Χαμένη παρτιτούρα του Στραβίνσκι βρέθηκε σε...μετακόμιση

Ένα σημαντικό έργο της πρώτης περιόδου του Ιγκόρ Στραβίνσκι, που θεωρείτο χαμένο εδώ και πάνω από έναν αιώνα, ξαναβρέθηκε κατά τύχη ανάμεσα σε παλιά χειρόγραφα στο Ωδείο της Αγίας Πετρούπολης.

«Το Ελεγείο, που συνέθεσε ο Στραβίνσκι το 1908, ξαναβρέθηκε τυχαία ως εκ θαύματος στη βιβλιοθήκη μας, κατά τη διαδικασία μιας μετακόμισης», εξήγησε η Ναταλία Μπραγκουίνσκαγια, μουσικολόγος και ειδικευμένη στο έργο του Στραβίνσκι.

Οι ειδικοί πίστευαν ότι το Ελεγείο είχε καταστραφεί ή εξαφανιστεί μετά τη Ρωσική Επανάσταση του 1917 και τον εμφύλιο πόλεμο που ακολούθησε στη Ρωσία.

Ο ρώσος συνθέτης θεωρούσε ότι το κομμάτι αυτό, διάρκειας 12 λεπτών, ήταν ένα από τα καλύτερα των νεανικών του χρόνων και θλιβόταν πάντα για το γεγονός ότι είχε εξαφανιστεί μυστηριωδώς, πρόσθεσε.

Η γυναίκα είδε το όνομα του Στραβίνσκι σε ένα τετράδιο μουσικής

Η παρτιτούρα βρέθηκε χάρη στην παρατηρητικότητα μιας βιβλιοθηκονόμου που είχε αναλάβει να οργανώσει τη μετακόμιση των αρχείων του Ωδείου: Η γυναίκα είδε το όνομα του Ιγκόρ Στραβίνσκι γραμμένο πάνω σε ένα τετράδιο μουσικής, ανάμεσα σε στοίβες χειρογράφων που δεν έχουν καταλογογραφηθεί.

«Με κάλεσε αμέσως και ανακαλύψαμε ότι επρόκειτο για την παρτιτούρα του Ελεγείου» αφηγήθηκε, εμφανώς συγκινημένη, η Μπραγκουίνσκαγια η οποία έψαχνε επί χρόνια στα αρχεία του Ωδείου, χωρίς αποτέλεσμα μέχρι τώρα.

Ο Μαντς Μίκελσεν είχε ερμηνεύσει τον Ιγκόρ Στραβίνσκι στο σινεμά

Ο Στραβίνσκι έγραψε το Ελεγείο στη μνήμη του Ρώσου συνθέτη Νικολάι Ρίμσκι-Κόρσακοφ που υπήρξε δάσκαλός του. Το έργο παίχτηκε μόνο μία φορά, τον Ιανουάριο του 1909, στο ωδείο της παλιάς αυτοκρατορικής πρωτεύουσας της Ρωσίας.

«Ο Στραβίνσκι θεωρούσε αυτό το έργο το καλύτερό του. Το συνέθεσε πριν από το Πουλί της Φωτιάς, το μπαλέτο που τον έκανε διάσημο στο Παρίσι τον Ιούνιο του 1910», συνέχισε η Μπραγκουίνσκαγια.

Οι ειδικοί πίστευαν ότι το Ελεγείο είχε καταστραφεί ή εξαφανιστεί μετά τη Ρωσική Επανάσταση του 1917 και τον εμφύλιο πόλεμο που ακολούθησε στη Ρωσία.

Το Ωδείο δεν έχει αλλάξει έδρα από το 1896 και «μπορείτε να φανταστείτε τι τεράστιος όγκος μουσικών έργων που δεν έχουν καταλογογραφηθεί παραμένει ακόμη στη βιβλιοθήκη του», είπε η μουσικολόγος χαρακτηρίζοντας με ενθουσιασμό "πραγματικό θαύμα" τον εντοπισμό της παρτιτούρας.

Ο Ιγκόρ Στραβίνσκι (1882-1971) θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους συνθέτες και μαέστρους του 20ού αιώνα. Έγινε διεθνώς διάσημος με τρία μπαλέτα του Σεργκέι Ντιαγκίλεφ: το Πουλί της φωτιάς (1910), τον Πετρούσκα (1911) και το γνωστότερο όλων, την Ιεροτελεστία της Άνοιξης (1913).

Πηγή

Ο συνθέτης Θεόδωρος Αντωνίου εξελέγη ακαδημαϊκός

Ο συνθέτης και μαέστρος Θεόδωρος Αντωνίου εξελέγη  τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών στην προκηρυχθείσα έδρα στον κλάδο της Μουσικής Σύνθεσης.

Ο Θεόδωρος Αντωνίου, ένας από τους κορυφαίους Ελληνες συνθέτες της γενιάς του, αρχιμουσικός και μουσικός παιδαγωγός, πέρα από το προσωπικό συνθετικό του έργο, έχει συμβάλει στη διάδοση της σύγχρονης ελληνικής μουσικής και στην προώθηση των νέων γενεών. Γεννημένος στην Αθήνα το 1935, σπούδασε βιολί, φωνητική και σύνθεση στο Εθνικό Ωδείο και στο Ελληνικό Ωδείο και συνέχισε τις σπουδές του για σύνθεση και διεύθυνση ορχήστρας στη Μουσική Ακαδημία του Μονάχου και στο Διεθνές Μουσικό Κέντρο του Ντάρμστατ.
Δίδαξε μουσική στα Πανεπιστήμια του Στάνφορντ και της Γιούτα των Ηνωμένων Πολιτειών, στη Μουσική Ακαδημία της Φιλαδέλφειας και στο Πανεπιστήμιο της Βοστώνης. Από το 1974 έως το 1985 υπήρξε συνδιευθυντής όλων των δραστηριοτήτων σύγχρονης μουσικής στο Μουσικό Κέντρο του Τάνγκελγουντ. Από το 1989 κατέχει τη θέση του προέδρου της Ενωσης Ελλήνων Μουσουργών.
Η εργογραφία του αριθμεί περισσότερα από 450 έργα, πολλά από τα οποία είναι παραγγελίες μεγάλων ορχηστρών και ιδρυμάτων, και περιλαμβάνει τρεις όπερες, «Περίανδρος» (1977-79), «Βάκχες» (1991-92), «Οιδίπους επί Κολωνώ» (1997), χορωδιακά έργα, καντάτες, έργα μουσικής δωματίου, έργα για σολίστ, συμφωνικά έργα και κοντσέρτα.  πηγή

Έφυγε από τη ζωή ο θρυλικός αρχιμουσικός Κλαούντιο Αμπάντο

Την τελευταία του πνοή άφησε το  πρωί της 20ής Ιανουαρίου στην Μπολόνια ο θρυλικός αρχιμουσικός Κλάουντιο Αμπάντο. Ο θάνατος τον βρήκε σε ηλικία 80 ετών, ύστερα από
μακρά ασθένεια.

                           


                              .

                                                                         1968 
 Martha Argerich and Claudio Abbado

                                                                          2014

Στην διάρκεια της λαμπερής καριέρας του ο Αμπάντο διετέλεσε, μεταξύ άλλων, μουσικός διευθυντής της Σκάλας του Μιλάνου, βασικός αρχιμουσικός της Συμφωνικής Ορχήστρας του Λονδίνου, βασικός αρχιμουσικός της Συμφωνικής του Σικάγου, μουσικός διευθυντής της Κρατικής Οπερας της Βιέννης αλλά και βασικός αρχιμουσικός της Φιλαρμονικής Ορχήστρας του Βερολίνου στο διάστημα 1989-2002 όπου διαδέχτηκε τον Χέρμπερτ φον Κάραγιαν.

Προσφάτως, ο Αμπάντο και προκειμένου να τιμηθεί η συνεισφορά του στην διάδοση της ιταλικής κουλτούρας αλλά και η λαμπρή παγκόσμια διαδρομή του , είχε ανακηρυχθεί ισόβιος γερουσιαστής από τον ιταλό Πρόεδρο Τζόρτζιο Ναπολιτάνο. Αποδεχόμενος την τιμή που του έγινε, ο αρχιμουσικός δεν είχε παραλείψει να εκφράσει την ανησυχία του περί του αν η επιδείνωση της υγείας του θα του επέτρεπε ν΄ανταποκριθεί στα καθήκοντά του. 

Γεννημένος στο Μιλάνο στις 26 Ιουνίου 1933, πήρε τα πρώτα του μαθήματα στην μουσική από τον πατέρα του, Μικελάντζελο Αμπάντο. Εχοντας ολοκληρώσει έναν κύκλο σπουδών πιάνου, σύνθεσης και διεύθυνσης ορχήστρας στο Ωδείο του Μιλάνου σε ηλικία 16 ετών, συνέχισε με σπουδές διεύθυνσης ορχήστρας στην Ακαδημία Μουσικής της Βιέννης, με δάσκαλο τον Χανς Σβαρόφσκι. Το 1958 κέρδισε τον διεθνή διαγωνισμό διεύθυνσης ορχήστρας Κουσεβίτσκι στο Μουσικό Φεστιβάλ Tanglewood, γεγονός το οποίο του εξασφάλισε σειρά εμφανίσεων στην Ιταλία. Το 1963, κέρδισε επίσης τον διαγωνισμό διεύθυνσης ορχήστρας "Δημήτρης Μητρόπουλος" , πράγμα που του επέτρεψε να εργαστεί για πέντε μήνες με την Φιλαρμονική της Νέας Υόρκης.
Πηγή: Το Βήμα

History of the Berliner PhilharmonikerThe era of Claudio Abbado

Μπετόβεν — με φόρα από το Τόκιο

…μέσα σε μια ρώσικη κούκλα

 —του Γιώργου Τσακνιά—

Εκατόν εξήντα επτά μουσικοί παίζουν την «Ωδή στη χαρά» (9η συμφωνία) του Μπετόβεν σε ισάριθμα θέρεμιν, κρυμμένα (άγνωστο γιατί) μέσα σε ρώσικες κούκλες — τις γνωστές ματριόσκες που, κανονικά, κρύβουν μέσα τους άλλη μια ματριόσκα, απλώς μικρότερη.

 

 Το θέρεμιν είναι ένα ηλεκτρικό μουσικό όργανο των αρχών του 20ού αιώνα. Λειτουργεί με ραδιοσυχνότητες και αποτελείται από δύο κεραίες: η μία ελέγχει τον τόνο και η άλλη την ένταση. Εν συνεχεία, ο ήχος ενισχύεται και ακούγεται από ένα μικρό ηχείο. Ο μουσικός κουνά τα χέρια και αλλάζει τον τόνο και την ένταση ανάλογα με την απόσταση των χεριών του από τις κεραίες. Έτσι, το θέρεμιν είναι το μοναδικό μουσικό όργανο που παίζει χωρίς ο χειριστής του να έρχεται σε φυσική επαφή μαζί του.
Το θέρεμιν πήρε το όνομά του από τον εφευρέτη του, τον ρώσο επιστήμονα Léon Theremin (Лев Сергеевич Термен, 1896-1993), ο οποίος το πατεντάρησε το 1928

   

Πηγή

Διεθνής βράβευση για την Καμεράτα

Στην κορυφή των Διεθνών Βραβείων Όπερας της χρονιάς 2013 (International Opera Awards 2013), βρέθηκε ο «Αλεσσάντρο» του Γ.Φ. Χαίντελ με την Καμεράτα, Ορχήστρα των Φίλων της Μουσικής (σε όργανα εποχής) και τον αρχιμουσικό Γιώργο Πέτρου, κερδίζοντας το πρώτο βραβείο στην κατηγορία «καλύτερη ηχογράφηση όπερας της χρονιάς» στη λαμπρή τελετή που πραγματοποιήθηκε το βράδυ της περασμένης Δευτέρας στο ξενοδοχείο Hilton Park Lane της βρετανικής πρωτεύουσας.
Πρόκειται για τα πρώτα βραβεία «Opera Awards», που απονέμονται από το ομώνυμο Ίδρυμα, το οποίο δημιουργήθηκε το 2012 από τον Χάρυ Χάιμαν, μέγα λάτρη της όπερας και διευθύνοντα σύμβουλο του Ομίλου NEXUS, και τον εκδότη του περιοδικού OPERA, Τζον Αλισον. Περισσότερες από 1.500 ήταν οι υποψηφιότητες από 41 χώρες για τα πρώτα αυτά βραβεία που φιλοδοξούν να γίνουν τα όσκαρ του κόσμου της όπερας.
Στην κατηγορία «καλύτερη ηχογράφηση όπερας», η κριτική επιτροπή την οποία αποτελούσαν ειδικοί της όπερας, κριτικοί και ερμηνευτές, είχε να επιλέξει ανάμεσα στον «Alessandro» του Γ.Φ. Χαίντελ υπό τον Γιώργο Πέτρου και τα έργα: «La finta giardinera» του Μότσαρτ με αρχιμουσικό τον Ρενέ Τζέικομπς, «Suor Angelica» του Πουτσίνι υπό τον Αντρις Νέλσον, «The Bartered Bride» του Σμέτανα με τον Γίρι Μπελοχλάβεκ και «Artaserse» του Βίντσι με τον Ντιέγκο Φασολις.

                            

Landfill Harmonic! ορχήστρα από σκουπίδια

Landfill Harmonic

"Landfill Harmonic"  είναι ο τίτλος ενός ντοκιμαντέρ για μια αξιόλογη μουσική ορχήστρα στην Παραγουάη, όπου οι μουσικοί παίζουν όργανα κατασκευασμένα από σκουπίδια.

Στην Cateura, μια από τις πιο φτωχές περιοχές της Παραγουάης, ο Favio Chávez  δάσκαλος μουσικής, βοήθησε μια ομάδα παιδιών να ανακαλύψουν τον μαγικό κόσμο της κλασικής μουσικής.

Οι οικογένειες των παιδιών μένουν σε παράγκες και ζουν φτωχικά ανακυκλώνοντας και μεταπουλώντας τους 1500 τόνους σκουπιδιών που πετιούντια καθημερινά στην περιοχή τους, οπότε με εφευρετικότητα μετέτρεψαν αντικείμενα που βρήκαν στα σκουπίδια, σε μουσικά όργανα.

Η ιστορία των παιδιών, και της ορχήστρας τους, έγινε γνωστή από έναν βραβευμένο κινηματογραφικό παραγωγό, τον Graham Townsley.Το ντοκιμαντέρ θα προβληθεί  το 2013. 

                        

περισσότερα  εδω https://www.facebook.com/landfillharmonicmovie

Μουσική Διαμαρτυρία!

              "Τα σχολεία της μουσικής δεν είναι παιχνίδια της πολιτικής"

 

  Με ταμπούρλα και φυσαρμόνικες διαμαρτυρήθηκαν μαθητές των μουσικών και καλλιτεχνικών σχολείων της Αττικής, που βγήκαν στο δρόμο καθώς όπως λένε το πρόβλημα της μεταφοράς των μαθητών απειλεί την ίδια την ύπαρξη των σχολείων. Η συγκέντρωση διαμαρτυρίας ξεκίνησε στις 11:00 το πρωί από την πλατεία Κλαυθμώνος και αργότερα με πορεία οι μαθητές κατέληξαν στο Σύνταγμα, το οποίο απέκλεισαν για περίπου μισή ώρα. Αυτή τη στιγμή, οι δρόμοι γύρω από το Σύνταγμα είναι ανοιχτοί, ενώ οι μαθητές αποχώρησαν από την πλατεία.
Διαβάστε περισσότερα 
ΕΔΩ και ΕΔΩ

Kαλλιτεχνική διαμαρτυρία για τη σωτηρία των Μουσικών Σχολείων

Σε νέες κινητοποιήσεις προχωρούν αυτή την εβδομάδα οι σχολικές κοινότητες των τεσσάρων Μουσικών Σχολείων της Αττικής και του Καλλιτεχνικού Σχολείου, διαμαρτυρόμενες για τα εκτεταμένα προβλήματα που αντιμετωπίζουν, τα οποία θέτουν σε κίνδυνο ακόμη και την ίδια τη λειτουργία των σχολείων.

Ετσι, την Τρίτη 2 Οκτωβρίου, στην πλατεία Κλαυθμώνος, οι σχολικές κοινότητες των τεσσάρων Μουσικών Σχολείων της Αττικής και του Καλλιτεχνικού Σχολείου διοργανώνουν και με την αιγίδα της Πανελλήνιας Ένωσης Γονέων Μουσικών και Καλλιτεχνικών Σχολείων, μεγάλη μαζική πολύμορφη μουσική και καλλιτεχνική διαμαρτυρία, με βασικό αίτημα να κρατηθούν τα σχολεία της Τέχνης και του Πολιτισμού ανοιχτά και την επαναφορά και απρόσκοπτη λειτουργία των μαθητικών μετακινήσεων που η διακοπή τους απειλεί την λειτουργία σχολείων όχι μόνο στην Αττική αλλά σε όλη την χώρα.

Αγωνιζόμαστε για να κρατηθούν τα σχολεία της τέχνης και του πολιτισμού ανοιχτά.
Αγωνιζόμαστε για την δημόσια εκπαίδευση.
Αγωνιζόμαστε για την επαναφορά και απρόσκοπτη λειτουργία των μαθητικών μετακινήσεων που η διακοπή τους απειλεί την λειτουργία σχολείων όχι μόνο στην Αττική αλλά σε όλη την χώρα.

Την κινητοποίηση στηρίζουν η ΟΛΜΕ και η Εʼ ΕΛΜΕ Ανατολικής Αττικής η οποία προκήρυξε και τρίωρη στάση εργασίας διευκόλυνσης των εκπαιδευτικών (αφορά το Μουσικό Σχολείο Παλλήνης και το Καλλιτεχνικό Σχολείο Γέρακα).

Anaparastasis

Σήμερα 26/9/12 προβάλεται στο φεστιβάλ "Νύχτες Πρεμιέρας" η ταινία του Κωστή Ζουλιάτη "Anaparastasis",για τον συνθέτη Γιάννη Χρήστου στον κινηματογράφο "Δαναό" στις  7.30 μ.μ. 

 

Ο Γιάννης Χρήστου (1926-1970) συγκαταλέγεται στις μεγάλες μορφές της μουσικής πρωτοπορίας του 20ου αιώνα, αν και ουσιαστικά αποτελεί σήμερα έναν μεγάλο άγνωστο. Το έργο του χαρακτηρίζεται από σπάνια ενότητα και συνέπεια, τόσο ως προς τις πρωτοποριακές τομές που εισήγαγε στον κόσμο των ήχων και στα καινοτόμα μουσικά συστήματα, όσο και ως προς το φιλοσοφικό του σύμπαν το οποίο εμπνέει και διαπνέει τις συνθέσεις του: ο μύθος, το υπερβατικό, ο μυστικισμός, το αρχέγονο, η τελετουργία, το απρόσιτο, ο πανικός, η υστερία... Ακόμα περισσότερο, κάθε ξεχωριστό έργο του Χρήστου, αναπαριστά ένα αγωνιώδες κάλεσμα αρχέγονων ενστίκτων του Ανθρώπου και απελευθερώνει ένα πλατύ εύρος συναισθημάτων, εξαναγκάζοντας όλους τους κοινωνούς της τέχνης του σε σχεδόν ακραίες αντιδράσεις, αναφορικά με τον ενεργειακό αντίκτυπο που οι εκτελέσεις των έργων του έχουν ανά τον κόσμο. Με τον πρόωρο θάνατό του σε τραγικό δυστύχημα την 8η Ιανουαρίου του 1970, ανήμερα των γενεθλίων του, ο κόσμος της σύγχρονης μουσικής στερείται ένα από τα πλέον συναρπαστικά και προκλητικά ταλέντα του. 



Το ντοκιμαντέρ αποπειράται να σκιαγραφήσει την προσωπικότητα και το ιδιαίτερο πνεύμα αυτού του μεγάλου στοχαστή της τέχνης και να ακολουθήσει τη διαδρομή της σύντομης ζωής του, η οποία ήταν πάντοτε συννυφασμένη με την τέχνη του και την προσφορά του στην ανθρωπότητα και τον πολιτισμό. Μέσα από την παρουσίαση της εργογραφίας του συνθέτη, με σπάνια οπτικοακουστικά ντοκουμέντα, αλλά και συνεντεύξεις με σχεδόν όλο το δημιουργικό και φιλικό κύκλο με τον οποίο συνδέθηκε, το φιλμ αγωνιά να μας φέρει πιο κοντά στο μυστήριο που άφησε πίσω του ο σπουδαίος δημιουργός και να μας κάνει να αναρωτηθούμε για όλες τις μεγάλες στιγμές της τέχνης που συνήθως οι εποχικές συγκυρίες κρύβουν στη σκιά τους.

 http://anaparastasis.info/gr

Όταν η μουσική ανατρέπει τα όρια

Στη χώρα μας αποτελεί το βασικό όργανο της μουσικής μας παράδοσης και σε πολλές βαλκανικές χώρες επίσης. Στη τζαζ έχει το δικό του ειδικό βάρος και στην κλασική μουσική επίσης. Το κλαρίνο διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στη μουσική πολλών περιοχών της Νοτιοανατολικής Ευρώπης και παρ' όλες τις διαφορές παρουσιάζει πολλές υφολογικές ομοιότητες στα είδη μουσικής στα οποία εξακολουθεί να κυριαρχεί. Άλλωστε δεν είναι τα εθνικά σύνορα που καθορίζουν τη μουσική ταυτότητα των λαών. 
Ωστόσο παραμένει απρόσμενη αλλά άκρως ενδιαφέρουσα η συνάντηση που θα πραγματοποιηθεί στο workshop που οργανώνει το Ινστιτούτο Γκαίτε, στο οποίο θα συνευρεθούν δεξιοτέχνες και σολίστ του κλαρίνου από διάφορες χώρες της Νοτιοανατολικής Ευρώπης, έτοιμοι να καταδείξουν πολιτισμικές συγγένειες και μουσικές διασταυρώσεις. Ως αποκορύφωμα αυτής της συνάντησης έρχεται η συναυλία που θα δώσουν οι μουσικοί την Παρασκευή 31 Αυγούστου (10 μ.μ.) στο Bios (Πειραιώς 84) με ελεύθερη είσοδο.

Στο workshop του Ινστιτούτου Γκαίτε αλλά και στη σκηνή του Bios θα συναντηθούν οι Σταύρος Παζαρέντζης (κλαρίνο, Ελλάδα), Sergiu Balutel (κλαρίνο, Ρουμανία), Slobodan Trkulja (κλαρίνο, Σερβία), Oguz Büyükberber (κλαρίνο, Τουρκία), Claudio Puntin (κλαρινέτο, Ελβετία/ Ιταλία), Steffen Schorn (κλαρινέτο, Γερμανία) και Bodek Janke (κρουστά, Πολωνία/ Ρωσία). Θα έχουν την ευκαιρία να πειραματιστούν, να αυτοσχεδιάσουν, να ανακαλύψουν κοινά στοιχεία και μοτίβα μεταξύ της τζαζ, της μουσικής δωματίου και της παραδοσιακής μουσικής κλαρίνων των Βαλκανίων.

Η μουσική πολυμορφία που θα προκύψει από αυτή την απρόσμενη μουσική συνάντηση εκτός από το Bios θα παρουσιαστεί επίσης σε μια σειρά συναυλιών σε διάφορες χώρες της Νοτιοανατολικής Ευρώπης. Έτσι στις 2 Σεπτεμβρίου θα δοθεί συναυλία στο Brasov της Ρουμανίας, στις 4 Σεπτεμβρίου στη Θεσσαλονίκη, στις 6 Δεκεμβρίου στο Σαράγεβο, στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, στις 8 Δεκεμβρίου στο Βελιγράδι και στις 9 Δεκεμβρίου στο Novi Sad στη Σερβία, στις 11 Δεκεμβρίου στο Ζάγκρεμπ της Κροατίας, στις 13 Δεκεμβρίου στην Άγκυρα και στις 14 Δεκεμβρίου στην Κωνσταντινούπολη, στην Τουρκία. Παράλληλα προγραμματίζονται και άλλες συναυλίες τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό, οι οποίες θα ανακοινωθούν τις επόμενες ημέρες. Πηγή

Πέθανε ο μουσουργός και ακαδημαϊκός Μενέλαος Παλλάντιος

Πέθανε σε ηλικία 98 ετών ο Μενέλαος Παλλάντιος, μουσουργός, διευθυντής Ωδείων και ακαδημαϊκός. Μαθητής του Φιλοκτήτη Οικονομίδη και του Δημήτρη Μητρόπουλου, ασχολήθηκε με όλα τα είδη της μουσικής, έγραψε πολλά συμφωνικά έργα για πιάνο σόλο, κοντσέρτα για πιάνο και ορχήστρα, μουσική δωματίου και μπαλέτου, μουσικές σε αρχαίες κωμωδίες, ορατόριο, καθώς και μουσική για ελληνικές και αμερικανικές κινηματογραφικές ταινίες.
Δίδαξε στο Ωδείο Πειραιά και στο Ωδείο Αθηνών, του οποίου υπήρξε διευθυντής (1962- 1986) και πρόεδρος του ΔΣ (από το 1986). Ίδρυσε την Ελληνική Μορφωτική Εταιρία και τη Xορωδία Πειραιά, υπήρξε διευθυντής της Xορωδίας Aθηνών, αρχιμουσικός του Eθνικού Θεάτρου και γενικός διευθυντής, καθώς και πρόεδρος της Eθνικής Λυρικής Σκηνής.
Έγραψε σειρά βιβλίων, τιμήθηκε από πολλά ιδρύματα και σωματεία, ενώ το 1996 ανακηρύχτηκε επίτιμος διδάκτορας του τμήματος Mουσικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Aθηνών.Η κηδεία του θα γίνει τη Δευτέρα στις 11 πμ. από το Α΄Νεκροταφείο

Συμφωνικό έργο «Προσευχή στην Ακρόπολη» (1943). Ο αληθινός του τίτλος είναι «Ελλάς 1940» και με τις τραγικές και λυπητερές μελωδίες του περιγράφει τη σκληρή περίοδο της Γερμανικής Κατοχής στην Ελλάδα.
Διευθύνει ο Μάνος Χατζιδάκις
Ορχήστρα των Χρωμάτων

 

 Το βίντεο από την ταινία Η Μοίρα γράφει την Ιστορία (1957) με τους Δημήτρη Μυράτ, Ελένη Χατζηαργύρη, Αντιγόνη Βαλάκου, Λάμπρο Κωνσταντάρα, Σενάριο -- σκηνοθεσία: Δημήτρης Ιωαννόπουλος και η 

μουσική είναι του  Μενέλαου Παλλάντιου

 Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στον Πειραιά τον Ιανουάριο του 1914. Σπούδασε πιάνο και ανώτερα θεωρητικά στα Ωδεία Πειραιώς και Αθηνών απ΄ όπου και έλαβε δίπλωμα αρμονίας (το 1933), καθώς και αντίστιξης και φούγκας (το 1936). Παράλληλα σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών χωρίς όμως και να ολοκληρώσει τις σπουδές του. Στη συνέχεια μετέβη στη Ρώμη όπου και συνέχισε μουσικές σπουδές υπό τον καθηγητή Alfredo Casella. Μετά την εκεί ολοκλήρωση των σπουδών του επέστρεψε στον Πειραιά όπου και ανέλαβε καθηγητής του Ωδείου Πειραιώς (1933) και τρία χρόνια μετά αναλαμβάνει καθηγητής Ωδείου Αθηνών (1936). Το 1947 ανέλαβε υποδιευθυντής του Ωδείου Πειραιώς και από το 1962 διευθυντής Ωδείου Αθηνών. Επίσης το 1959 ανέλαβε διευθυντής της Χορωδίας Αθηνών. Την περίοδο 1964-1967 διετέλεσε γενικός διευθυντής της Εθνικής Λυρικής Σκηνής και την περίοδο 1974-1976 διετέλεσε Πρόεδρος του Δ.Σ. αυτής. Την ίδια αυτή περίοδο διετέλεσε και αρχιμουσικός του Εθνικού Θεάτρου.
Ο Μενέλαος Παλλάντιος έγραψε πολλά συμφωνικά έργα για πιάνο σόλο, κοντσέρτα για πιάνο και ορχήστρα, μουσική δωματίου, διάφορα τραγούδια, μουσική μπαλλέτου, μουσικές υποκρούσεις σε οκτώ αρχαίες τραγωδίες, όλη τη μουσική υπόκρουση στη τραγωδία "Αντιγόνη", ορατόριο, καθώς επίσης και μουσική για ελληνικές και αμερικανικές κινηματογρφικές ταινίες. Επίσης έχει δώσει ένα μεγάλο αριθμό διαλέξεων σχεδόν σε όλες τις μεγάλες πόλεις της Ελλάδας, όπως ακόμη και πολλές ομιλίες από ραδιοφωνικούς σταθμούς. Παράλληλα ασχολήθηκε και με την ποίηση όπου μετέφρασε ποιήματα του Μπωντλαίρ και τελευταία με συγγραφή βιβλίων μουσικών αναμνήσεων. Επίσης στο μεγάλο καλλιτεχνικό του έργο συγκαταλέγεται και η ίδρυση της Ελληνικής Μορφωτικής Εταιρίας της οποίας και είναι πρόεδρος από το 1973.
Ο Μενέλαος Παλλάντιος διετέλεσε επίσης και γενικός γραμματέας του Συνδέσμου Ελλήνων Συνθετών. Το 1969 εκλέχθηκε τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών και τον επόμενο χρόνο ανέλαβε πρόεδρος της Τάξης Γραμμάτων και Τεχνών και από το 1977 ανέλαβε γραμματέας των πρακτικών της Ολομέλειας της Ακαδημίας. Επίσης ο Μενέλαος Παλλάντιος έλαβε μέρος ως μέλος και σε πολλές διεθνείς μουσικές επιτροπές, και κυρίως σε μουσικούς διαγωνισμούς, όπως στη Ρουμανία, την Ιταλία, κ.ά. Έχει τιμηθεί με πολλά μετάλλια και παράσημα ελληνικά και ξένα όπως με τον Χρυσό Σταυρό του Γεωργίου Α΄ από τον Βασιλέα Κωνσταντίνο Β΄, με το Μετάλλιο της πόλεως του Παρισιού καθώς και με πλήθος άλλων διακρίσεων. Ο Μενέλαος Παλλάντιος ομιλούσε επίσης γαλλικά και ιταλικά και ήταν μόνιμος κάτοικος Παλαιού Φαλήρου Αθήνα.Απεβίωσε στις 9 Αυγούστου του 2012.

Φεστιβάλ Μ. Καλομοίρη: Κλειστόν μέχρι νεωτέρας!

Κακουριώτης Σ.

Πενήντα χρόνια συμπληρώνονται φέτος από τον θάνατο του συνθέτη της Εθνικής Σχολής Μανώλη Καλομοίρη, που γεννήθηκε το 1883 στη Σάμο.
 Παρότι το 2012 έχει αφιερωθεί από το υπουργείο Πολιτισμού στη μνήμη και στο έργο του, το φερώνυμο φεστιβάλ που πραγματοποιούνταν με επιτυχία επί σειρά ετών το καλοκαίρι στο νησί της καταγωγής του φέτος... ματαιώνεται, καθώς δεν προβλέφθηκε καμία δαπάνη από το ΥΠΠΟ για τον προγραμματισμό εκδηλώσεων!
Έτσι, παρά την επέτειο, στη Σάμο πρόκειται να πραγματοποιηθεί, από τον Σύλλογο «Μ. Καλομοίρης», που αποτελεί τον επίσημο φορέα μελέτης και αξιοποίησης του έργου του, σε συνεργασία με τον δήμο, ένα σύντομο αφιέρωμα, στο οποίο περιλαμβάνονται τρεις συναυλίες, σήμερα, αύριο και τη Δευτέρα 13/8, υπό την εποπτεία της κόρης του συνθέτη Χαράς Καλομοίρη.
Ο δήμαρχος Σάμου Στ. Θάνος σημείωσε πως οι εκδηλώσεις αυτές αποτελούν "τον ελάχιστο φόρο τιμής που ο Δήμος Σάμου θα μπορούσε να αποδώσει... Ευελπιστούμε ότι θα είναι εφικτή η επαναλειτουργία του Φεστιβάλ 'Μ. Καλομοίρης' στο άμεσο μέλλον".
Σήμερα και αύριο, στο Πυθαγόρειο και το Καρλόβασι αντίστοιχα, η πιανίστα Έλενα Μουζάλα και η σοπράνο Μήνα Πολυχρόνου θα δώσουν ρεσιτάλ πιάνου και τραγουδιού με έργα του συνθέτη, ενώ στις 13/8 στο Θέατρο Πυθαγορείου θα δοθεί συναυλία μουσικής δωματίου με έργα Καλομοίρη και Ραχμάνινοφ, που θα ερμηνεύσουν οι Γιώργος Δεμερτζής, βιολί, Άγγελος Λιακάκης, βιολοντσέλο και Βασίλης Βαρβαρέσος, πιάνο. 
Πηγή

Αντίο κυρα-Δόμνα...

 Καλό ταξίδι...
στη μεγάλη κυρία του δημοτικού μας τραγουδιού και από τους σημαντικούς θεματοφύλακες της παράδοσης μας
  

                          
  
"Δεν είμαι τραγουδίστρια με την επαγγελματική σημασία της λέξης, δεν τραγουδάω σε δημοτικά κέντρα ή σε πανηγύρια για τη διασκέδαση μιας ορισμένης πελατείας. Τραγουδώ μόνο όπου πιστεύω πως εξυπηρετώ τη διατήρηση και τη διάδοση του δημοτικού τραγουδιού, έτσι ατόφιο όπως έφτασε σε μας από την παράδοση. Προσπαθώ να μιμηθώ τον τρόπο που τραγουδάει ένας Μακεδόνας, ένας Θρακιώτης, ένας Ηπειρώτης ή ένας Κρητικός. Στην αρχή ξεκίνησα να κάνω αυτό που κάνω από αγάπη για το δημοτικό τραγούδι, και μάλιστα σε εποχή που ο κόσμος το περιφρονούσε και δεν έδινε σημασία. Αργότερα, η κακοποίηση που γινόταν σε βάρος του δημοτικού τραγουδιού και μάλιστα από τους ίδιους τους λαϊκούς μουσικούς και μετά από τους συνθέτες και τους ελαφρούς τραγουδιστές, με σπρώξανε να ασχοληθώ περισσότερο και να προσπαθήσω με όλες μου τις δυνάμεις να δώσω την ευκαιρία στον κόσμο να γνωρίσει το γνήσιο δημοτικό τραγούδι .Όπως έχω πει εγώ δεν είχα σκεφτεί να τραγουδήσω. Ξεκίνησα το ’71 από τον Διονύση Σαββόπουλο και ο μόνος μου στόχος και σκοπός ήτανε όσο μπορώ να διαδώσω, αν θέλεις, το δημοτικό τραγούδι, γιατί το δημοτικό τραγούδι είναι πολύ μεγάλη υπόθεση. Μέσα από αυτό μπορεί κανείς να δει την πορεία του ελληνικού λαού"... έλεγε ίδια η Δόμνα Σαμίου, περιγράφοντας τη σχέση της με το τραγούδι.

                             

                             

Έφυγε από την ζωή σε ηλικία 84 ετών, το βράδυ του Σαββάτου (10/3/12) , μετά από προβλήματα υγείας που παρουσίαζε το τελευταίο διάστημα. Η σπουδαία ερμηνεύτρια νοσηλευόταν στο νοσοκομείο Αμαλία Φλέμινγκ, καθώς έπασχε από λευχαιμία.Η Δόμνα Σαμίου θα κηδευθεί την Τρίτη στις 3 το απόγευμα από το νεκροταφείο της Νέας Σμύρνης.

Διαβάστε για τη ζωή και το έργο της  ΕΔΩ www.domnasamiou.gr

Συστήματα» της κρίσης

Η επιτυχία του εκ Βενεζουέλας «El Sistema» έχει συζητηθεί επανειλημμένως. Το εκπαιδευτικό σύστημα που εγκαινιάστηκε στα μέσα της δεκαετίας του '70 βοηθώντας παιδιά και εφήβους από υποβαθμισμένες περιοχές της χώρας να βελτιώσουν τους όρους ζωής τους μέσω της μουσικής όχι μόνο απέδωσε αλλά έδωσε τα «φώτα» του τόσο στην Ευρώπη όσο και στις ΗΠΑ, όπου ενέπνευσε αντίστοιχα projects. Οπως δε γνωρίζουν οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ, από τα σπλάχνα του βγήκε και ο νεαρός σουπερστάρ μαέστρος Γκουστάβο Ντουνταμέλ, νυν μουσικός διευθυντής της Φιλαρμονικής Ορχήστρας του Λος Αντζελες.

Ενα αντίστοιχο «Σύστημα», λοιπόν, που αυτή τη φορά αφορά τον χορό, λειτουργεί ήδη σε μια άλλη χώρα της Λατινικής Αμερικής, την Κολομβία. Ο λόγος για το El Colegio del Cuerpo της Καρθαγένης, πολλοί σπουδαστές του οποίου προέρχονται από φτωχές και υποβαθμισμένες περιοχές της. Αν και σήμερα το μέρος θεωρείται τουριστικό στολίδι της Κολομβίας, η αλήθεια είναι ότι πολλοί αφροκολομβιανοί κάτοικοι ζουν σε συνθήκες φτώχειας και έλλειψης ευκαιριών. Σε αυτό το πλαίσιο, λοιπόν, τα τελευταία χρόνια αρκετοί σπουδαστές έχουν κατορθώσει να ξεπεράσουν τον κοινωνικό αποκλεισμό και να εξελιχθούν σε επαγγελματίες χορευτές, με σημαντικές εμφανίσεις σε Ασία, Ευρώπη, ΗΠΑ και Ν. Αμερική. Ενα απτό παράδειγμα του πώς μπορεί κανείς να μετατρέψει την «κρίση» σε «ευκαιρία».Πηγή

Βρέθηκε χαμένη παρτιτούρα του Μότσαρτ

Mία έως σήμερα χαμένη παρτιτούρα -για σόλο πιάνο- της νεανικής περιόδου του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ εντοπίστηκε αυτήν την εβδομάδα από τον λέκτορα πανεπιστήμιου του Ινσμπρουκ, ανακοίνωσε σήμερα ύστερα από την απαραίτητη έρευνα το Ίδρυμα Μότσαρτ με έδρα το Σάλτσμπουργκ.

Η γραμμένη από επαγγελματία γραφέα του Τυρόλου παρτιτούρα, που ήταν κλεισμένη σε σημειωματάριο, χρονολογήθηκε ήδη στις αρχές της δεκαετίας του 1780.

«Ταιριάζει το μουσικό ύφος με άλλα πρώιμα έργα του διάσημου μουσικοσυνθέτη», εκτίμησε πράγματι ο μουσικολόγος Ούλριχ Λέιζινγκερ, επιστημονικός συνεργάτης του ινστιτούτου Μότσαρτ. Όμως και το ονοματεπώνυμο του μουσικοσυνθέτη αναγράφεται σε κάθε μια από τις σελίδες της παρτιτούρας.

Όπως τεκμηριώθηκε με την έρευνα που έγινε, σε ηλικία 13 ετών και ακριβώς πριν πάει ένα ταξίδι στην Ιταλία, που διήρκεσε 36 μήνες, ο Μότσαρτ συνέθεσε τη μουσική του αυτή, στη διάρκεια του 1756. Η ίδια μουσική σύνθεση αποφασίστηκε να παρουσιαστεί δημόσια--την 23η τρέχοντος μηνός στο Σάλτσμπουργκ.

Αυστριακά ΜΜΕ πληροφορούνται ότι η τελευταία φορά, που εντοπίστηκε μια χαμένη παρτιτούρα του Μότσαρτ, ήταν πριν από μία πενταετία.

 www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΜΠΕ

Έφυγε η η Cesaria Evora

                                                      

Σε ηλικία 70 ετών, έφυγε από τη ζωή η τραγουδίστρια που έκανε γνωστά παγκοσμίως τα τραγούδια του Κάπο Βέρντε και αγαπήθηκε ιδιαίτερα στην Ελλάδα.Είχε υποβληθεί σε εγχείρηση ανοιχτής καρδιάς στο Παρίσι, έπειτα από σοβαρά προβλήματα που παρουσίασε στη στεφανιαία αορτή.Η Cesaria Evora νοσηλευόταν από την Παρασκευή στην εντατική σε κρίσιμη κατάσταση. Το Σεπτέμβριο είχε αποφασίσει να αποσυρθεί, δηλώνοντας ότι αισθανόταν «μεγάλη εξάντληση».Στις 22 Οκτωβρίου είχε επιστρέψει στο νησί Sao Vincente στο Πράσινο Ακρωτήρι.
Η Cesaria Evora, η οποία τραγουδούσε ξυπόλυτη για να εκφράσει τη διαμαρτυρία της για τη φτώχεια του λαού της, γεννήθηκε στις 27 Αυγούστου του 1941 στο Πράσινο Ακρωτήρι.
Ήταν κόρη ενός βιολιστή και μιας μαγείρισσας.Πέρασε τρία χρόνια σε καθολικό ορφανοτροφείο, όπου οι καλόγριες της έμαθαν να ράβει και να σιδερώνει. Τις Κυριακές τραγουδούσε στην εκκλησία.Υπηρέτησε τα παραδοσιακά είδη μουσικής «coladeiras» (κολαντέιρας) και «mornas» (μόρνας), που της τα δίδαξε, όταν ήταν μόλις 16 ετών, ένας ναυτικός από το Πράσινο Ακρωτήρι.
Τα τραγούδια «μόρνας» αποτελούν τραγούδια της λύπης, της μελαγχολίας και της νοσταλγίας.

                              

                                                                           

Έγινε διάσημη διεθνώς μετά τα 50 της. Μέχρι τότε τη μαγεία της μουσικής και της φωνής της την απολάμβαναν θαμώνες σε μπαρ και ταβέρνες, στο Μιντέλο του νησιού Σάο Βινσέντε.Οι θαμώνες την φώναζαν στα τραπέζια για να τραγουδήσει για λίγα εσκούδος (το νόμισμα της Πορτογαλίας, της οποίας το Πράσινο Ακρωτήρι ήταν αποικία μέχρι το 1975) ή για ένα ποτήρι «γκρογκ» (το τοπικό ποτό).Η αφετηρία για την επιτυχημένη της καριέρα χρονολογείται το 1987, όταν έδωσε τις πρώτες της συναυλίες στη Λισαβόνα.Εκεί την άκουσε τυχαία ένας διάσημος παραγωγός, την πήρε στην εταιρεία του και την επόμενη χρονιά τη βοήθησε να βγάλει το πρώτο της άλμπουμ. Τότε πραγματοποίησε και την πρώτη της περιοδεία.Με επιρροές από την παράδοση της Πορτογαλίας, της Βραζιλίας και της Κούβας, η Σεζάρια Εβόρα είχε ηχογραφήσει συνολικά 11 στούντιο άλμπουμ, ενώ είχε βραβευθεί και με Grammy.Η «ξυπόλυτη ντίβα» είχε επισκεφθεί και την Ελλάδα για συναυλίες. περισσότερα βιογραφικά ΕΔΩ

Λευκά της απόλυσης, μαύρα της συμπαράστασης

 Οι μουσικοί με τα άσπρα σακάκια είναι απολυμένοι. Συνεχίζουν, όμως, να παίζουν αμισθί, υποστηρίζοντας το έργο των συναδέλφων τους (με τα μαύρα σακάκια)

ΕΝΔΥΜΑΤΟΛΟΓΙΚΗ ΔΙΧΡΩΜΙΑ ΕΠΕΛΕΞΑΝ ΟΙ ΜΟΥΣΙΚΟΙ ΤΩΝ ΣΥΝΟΛΩΝ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΑΘΗΝΑΙΩΝ ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΗΘΟΥΝ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΣΥΜΒΑΣΙΟΥΧΩΝ

Της ΝΑΤΑΛΙ ΧΑΤΖΗΑΝΤΩΝΙΟΥ

Τίναι παράδοξη η εικόνα μιας ορχήστρας στην οποία οι μισοί μουσικοί παίζουν φορώντας μαύρα σακάκια και οι υπόλοιποι κατάλευκα;
Είναι, πάντως, λιγότερο παράλογη από την πραγματικότητα που καλούνται ν' αντιμετωπίσουν τα Μουσικά Σύνολα του Δήμου Αθηναίων, δηλαδή η Συμφωνική Ορχήστρα, η Μικτή Χορωδία, η τζαζ Big Band και το Εργαστήρι Ελληνικής Μουσικής.

Οι μουσικοί με τα άσπρα σακάκια είναι απολυμένοι. Συνεχίζουν, όμως, να παίζουν αμισθί, υποστηρίζοντας το έργο των συναδέλφων τους (με τα μαύρα σακάκια) Την ασπρόμαυρη ενδυματολογική αισθητική, την επέλεξαν τα μέλη των δημοτικών Μουσικών Συνόλων, ώστε να φανεί ανάγλυφα πόσο οργανική είναι η παρουσία και η λειτουργία εντός της ορχήστρας των (λευκοντυμένων) απολυμένων, πρώην συμβασιούχων συναδέλφων τους.

Απαραίτητοι

Οι τελευταίοι είναι 45 μουσικοί, με διπλώματα και μεταπτυχιακά στο εξωτερικό, οι οποίοι βρίσκονταν στα Μουσικά Σύνολα κατά μέσο όρο μία 4ετία και απολύθηκαν τον Ιούλιο. Πολλοί συμβασιούχοι απομακρύνθηκαν από τις κρατικές ή δημοτικές τους θέσεις, θα σκεφτεί κάποιος. Ναι, αλλά οι συγκεκριμένοι έχουν μια ιδιαιτερότητα: η παρουσία τους είναι απολύτως απαραίτητη για τη λειτουργία κάθε ορχηστρικού συνόλου. Αν, π.χ., κάποιος πληροφορηθεί πως οι «πνευστοί» της Συμφωνικής Ορχήστρας ήταν στη συντριπτική τους πλειονότητα συμβασιούχοι, αντιλαμβάνεται πως η απουσία τους από το σύνολο όχι απλώς δυσχεραίνει τη λειτουργία του, αλλά την καταλύει. Αποτέλεσμα; Οι 45 απολυμένοι παίζουν από τον Ιούλιο αμισθί, υποστηρίζοντας έτσι το καλλιτεχνικό έργο των 120 συναδέλφων τους, που είναι αορίστου χρόνου. Θα μπορούσαν οι κενές μουσικές θέσεις να πληρωθούν; Οχι, γιατί στα Μουσικά Σύνολα ισχύει ο κανόνας που ισχύει και για το υπόλοιπο Δημόσιο: για δέκα υπαλλήλους που συνταξιοδοτούνται προσλαμβάνεται ένας.

Παραλογισμός

Νομίζετε πως αυτός είναι ο μόνος παραλογισμός που βιώνουν οι συγκεκριμένοι μουσικοί; Οχι. Παρ' όλο που τόσο οι σκοποί όσο κι ο τρόπος λειτουργίας των μουσικών συνόλων του Δήμου της Αθήνας δεν διαφέρουν από αυτούς των υπολοίπων μουσικών συνόλων της χώρας (ΚΟΑ, ΚΟΘ, Ορχήστρα της Λυρικής, Μουσικά Σύνολα της ΕΡΤ κ.ά.), οι μουσικοί των δημοτικών Συνόλων θεωρούνται δημοτικοί υπάλληλοι. Ισχύει, δηλαδή, και για εκείνους ό,τι ισχύει για οποιονδήποτε άλλον υπάλληλο του δήμου, είτε έχει είτε δεν έχει πτυχίο.

Κι έτσι, ενώ «τα τυπικά προσόντα των μουσικών και το καταστατικό της λειτουργίας των Μουσικών Συνόλων είναι ακριβώς ίδια με εκείνα π.χ. της ΚΟΑ, παρά ταύτα, δεν εξαιρούμαστε από το νέο ενιαίο μισθολόγιο, αλλά ούτε και από την εφεδρεία, με συνέπεια την κατάργηση των οργανικών θέσεων που καλύπτουν οι συμβασιούχοι μας...». Οι επισημάνσεις αυτές στους αρμόδιους φορείς του δήμου έφεραν, κατά τον πρόεδρο του σωματείου των μουσικών του δήμου, Ακη Νικολούζο, παραινέσεις του τύπου «κανονίστε να λειτουργήσετε όπως μπορείτε», πράγμα που, σύμφωνα με τον ίδιο, «οδηγεί στην απαξίωση και εντέχνως στην κατάργηση των Μουσικών Συνόλων».

Ποιος ήταν, όμως, κατά μέσο όρο ο μηνιαίος μισθός ενός, αορίστου χρόνου, μουσικού των Μουσικών Συνόλων; 1.160 ευρώ προ ενιαίου μισθολογίου, 780 ευρώ μόλις εφαρμοστεί η «ενοποίηση». Ποιο ήταν αντίστοιχα το ετήσιο κόστος, με το οποίο επιβαρυνόταν ο Δήμος Αθηναίων για τους 45 συμβασιούχους; 380.000 ευρώ. Μάλλον, ουδείς μπορεί να το χαρακτηρίσει υπέρογκο, όταν, μάλιστα, τα Μουσικά Σύνολα, που υπάρχουν από το 1996, δίνουν μηνιαία 11 συναυλίες, εκ των οποίων το 95% είναι δωρεάν-προσφορά για τους δημότες.

Φυσικά, ισχύει το συν Αθηνά και χείρα κίνει. Γι' αυτό οι μουσικοί κατέθεσαν προ καιρού σειρά προτάσεων στους αρμόδιους φορείς, ώστε η παρουσία τους να αξιοποιηθεί πολύ περισσότερο, χωρίς επιπλέον οικονομική επιβάρυνση. Πρότειναν, για παράδειγμα, να τους παραχωρηθεί μία αίθουσα της Τεχνόπολης ώστε να υπάρχει μια σταθερή αναφορά στον προγραμματισμό τους, περισσότερες υπαίθριες συναυλίες, όταν το επιτρέπει ο καιρός, ακόμα και εφαρμογή μιας ελληνικής εκδοχής του βολιβιανού «Systema», ώστε παιδιά των υποβαθμισμένων περιοχών της Αθήνας να διδάσκονται μουσική. Ψιλά γράμματα, θα πείτε.

Υποσχέσεις

Μέσα σ' όλα αυτά ήρθε ξαφνικά και η χθεσινή εισήγηση του δημάρχου Αθηναίων, Γιώργου Καμίνη, στο δημοτικό συμβούλιο, για τη συγχώνευση του Πολιτιστικού Οργανισμού (ΠΟΔΑ) με τον Οργανισμό Νεολαίας και Αθλησης (ΟΝΑ) και τα Μουσικά Σύνολα, σε ένα νέο, κοινό νομικό πρόσωπο, βάσει του «Καλλικράτη». Ο κ. Καμίνης δεσμεύτηκε ότι «θα διασφαλιστούν όλες οι θέσεις εργασίας».

Ομως, αυτή η δέσμευση προσκρούει στον ίδιο τον «Καλλικράτη», που κηρύσσει τις συγχωνεύσεις, με στόχο την απομάκρυνση του προσωπικού που θα θεωρηθεί «πλεονάζον». Αρα; Μάλλον και σ' αυτή την περίπτωση εφαρμόζεται «υπογείως» η συνταγή που είχαμε δει και σε άλλες περιπτώσεις, όπως, π.χ., στην Ορχήστρα των Χρωμάτων: Θέτει κανείς τους μουσικούς εντός ενός ασφυκτικού και αδιέξοδου πλαισίου, αφήνοντάς τους σταδιακά να φθείρονται μέχρι να οδηγηθούν σιωπηρά στην κατάργηση της ορχήστρας - χωρίς οι υπεύθυνοι να έχουν πάρει καν την ευθύνη της απόφασης.

Πηγή

Η απόγνωση της πιανίστριας

 από Ελευθεροτυπία 
ΟΡΧΗΣΤΡΑ ΤΩΝ ΧΡΩΜΑΤΩΝ
 Πιανίστρια, μέλος της «Ορχήστρας των Χρωμάτων» από την εποχή της ίδρυσής της, η Βίκυ Στυλιανού μάς έστειλε, με αφορμή σχετικό δημοσίευμά μας, ένα σημείωμα, εκφράζοντας την απόγνωση και τη θλίψη της για την κατάσταση της ορχήστρας.

«Πολλά θα μπορούσε να πει κανείς», γράφει, «για τους παράγοντες που οδήγησαν στο ζοφερό σήμερα. Το πιο τραγικό απ' όλα είναι ότι κανένας από τους "υπευθύνους" δεν δίνει απάντηση με θάρρος και παρρησία σχετικά με το μέλλον της ορχήστρας, αφήνοντας τους μήνες να κυλούν, επιδεικνύοντας απαράδεκτη αδιαφορία, όχι μόνο απέναντι στο καλλιτεχνικό γίγνεσθαι, αλλά και απέναντι στις τύχες ανθρώπων που επί μήνες είναι απλήρωτοι και αντιμετωπίζουν το αύριο με αγωνία και απελπισία ακόμα μεγαλύτερη από αυτή που φωλιάζει στις ψυχές όλων των Ελλήνων.
Γιατί η Ορχήστρα των Χρωμάτων, εκτός από τα μέλη της, που είναι επίσης μέλη της ΕΡΤ ή καθηγητές στο Δημόσιο, και τους αλλοδαπούς, απαρτίζεται και από Ελληνες μουσικούς για τους οποίους η ορχήστρα είναι η μοναδική απασχόληση και οι οποίοι αυτήν τη στιγμή είναι αντιμέτωποι με το φάσμα της ανεργίας. (Ανήκω κι εγώ σ' αυτούς.) Εκτός από το ότι έχουν καταστεί ανενεργοί, έχουν πλέον σοβαρό πρόβλημα επιβίωσης.
Ελπίζω και άλλοι να ενώσουν τη φωνή τους στη δική σας και να ακουστεί επιτέλους μια απόφαση από "επίσημα" χείλη για την πολύπαθη Ορχήστρα των Χρωμάτων.
Σίγουρα ο Μάνος Χατζιδάκις, του οποίου επικαλούνται συχνά το όνομα με θαυμασμό και εκτίμηση, δεν θα είχε "ονειρευτεί" ποτέ μια τέτοια τύχη για το πνευματικό παιδί των τελευταίων χρόνων της ζωής του».
Δεν έχουμε τίποτε άλλο να συμπληρώσουμε. Ας ελπίσουμε μόνο ότι η επιστολή αυτή θα διαβαστεί από το ΥΠΠΟΤ και ότι οι υπεύθυνοι θα αναλάβουν τις ευθύνες τους.

Ν.ΧΑΤΖ. Πηγή

Ορχήστρα Χρωμάτων σε γκρίζο τοπίο

Ο Μάνος Χατζιδάκις διευθύνοντας στο Ηρώδειο, με σολίστ τον Αστορ Πιατσόλα, την Ορχήστρα των Χρωμάτων, Ιούλιο του '90, ένα χρόνο δηλαδή μετά την ίδρυσή της

Της ΝΑΤΑΛΙ ΧΑΤΖΗΑΝΤΩΝΙΟΥ (enet.gr)

Η αβελτηρία του υπουργείου Πολιτισμού απέναντι στην Ορχήστρα των Χρωμάτων είναι προσβολή στη μνήμη του ιδρυτή της Μάνου Χατζιδάκι, αλλά και σε αυτή καθ' εαυτήν την αξιόλογη διαδρομή που έκανε το επίλεκτο μουσικό σύνολο και στις μεταχατζιδακικές του ημέρες.

Διότι απλά το τελευταίο σχέδιο «σωτηρίας» της Ορχήστρας, το οποίο προέβλεπε την ένταξή της στα Μουσικά Σύνολα της ΕΡΤ, εκ των πραγμάτων ναυάγησε. Ηταν εξαρχής ένα εξαιρετικά δύσκολο στην εφαρμογή του, αν όχι ανέφικτο, σχέδιο. Και αφού ήταν «στραβό το κλήμα, το 'φαγε κι ο γάιδαρος»: όταν η ΕΡΤ πέρασε στη δικαιοδοσία του υπουργού Επικρατείας Ηλία Μόσιαλου, ο υπουργός Πολιτισμού, Παύλος Γερουλάνος, ένιψε τας χείρας του. Ηταν απλό: παρά τις διαβεβαιώσεις του απερχόμενου υφυπουργού Πολιτισμού, Τηλέμαχου Χυτήρη, και του υπουργικού συμβούλου κ. Γιωργανδρέα Ζάννου για την επικείμενη χάραξη σχεδίου ένταξης της Ορχήστρας των Χρωμάτων στην ΕΡΤ, τα γεγονότα τούς πρόλαβαν. Το σχέδιο ναυάγησε. Και ο υπουργός Πολιτισμού βολικά σιώπησε, αποφεύγοντας να απαντήσει ακόμη και στην ύστατη έκκληση του διοικητικού συμβουλίου της Ορχήστρας που, προ δύο εβδομάδων, του απηύθυνε επίσημη επιστολή, ζητώντας του να διορίσει νέο καλλιτεχνικό διευθυντή. Ηταν μια απεγνωσμένη κίνηση μπροστά στην αμηχανία του Δ.Σ. για τη σιωπηρή εγκατάλειψη της Ορχήστρας, αλλά και στην απόγνωσή του, καθώς ο κ. Γερουλάνος δεν λαμβάνει την ευθύνη να ανακοινώσει ότι η Ορχήστρα των Χρωμάτων ουσιαστικά δεν υφίσταται πια, αλλά ούτε και την ευθύνη να αποφασίσει κάτι άλλο για το μέλλον της, διορίζοντας π.χ. νέο καλλιτεχνικό διευθυντή επιφορτισμένο να επεξεργαστεί, έστω και τώρα, κάποιο σχέδιο σωτηρίας

Ενα «χαμένο διαμάντι» του Μπετόβεν

Πίστευαν πως είχε χαθεί για πάντα. Αλλωστε ο νεαρός Λούντβιχ βαν Μπετόβεν ) είχε αποφασίσει να μη χρησιμοποιήσει το αργό μέρος του Κουαρτέτου για Εχορδα σε Σολ, έργο 18 και το είχε αφήσει στην άκρη μαζί με άλλες «άχρηστες» παρτιτούρες. 

Και τα 74 μέτρα του μουσικού έργου αντικαταστάθηκαν, όταν το παρέδωσε στον βοημό μαικήνα των τεχνών πρίγκιπα Λόμπκοβιτς που του είχε παραγγείλει το έργο, με ένα νέο κομμάτι που λίγα στοιχεία είχε κρατήσει από την αρχική γραφή. Οπως αποδείχτηκε σε έρευνες στις σημειώσεις τού Μπετόβεν το 1977 είχαν απομείνει κάποια σκαριφήματα του εν λόγω μουσικού τμήματος του Κουαρτέτου, τα οποία μελέτησε και ανασυνέθεσε ο γερμανός μουσικολόγος Ζίγκχαρντ Μπράντενμπουργκ. Υστερα δε από χρόνια έρευνας και διορθώσεων/συμπληρώσεων, χάρη και στον καθηγητή Μουσικής στο Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ Μπάρι Κούπερ,Ένα έργο του Λούντβιχ Βαν Μπετόβεν που θεωρούταν “χαμένο” και είχε να ακουστεί πάνω από δύο αιώνες συμπληρώθηκε, χάρη σε παρτιτούρες των προσχεδίων του και θα παρουσιαστεί στο κοινό. το «χαμένο», αρχικό αργό μέρος του Κουαρτέτου Εγχόρδων είναι πλέον έτοιμο για να ακουστεί ξανά, για πρώτη φορά από το 1799 όταν το μετέφερε ο Μπετόβεν στο χαρτί. Σήμερα, λοιπόν, το Κουαρτέτο Danel θα ερμηνεύσει το ανασυστημένο Κουαρτέτο Εγχόρδων σε Σολ στο Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ, ένα «χαμένο διαμάντι» του Μπετόβεν, όπως πιστεύεται.

Π.Α.Δύκτιο