Μήνυμα απο τους Encardia... "Γυναίκες του Νότου"

Οι encardia εγκαινιάζουν τη σειρά εμφανίσεων τους με θέμα "Γυναίκες του Νότου" και μοιράζονται τη σκηνή αυτήν τη φορά με δύο γυναίκες απο την Νότιο Ιταλία που ξεχωρίζουν για την έκρηξη και το ταπεραμέντο τους!!
Η σχέση του παλιού με το νέο, του κλασσικού με το παραδοσιακό, της τέχνης με την απλότητα αποτελεί τον καμβά της προτεινόμενης παράστασης αλλά και του σεμιναρίου που θα προηγηθεί.
 Αυτήν την Κυριακή 12 Δεκεμβρίου στην Αυλαία, Αγ. Όρους 15 Βοτανικός, κρατήσεις 2103474074

Maristella Martella (χορεύτρια) & Matilde Politi (τραγουδοποιός)

Η Maristella Martella θεωρείται σήμερα μία καταξιωμένη χορεύτρια για
την tarantella pizzica αλλά και για ολους τους χορούς που σχετίζονται με τον Ιταλικό Νότο.Η ικανότητά της να μελετά σε βάθος κινήσεις, βήματα και φιγούρες που προέρχονται απο την κλασσική παράδοση του Salento και να συνθέττει νέες χορευτικές φόρμες την έχουν  κάνει να είναι οχι μόνο η πιο περιζήτητη δασκάλα χορού σ' όλη την Ιταλία αλλά και η πιο δημοφιλής "performer" σε παραστάσεις των πιο σημαντικών μουσικών σχημάτων της Ιταλίας. ( Eugenio Bennato, Antonio Infantino, Ambrogio Sparagna, Fathy Salama, Mounir Troudi, Hasna El Becharia, Gilles Coullet, Katina Genero, Mounira Yacoubi, Zohra Lajnef, Las Migas e Nuevo Flamenco, Sainkho Namtchylak, Officina Zoè, Mascarimirì, Nidi d’Arac, Jamal Ouassini, Admir Skurtaj, Redi Hasa, κ.α.)

Η νεαρή τραγουδοποιός Matilde Politi έχει μεγαλώσει μέσα στους ήχους της Σικελικής παράδοσης και γνωρίζοντάς την σε βάθος κατάφερε με το μοναδικό ταλέντο της να «συνθέσει» οχι μόνο καινούργια τραγούδια σε απόλυτα στέρεες βάσεις αλλά και ένα τελείως προσωπικό στύλ “performer” όπου καταθέττει με όλη της τη δύναμη,τη γνώση και την έμπνευσή της.Την Κυριακή θα ερμηνεύσει αποκαλυπτικά,τραγούδια απο τη Σικελική παράδοση που δεν έχουν ακουστεί ποτέ στην Αθήνα!!! Μαζί της ο Guido Piliti, o Gabriele Politi και η Simona di Grigorio.

Για όσους δεν γνωρίζουν  τους encardia  λίγα λόγια...

Οι encardia είναι ένα ελληνικό συγκρότημα που εμπνέεται, δημιουργεί και παρουσιάζει μουσικές και τραγούδια μέσα από την πλούσια μουσική παράδοση της Κάτω Ιταλίας.
Ιδρύθηκαν το 2004 και μέχρι τώρα έχουν πραγματοποιήσει περισσότερες απο τριακόσιες
ζωντανές εμφανίσεις σ’ όλη την Ελλάδα, Ιταλία, Νότια Γαλλία, Γερμανία και Κύπρο. Έχουν εκδώσει πέντε δίσκους που απέσπασαν τις καλύτερες κριτικές, ενώ ιδιαίτερα έχει σχολιαστεί η μοναδική σχέση που έχουν με το κοινό όταν βρίσκονται στη σκηνή. Έχουνσυνεργαστεί και δισκογραφικά αλλά και σε ζωντανές εμφανίσεις με τους πιο σημαντικούς εκπροσώπους της κατωιταλικής μουσικής σκηνής.

(για το σεμινάριο χορού πληροφορίες στο 6974087551)

Η μουσική ως ελπίδα και ευχή...

ένα μήνυμα....

Πώς αλήθεια να αντισταθεί κανείς σε κάθε λογής κακό που βασανίζει τις κοινωνίες των ανθρώπων; Οι διάφορες προσπάθειες να πολεμηθεί το κακό είναι συχνά απαραίτητες. Όμως νομίζουμε πως η μεγαλύτερη γροθιά αντίστασης δίνεται με την προσφορά του αντίστροφου παραδείγματος.Στις φτωχές χώρες είναι συχνό φαινόμενο οι απαγωγές παιδιών για την
εκμετάλλευσή τους. Στον αντίποδα αυτής της διαστροφής, ένας εμπνευσμένος άνθρωπος (αληθινός ευεργέτης) μαζεύει παιδιά από τις φτωχές γειτονιές της Βενεζουέλας και τα κάνει μουσικούς! Βλέποντας κανείς το θαύμα, δύσκολο να μην συγκινηθεί. 

Δείτε τα βιντεάκια!Ας είναι αληθινά δημιουργική η νέα χρονιά!  ΒΓ

 

  

Στη μακρινή Βενεζουέλα εδώ και 30-τόσα χρόνια ξεκίνησε ένα φιλόδοξο πρόγραμμα, το El Sistema (Fundaci?n del Estado para el Sistema Nacional de las Orquestas Juveniles e Infantiles de Venezuela). Ένας ντόπιος μουσικός, ο Χοσέ Αμπρέου, βάλθηκε να μαζέψει παιδάκια στις πιο φτωχές,τις πιο απομακρυσμένες περιοχές, τις πιο βουτηγμένες στο έγκλημα και στο πάρε-δώσε των ναρκωτικών, και να τα κάνει μουσικούς. Το πράγμα προχώρησε σιγά-σιγά, χωρίς λεφτά και άρχισε να αποδίδει καρπούς. Πέρασαν τα  χρόνια, 250.000 (!) παιδάκια έμαθαν μουσική, και άρχισαν να φτιάχνονται σχολικές ορχήστρες. Οι ορχήστρες σε όλη τη χώρα ξεπέρασαν τις 100 και από αυτές οι 90 είναι συμφωνικές (ξανα-!).Οι καλύτεροι από αυτούς τους νεαρούς μουσικούς μαζεύονται σε κεντρικές ορχήστρες, με κορυφή την Ορχήστρα Σιμόν Μπολιβάρ, που αυτή την εποχή διευθύνει άλλο ένα προϊόν  del Sistema, ο 28χρονος (ξανα-!) μαέστρος Γουστάβο Ντουνταμέλ, που είναι επίσης εδώ και λίγους μήνες ο νέος μαέστρος της Φιλαρμονικής του Λος Άντζελες (ξανα-!).
Έκαναν τουρνέ οι Βενεζουελάνοι πιτσιρικάδες με τον πιτσιρικά μαέστρο τους και παίξανε και στο Σάλτσμπουργκ. Μάλλον καλά θα έπαιξαν, γιατί οι απαιτητικοί Σαλτσμπουργκαίοι ζήτησαν και ανκόρ. Ξεκίνησε το ανκόρ με ένα ταρατατζούμ κάπως οικείο και με την πρώτη φράση των εγχόρδων οι  Σαλτσμπουργκαίοι αναγνώρισαν το κομμάτι και χειροκρότησαν. Μάλλον δεν περίμεναν ότι οι Ινδιάνοι πιτσιρικάδες θα τολμούσαν να παίξουν Στράους και μάλιστα στην Αυστρία. Και κάνει zoom-out η κάμερα και θολώνει ο νους. Πρόκειται για ΜΕΓΑΛΗ ορχήστρα, διπλή, καμιά διακοσαριά άτομα. Και παίζουν καλά οι άτιμοι:

 Συνεπώς ενδιαφερόμεθα, διαβάζουμε, ψάχνουμε. Και βρίσκουμε ένα βιντεάκι από μία απονομή, με τους Ινδιάνους live από το Καράκας. Μόνο που δεν είναι οι Σιμον Μπολιβάροι που είναι πιτσιρικάδες μεν, αλλά γύρω στα 20-25. Είναι οι από κάτω τους, αυτοί που πάνε ακόμα σχολείο. Η Ορχήστρα "Τερέσα Καρρένιο", έτσι τους λένε. 

Παιδάκια μικρά, μερικά εμφανώς αμούστακα. Ξεκινούν με Σοστακόβιτς, από τη 10η Συμφωνία το 2ο μέρος, που οι ειδικοί λένε ότι είναι ένα αποτρόπαιο μουσικό πορτραίτο του Στάλιν.

   Είναι ένα κομμάτι πολύ γρήγορο, βίαιο, άγριο, με εξαιρετικά απαιτητικά  περάσματα, ειδικά για τα πνευστά, και ειδικότερα για τα ξύλινα, με πανδύσκολο ανσάμπλ. Τα μαθητούδια είναι ντυμένα με τα καθημερινά τους ρούχα, τα τζην τους τα σκισμένα, τα χαϊμαλιά τους, ό,τι φοράνε τα παιδιά σήμερα. Και παίζουν ηρωικά, ούτε μία νότα δεν φεύγει. Χειροκροτήματα, περνάμε στο επόμενο κομμάτι, έναν (άγνωστό μου) Χορό ενός (αγνώστου μου) συνθέτη από το Μεξικό, ονόματι Αρτούρο Μάρκες. Τα  Ινδιανάκια έχουν αλλάξει στο μεταξύ, έχουν φορέσει τη φόρμα της Εθνικής τους ομάδας, της Εθνικής Βενεζουέλας. Το κομμάτι είναι εξαιρετικό, με τη ρυθμική αγωγή που θα περίμενε κανείς από έναν χορό λατινοαμερικάνικο να ξεπροβάλλει καθώς η μουσική προχωρεί και τα παιδάκια παίζουν με ορμή. Μπαίνουμε στο τελευταίο θέμα του χορού και καθώς η κάμερα απλώνει, συνειδητοποιείς ότι βλέπεις πάλι μια μεγάλη ορχήστρα, ίσως να μη φτάνει τα 200 άτομα των Μπολιβάρων, αλλά τα 150 τα ζυγώνει σίγουρα. Μα πώς  παίζουν τόσο καλά, τόσα πολλά άτομα μαζί? Το κομμάτι κορυφώνεται και τα παιδάκια σείονται, τα δοξάρια δάσος ολόκληρο πηγαινοέρχονται σαν να τα δέρνει καταιγίδα κι όμως ούτε μισή νότα δεν ξεφεύγει ποτέ και να, φτάνουν τα τελευταία μέτρα και τα παιδάκια σηκώνονται όρθια και τελειώνουν το κομμάτι παίζοντας και χορεύοντας μαζί.