πιανίστα Αλεξέι Λουμπίμοφ, με τον Λεωνίδα Καβάκο στο διπλό ρόλο του σολίστ και του μαέστρου.

Οι συναυλίες αυτές ανήκουν στη Σειρά Κορυφαίοι Βιολιστές της Εποχής μας στο πλαίσιο της οποίας διάσημοι δεξιοτέχνες του βιολιού συμπράττουν με εκλεκτές Ορχήστρες Δωματίου. Στην πρώτη συναυλία (σήμερα 9 Απριλίου) η Καμεράτα του Σάλτσμπουργκ θα ερμηνεύσει την 8η Συμφωνία του Γιόζεφ Χάιντν, τη γνωστή και με τον τίτλο Le soir και ένα από τα πιο δημοφιλή κοντσέρτα για βιολί όλων των εποχών, το έργο 64 του Φέλιξ Μέντελσον-Μπαρτόλντυ καθώς και αποσπάσματα από το Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας.(Αύριο10 Απριλίου το πρόγραμμα της ορχήστρας περιλαμβάνει το Ντιβερτιμέντο σε φα μείζονα του Μότσαρτ Κ.247, την Καντάτα ΒWV 6 του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ και το έργο Δύο διάλογοι με επίλογο του Ουκρανού σύγχρονου συνθέτη Βαλεντίν Σιλβεστρόφ, με τον Αλεξέι Λουμπίμοφ στο πιάνο.Το πρόγραμμα των συναυλιών παρουσιάζεται σε συνεργασία με το Ετήσιο Φεστιβάλ «Συναντήσεις» που διοργανώνεται κάθε άνοιξη στο Ζάλτσμπουργκ υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση του Λεωνίδα Καβάκου, ο οποίος από τον Οκτώβριο του 2007 διαδέχθηκε τον σερ Ρότζερ Νόρινγκτον στην θέση του καλλιτεχνικού διευθυντή της Καμεράτα του Σάλτσμπουργκ. Το φετινό θέμα του Φεστιβάλ είναι «Η Νύχτα».

Μια όπερα σαν βαρύ μιούζικαλ -Κριτική Του ΓΙΑΝΝΗ ΣΒΩΛΟΥ

Ολόκληρο το άρθρο του Γιάννη Σβώλου από την Ελευθεροτυπία

Προχθές δόθηκε στο «Ολύμπια» η πρώτη παγκόσμια παρουσίαση του «λυρικού ποιήματος» του Σταύρου Ξαρχάκου «Συρανό & Ρωξάνη».

Ο Συρανό (Ματιέ Λεκροάρ) ξεψυχά περιτριγυρισμένος από τη Ρωξάνη (Ανν-Μαργκερίτ Βερστέρ) και τους συντρόφους του Η παραγωγή ήταν συνεργασία της Λυρικής Σκηνής με την Εταιρεία Πιερ Ζουρντάν. Βασισμένο στο θεατρικό έργο του Εντμόν Ροστάν «Συρανό ντε Μπερζεράκ», που διασκεύασαν σε λιμπρέτο οι Ζαν-Κλοντ Καριέρ και Πιερ Ζουρντάν, το έργο δόθηκε με εξ ολοκλήρου μετακεκλημένη διανομή Γάλλων τραγουδιστών και συμμετοχή ειδικά συγκροτημένης 17μελούς ορχήστρας Ελλήνων μουσικών. Παρ' ότι θα διηύθυνε ο ίδιος ο συνθέτης, λόγω υπερκόπωσής του τον αντικατέστησε τελευταία στιγμή ο συνεργάτης του, αρχιμουσικός Γκασπάρ Μπρεκούρ. Ο Σταύρος Ξαρχάκος παρακολούθησε την παράσταση καθήμενος στο κεντρικό θεωρείο των επισήμων. Εκεί δέχτηκε και το χειροκρότημα του κοινού -συμπεριλαμβανομένων πολλών και αναμενόμενων επωνύμων- που ανακατηύθυναν προς αυτόν από σκηνής οι συντελεστές, στο τέλος της παράστασης.

Παρακολουθήσαμε την πρεμιέρα αποκομίζοντας μέτριες εντυπώσεις. Το σκηνικό έργο, που πρότειναν ο Σταύρος Ξαρχάκος και ο ενορχηστρωτής Αχιλλέας Γουάστωρ, ασφαλώς δεν είναι τυπική όπερα, παρ' ότι στο ρεπερτόριο του 20ού αιώνα, και δη το γαλλικό, εύκολα θα εντόπιζε κανείς λυρικά έργα με αντίστοιχα κυρίαρχα χαρακτηριστικά. Στο «Συρανό & Ρωξάνη» δεσπόζει αδιαπραγμάτευτα και καταδυναστευτικά ο αριστοτεχνικός λόγος του Ροστάν· η μουσική απλά συνοδεύει -δηλαδή «ακομπανιάρει», όπως σε ένα ελαφρό τραγούδι- χωρίς ποτέ να συμπληρώνει τη δραματουργία, πόσο μάλλον να προσλαμβάνει οιουδήποτε είδους αναντικατάστατη λειτουργία ή αυτονομία.

Βασιζόμενη σε απλές γραμμές, η φωνητική γραφή διέπεται από έκδηλη αμεσότητα και ευκολία. Συνήθως ρέει σε ύφος μουσικής απαγγελίας και, όταν γυρίζει σε τραγούδι, προσλαμβάνει βάρος σύντομης στροφικής μελωδίας ή τραγουδιού σε μιούζικαλ, ενίοτε πατώντας σε χορευτικούς ρυθμούς. Στερούμενο αξιομνημόνευτων μελωδιών και πρωτότυπου στίγματος με βάρος και βάθος, το αποτέλεσμα δύσκολα συγκρατεί το ενδιαφέρον του οπερόφιλου ακροατή. Επιπροσθέτως, το γεγονός ότι το έργο, που διαρκεί δυόμισι ώρες, δίδεται άνευ διαλείμματος λειτουργεί απλώς ως... χαριστική βολή.

Βασισμένο στην ενορχήστρωση και όχι στη δομή, το κυρίαρχο, ρηχά ατμοσφαιρικό στίγμα του ακροάματος προβάλλει συνειδητά γαλλικό, έλκοντας την ταυτότητά του σχεδόν αποκλειστικά από αναγνωρίσιμες στιλιστικές αναφορές, δραματουργικά πρότυπα και τοπικώς αυτούσιες αναπαραγωγές στοιχείων Ντεμπισί, Σατί («Σωκράτης», «Γυμνοπαιδιές»), Ροπάρτζ, Φίλιπ Γκλας (μινιμαλιστικά ρυθμικά συνεχή, λυπητερά σαξόφωνα κ.λπ.), γαλλική μουσική για κινηματογράφο. Προέχουσα -μέχρι κατάχρησης- είναι η συμμετοχή της άρπας, αληθινός μαραθώνιος για την εξαίρετη αρπίστρια της ΚΟΑ, Γεωργία Ξαγαρά!

Τελικά, η συντελούμενη σύζευξη επώνυμου έντεχνου λόγου και κοινότοπης μουσικής δίνει ένα αποτέλεσμα το οποίο, τουλάχιστον στα αυτιά των φίλων της όπερας, ηχεί σαν άστοχα βαρύ μιούζικαλ, που αδυνατεί να απογειωθεί γιατί είναι πολύ σοβαρό. Με άλλα λόγια, ως Literatur Oper, το «Συρανό & Ρωξάνη» πάσχει σοβαρά από έκδηλη αναντιστοιχία αισθητικής γλώσσας και ανισότητα δραματικού βάρους ανάμεσα στο κείμενο των Ροστάν/Καριέρ/Ζουρντάν και τη μουσική γραφή των Ξαρχάκου/Γουάστωρ.

Η λιτή, ισορροπημένη, συμβατικά αφαιρετική σκηνοθεσία του Αυστραλού Ντέιβιντ Φρίμαν ανέδειξε πολύ ικανοποιητικά την πρωτίστως θεατρική διάσταση του έργου, στηριζόμενη στη διεξοδική καθοδήγηση των τραγουδιστών. Τα καλόγουστα κουστούμια εποχής και το ευέλικτο, μονοτοπικό σκηνικό τού Νταν Πότρα -ένας θεόρατος, ροζιασμένος κορμός δένδρου, λιγοστά αντικείμενα και κρεμαστές κουίντες/τοίχοι- υπηρέτησαν άριστα τη ρευστή, αρθρωτή δραματουργία της παράστασης. Η γραφή του Ξαρχάκου λίγο μόνον επέτρεψε στους θαυμάσιους Γάλλους τραγουδιστές να αξιοποιήσουν τις ωραίες, υγιείς φωνές τους, υποχρεώνοντάς τους κυρίως να μιλούν ή να απαγγέλλουν τραγουδιστά κάτι που, ως άριστοι επαγγελματίες, έκαναν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Δίδυμος άξονας του όλου υπήρξε το θαυμάσιο ζεύγος Ρωξάνη-Συρανό, που ενσάρκωσαν έξοχα η υψίφωνος Ανν-Μαργκερίτ Βερστέρ και ο βαρύτονος Ματιέ Λεκροάρ, τονίζοντας την τελικά τραγική αντίθεση ανάμεσα στην πανέμορφη, ερωτικά άπειρη νέα γυναίκα, που μένει ανύποπτη για τα αισθήματα που προκαλεί και ωριμάζει βαθμιαία, και στον τραχύ, ηρωικό-μπουφόνικο χαρακτήρα του ντροπαλού, φλεγόμενου από ανομολόγητο έρωτα άσχημου άνδρα. Ομοίως καλοί, ο καθένας στον καρατερίστικο ρόλο του, ήταν οι λοιποί τραγουδιστές: ο βιαστικός, άγαρμπος εραστής Κριστιάν του βαρύτονου Ρεζίς Μενγκίς, ο υπερόπτης, εκδικητικός Ντε Γκις του τενόρου Μαρσιάλ Ντεφοντέν κ.λπ. Σαφής, γεμάτη μουσικότητα η διεύθυνση του Γκασπάρ Μπρεκούρ, στήριξε εύστοχα το ακρόαμα. *