Τα οφέλη της εκμάθησης μουσικών οργάνων !

Πώς επηρεάζεται ο εγκέφαλος των παιδιών που ξεκινούν σε μικρή ηλικία

Η εκμάθηση ενός μουσικού οργάνου σε μικρή ηλικία μπορεί να μην κάνει το παιδί σας τον επόμενο… Μότσαρτ, ωστόσο θα το κάνει ικανότερο.

Νέα έρευνα από το πανεπιστήμιο Concordia στο Μόντρεαλ του Καναδά αναφέρει ότι τα παιδιά που μαθαίνουν μουσική από την ηλικία των 7 ακόμη ετών, επιταχύνουν την ανάπτυξη των κινητικών τους δεξιοτήτων και ενεργοποιούν το τμήμα αυτό του εγκεφάλου που ευθύνεται για το σχεδιασμό και την εκτέλεση των κινήσεων.

Ανάμεσα στην ηλικία των 6 και των 8 ετών συντελούνται οι αλλαγές που επηρεάζουν μακροπρόθεσμα τον εγκέφαλο, αναφέρει η έρευνα.

«Η εκμάθηση ενός μουσική οργάνου απαιτεί τη συνεργασία των άκρων με οπτικά και ακουστικά ερεθίσματα» είπε η επικεφαλής της μελέτης Virginia Penhune και πρόσθεσε ότι σε όσο πιο μικρή ηλικία ξεκινά κανείς να μαθαίνει μουσική, τόσο μεγαλύτερη είναι η συνεργασία που επιτελείται.

«Τα παιδιά δε θα γίνουν όλα κορυφαίοι μουσικοί, όμως η μουσική εκπαίδευση έχει να κάνει με την ικανότητα επικοινωνίας και πολλά άλλα πράγματα που δεν συνειδητοποιούμε» είπε ακόμη η ίδια.

Τα αποτελέσματα της μελέτης δημοσιεύτηκαν στο επιστημονικό έντυπο Journal of Neuroscience. Πηγή

Ο εγκέφαλος των μουσικών “δουλεύει” ταχύτερα

Ξεκινήσατε από μικροί να ασχολείστε με τη μουσική και να παίζετε κάποιο όργανο, έστω και ερασιτεχνικά; 
Τότε πρέπει να αισθάνεστε τυχεροί.
 Η μουσική θωρακίζει τον εγκέφαλο μας και τον προστατεύει από τις εκφυλιστικές ασθένειες, τα γηρατειά και την άνοια. Προσοχή αυτό ισχύει για εκείνους που παίζουν κάποιο όργανο τουλάχιστον 10 χρόνια....

Μία ξεχωριστή αμερικανική έρευνα, με επικεφαλής την καθηγήτρια νευρολογίας Μπρέντα Χάνα-Πλέιντι του πανεπιστημίου Έμορι της Ατλάντα, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό νευροεπιστήμης "Frontiers of Human Neuroscience", κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο εγκέφαλος των μουσικών -επαγγελματιών και ερασιτεχνών- είναι καλύτερα προστατευμένος από τις συνέπειες των γηρατειών και της άνοιας.

Σύμφωνα με τη μελέτη λοιπόν, όσοι έμαθαν να παίζουν μουσική από την παιδική ηλικία τους και συνέχισαν να παίζουν κάποιο όργανο για τουλάχιστον δέκα χρόνια, έχουν, όταν μεγαλώσουν, καλύτερες επιδόσεις στα τεστ μνήμης και νόησης. Η μελέτη επιβεβαιώνει ότι οι ηλικιωμένοι άνθρωποι που συνεχίζουν να παίζουν κάποιο μουσικό όργανο, έχουν συγκριτικό πλεονέκτημα όσον αφορά τη σταδιακή απώλεια της υγείας του εγκεφάλου τους. Δεν είναι σαφές κατά πόσον το ίδιο συμβαίνει και για όσους αρχίζουν σε μεγάλη ηλικία να παίζουν κάποιο όργανο.

πηγή

Καλλιστεία για Βιολονίστες…

Απο  ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΣΟΥΓΛΕΣ

Βαδίζοντας στο δρόμο που χάραξε η Anne-Sophie Mutter, οι σύγχρονες αμαζόνες του βιολιού, εντυπωσιάζουν όχι μόνο με τη σολιστική τους δεινότητα, αλλά και με την απαράμιλλη εξωτερική ομορφιά. Οι «ωραίες» του βιολιού κερδίζουν μεγάλα συμβόλαια με τις σημαντικότερες δισκογραφικές εταιρίες, εκπροσώπηση απ’ τους ισχυρότερους καλλιτεχνικούς μάνατζερ και φυσικά την είσοδο στη σκηνή των πιο ξακουστών συναυλιακών χώρων παγκοσμίως. Μερικά απ’ τα ονόματα που φιγουράρουν στην κορυφή της λίστας με τις καλλονές βιολονίστες είναι αυτά της Hilary Hahn, της Julia Fischer, της Janine Jansen, της Sarah Chang, της Anne Akiko Meyers, της Lisa Batiashvili,  της Nicola Benedetti.

Πού οφείλεται όμως αυτή η ξαφνική έξαρση γυναικείου ταλέντου και η συνακόλουθη σκανδαλιστική αψήφιση του νόμου των πιθανοτήτων σχετικά με  τη συχνότητα εμφάνισης του δίπτυχου ταλέντο-εμφάνιση; Πολλές έρευνες διεθνώς  καταδεικνύουν ότι ανάμεσα στους σπουδαστές βιολιού, συνήθως τουλάχιστον οι μισοί είναι γυναίκες. Επίσης το μάρκετινγκ του 21ου αιώνα επιτάσσει την επιμονή στη συνταγή της εντυπωσιακής σκηνικής παρουσίας, με έμφαση στη στυλιστική αρτιότητα της εμφάνισης. Αυτή η παγκόσμια τάση ανάμιξης της μουσικής επιτέλεσης με την πασαρέλα καταφαίνεται και σε γνωστά σύνολα μουσικής, όπως το Ahn trio ή το Eroica Trio. Σε κάποιες περιπτώσεις μάλιστα όπου και επιχειρείται η μετάβαση στην πλευρά της ποπ, η εικόνα αποκτά τον πρωτεύοντα ρόλο και το μουσικό τάλαντο παραμερίζεται. Εκατομμύρια κόσμου παρακολούθησαν την εμφάνιση του Scala! Electric Quartet στο Britain’s Got Talent. Ένα τυπικό οργανικό σύνολο, με λίγη βοήθεια από τέσσερα ζεύγη καλλίγραμμων ποδιών κατόρθωσε να αποσπάσει διθυραμβικές κριτικές και το θαυμασμό του κόσμου.

   

 Παρόλα αυτά, είναι σίγουρα αφοριστικό να στιγματιστούν οι καλλονές του κλασσικού μουσικού στερεώματος ως ατάλαντες, ή να θεωρείται ο μουσικός πειραματισμός με άλλα είδη κατακριτέος. Απ’ την άλλη ένα βιολί και μία εντυπωσιακή παρουσία δεν επαρκούν για να γίνει ένα κορίτσι η νέα Vanessa Mae της ποπ ή η νέα Anne-Sophie Mutter στο κλασσικό ρεπερτόριο. Τα νεαρά κορίτσια που τελικά κατορθώνουν να διακριθούν και εν τέλει να σταδιοδρομήσουν σε αυτόν τον πολύ δύσκολο και ανταγωνιστικό χώρο είναι εξόχως ικανά, με άρτιες μουσικές δεξιότητες και γοητευτικές προσωπικότητες. Απλούστατα στην εποχή μας έχει θεσπιστεί ένα νέο κριτήριο επιλογής για τους εκκολαπτόμενους αστέρες του αύριο, ή τουλάχιστον αυτό το κριτήριο έχει αναβιβαστεί σε σημαντικότητα. Παλαιότερα, ίσως η οικονομική ευχέρεια και  η καταγωγή να έπαιζαν αντίστοιχο ρόλο στο «ξεσκαρτάρισμα» των υπό προώθηση καλλιτεχνών. Το «παιχνίδι» δεν είναι ποτέ επί ίσοις όροις. Ειδικά οι γυναίκες μαστίζονται από υπερβάλλουσες παράπλευρες απαιτήσεις, οι οποίες πολλές φορές δεν σχετίζονται στο ελάχιστο με τη μουσική επιτέλεση. Αν και συχνά συμβαίνει, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η μουσική είναι τέχνη των ήχων, της ακοής και όχι της όρασης…
Κλείνοντας ευχάριστα το παρόν κείμενο επισυνάπτουμε κάποιες σπάνιες στιγμές απ’ τα μουσικά επιτεύγματα των προς συζήτηση γυναικών.
Η Julia Fischer, η οποία το 2006, σε ηλικία μόλις 23 ετών έγινε η νεότερη καθηγήτρια πανεπιστημίου στη Γερμανία ντεπουτάρισε το 2008 ως πιανίστας στο κονσέρτο για πιάνο του Γκρίγκ σε λα ελάσσονα!

                            

Παραλίες... σε μουσική απόγνωση

                                                                                               Peter MARCEK 

ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΘΕΝΗ ΔΑΓΚΛΗ
Αφορμή για τις παρακάτω σύντομες σκέψεις αποτελεί η καλοκαιρινή μουσική κυριαρχία σε χιλιάδες χιλιόμετρα παραλιών (beach bars) του είδους εκείνου της μουσικής που λαϊκά ονομάζεται «μπιτάκια». Η όποια αιτίαση στην παρακάτω διαφαινόμενη αρνητική κριτική ως «ντεμοντέ» έχει, εκτός των άλλων, να αντιμετωπίσει τουλάχιστον το γεγονός της σχεδόν καταναγκαστικής επιβολής αυτού του είδους μαζί με την παρατηρούμενη, συχνά ασυνείδητη, ανοχή του κόσμου.
Αν επιχειρήσουμε έναν συλλήβδην ορισμό του είδους αυτού, ανεξάρτητα από τις όποιες ενδο-διακρίσεις του, που δεν θεωρώ ότι έχουν εδώ ιδιαίτερη σημασία, το είδος αυτό αποτελεί θορυβοποιημένη μουσική με τον κρότο - ρυθμό να κυριαρχεί επί της νότας χαρακτηριζόμενος από έντονη βραχυ-περιοδικότητα. Μάλλον βασανιστικό, τουλάχιστον σε αρχική ακροαστική εμπειρία, το είδος αυτό φαίνεται να «συνηθίζεται» από τις τρυφερές ηλικίες, ιδιαίτερα όταν συμπλέκεται με άλλες συνυπάρχουσες ευχάριστες αισθήσεις και συναισθήματα (θάλασσα, διακοπές κ.λπ.), ενίοτε υποστηριζόμενες, βέβαια, και από το λανθάνον ερωτικό στοιχείο (σωματική έκφραση - χορός).
Δύο πρώτες παρατηρήσεις μιας περισσότερο «επιστημονικής» προσέγγισης είναι οι εξής:
Α. Παρά την κυρίως κοινωνικο-ανθρωπολογική μεγάλη ανεκτικότητα και προσαρμοστικότητα του ανθρώπου σε σχέση με άλλα είδη, θα πρέπει να αναφέρουμε εδώ την πιθανή δυσμενή επίδραση αυτού του «κροτοποιημένου» μουσικού ήχου στον οργανισμό, σε αναλογία με την ήδη υπάρχουσα στο επιστημονικό πεδίο της φυσιολογίας, της βιολογίας κ.λπ. πειραματική εμπειρία από την επίδραση σε άλλους οργανισμούς (π.χ. «καχεξία» των φυτών, βίαιη συμπεριφορική αλλαγή ανώτερων οργανισμών κ.ά.). Η επιστημονική έρευνα είναι εδώ εμβρυακή και ουσιαστικά ακόμα παρατηρησιακή.
Β. Από άλλη οπτική, λόγω της φύσης του μουσικού αυτού είδους, παρατηρούμε ότι η δυνατότητα σκέψης να παρακολουθήσει την όποια μουσικο-στιχουργική «αφήγηση” του τραγουδιού δυσκολεύεται δραματικά ή και ακυρώνεται, όταν αυτή, όπως συχνά παρατηρείται, είναι απούσα.