Τσέλια Κοστέα: «Ο έρωτας και η αυταπάρνηση της Τόσκα πάντα θα εμπνέουν»

Ενσαρκώνοντας την Τόσκα, σε μια από τις δημοφιλέστερες όπερες παγκοσμίως, η Τσέλια Κοστέα μιλά στο click@Life για τους λόγους που υπερασπίζεται μέχρι θανάτου τον αγαπημένο της.

Σάββατο, 28 Ιουλίου 2012

Η δεύτερη μεγάλη καλοκαιρινή παραγωγή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής (ΕΛΣ), η ιδιαιτέρως αγαπητή όπερα σε τρεις πράξεις, «Τόσκα», του Τζάκομο Πουτσίνι, σε μουσική διεύθυνση του Καλλιτεχνικού Διευθυντή της ΕΛΣ, Μύρωνα Μιχαηλίδη, και σκηνοθεσία του διάσημου Αργεντινού σκηνοθέτη Ούγκο Ντε Άνα, παρουσιάζεται στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού έως τις 29 Ιουλίου, στις 9 το βράδυ.

Στη Ρώμη, ο βαρόνος Σκάρπια, επικεφαλής των δυνάμεων κατοχής, ζητά από την όμορφη και ερωτευμένη Φλόρια Τόσκα, μια ντίβα της όπερας, μερικές στιγμές έρωτα, σε αντάλλαγμα για τη ζωή του αγαπημένου της Μάριο Καβαραντόσσι, ενός ιδεαλιστή επαναστάτη.

Στριμωγμένη, σε άμυνα, η Τόσκα θα σκοτώσει τον Σκάρπια, χωρίς, όμως, να μπορέσει να σώσει τον σύντροφό της από τον θάνατο. Όταν το έγκλημά της αποκαλύπτεται, προκειμένου να διαφύγει από εκείνους που την κυνηγούν, η Τόσκα καταφεύγει σε μία τραγική λύση.

Η Τσέλια Κοστέα, η αγαπημένη του ελληνικού κοινού, που εντυπωσίασε με την πρόσφατη ερμηνεία της στον Τροβατόρε, μας μιλά για την «Τόσκα» και για τα δικά της καλλιτεχνικά βήματα.

Για ποιους λόγους η «Τόσκα» βρίσκεται πάντα στις πρώτες επιλογές των λυρικών θεάτρων;

Η «Τόσκα» είναι δημοφιλής, γιατί περιγράφει μια ρομαντική ιστορία. Το πρωταγωνιστικό ζευγάρι είναι αρχετυπικό και οι διαστάσεις της ιστορίας -πολιτικές και θρησκευτικές- εγείρουν ζητήματα που μας αφορούν διαχρονικά. Επιπλέον, ο συνθέτης και ο λιμπρετίστας έχουν φτιάξει έναν μαγικό συνδυασμό μουσικής και λόγου.

Μην παραβλέπουμε, επίσης, ότι πολλοί άνθρωποι συνδέονται με τα συναισθήματα των πρωταγωνιστών. Ο έρωτας και η αυταπάρνηση της Τόσκα πάντα θα εμπνέουν.

Ποια είναι τα στοιχεία του βερισμού, του οποίου η «Τόσκα» αποτελεί αντιπροσωπευτικό είδος;

Ο «Ντον Τζιοβάννι» ζωντανά από την Οπερα Μετροπόλιταν

Νέα αναμετάδοση στο πλαίσιο του Live in HD στις 29 Οκτωβρίου

Στιγμιότυπο από τη νέα παραγωγή του «Ντον Τζιοβάνι» που θα δούμε απευθείας από τη νεοϋρκέζικη μητροπολιτική όπερα. 

Εξαντλήθηκαν τα εισιτήρια για την αναμετάδοση του «Ντον Τζιοβάνι» από τη νεοϋορκέζικη Μετροπόλιταν Οπερα στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών.
Η νέα παραγωγή της δημοφιλούς όπερας του Μότσαρτ θα μεταδοθεί στις 29/10 (στις 20.00) και είναι η δεύτερη του εφετινού κύκλου του πολυβραβευμένου προγράμματος Live in HD στο οποίο συμμετέχουν 55 χώρες και 1600 επιλεγμένοι πολιτιστικοί χώροι σ΄ολόκληρο τον κόσμο.
Στην Ελλάδα, οι αναμεταδόσεις γίνονται με την υποστήριξη του ομίλου ΑΝΤΕΝΝΑ που εξασφάλισε τα δικαιώματα για μία τριετία και, πέρα από το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, το δίκτυο των αιθουσών αποτελούν το Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, το Μέγαρο Μουσικής Κομοτηνής, το Δημοτικό Θέατρο Μυτιλήνης, ο Δημοτικός Κινηματογράφος Καβάλας OSCAR, το Αλεξάνδρειο Συνεδριακό Κέντρο Λουτρακίου και το Κινηματοθέατρο ΣΤΑΡ στη Βέροια.

Στην νέα παραγωγή η οποία έχει κάνει ήδη πρεμιέρα στη Νέα Υόρκη αποσπώντας γενικά θετικές κριτικές, την ευθύνη της μουσικής διεύθυνσης έχει ο μόνιμος αρχιμουσικός της Μητροπολιτικής Οπερας Φάμπιο Λουίζι ενώ την (κλασική) σκηνοθεσία υπογράφει ο βρετανός θεατρικός σκηνοθέτης Μάικλ Γκραντέιτζ.

Ο πολωνός βαρύτονος Μάριους Κβίσιεν - επάνω στον οποίο «στήθηκε» όλη η παραγωγή - παρόλο που έχασε την πρεμιέρα λόγω τραυματισμού στη διάρκεια των τελευταίων προβών, εν προκειμένω επιστρέφει στη σκηνή και θα τον δούμε στην αναμετάδοση του προσεχούς Σαββάτου πλαισιωμένου από μια σειρά ακόμη διάσημους λυρικούς ερμηνευτές: την Μπάρμπαρα Φρίτολι, την Μαρίνα Ρεμπέκα, τον Λούκα Πισαρόνι κ. α. Πηγή

Η "Τόσκα" από την Εθνική Λυρική Σκηνή στο Μέγαρο

Η Τόσκα, η λατρεμένη όπερα του Πουτσίνι που γεμίζει ασφυκτικά τα μεγαλύτερα θέατρα σε όλο τον κόσμο κάθε φορά που παρουσιάζεται, σηκώνει την αυλαία της σήμερα 16 Ιανουαρίου, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών.

‘Ενα από τα «χίτ» της Εθνικής Λυρικής σκηνής όπως έχει χαρακτηριστεί επιστρέφει με τις σκηνοθετικές εκπλήξεις του Νίκου Πετρόπουλου που αφήνουν την πλοκή να εκτυλιχτεί υπό τους κανόνες ενός φιλμ νουάρ.

« Η Τόσκα έχει θεωρηθεί ο πρόδρομος του κινηματογράφου. Θα μπορούσε δηλαδή να ήταν και ταινία. Η συγκεκριμένη παράσταση είναι ένα ασπρόμαυρο φίλμ επί σκηνής» δήλωσε ο σκηνοθέτης, Νίκος Πετρόπουλος.

«Η δράση του έχει μεταφερθεί στην Ρώμη του 1942 αλλά έχει κανείς την εντύπωση ότι βγαίνει από το σήμερα» λέει χαρακτηριστικά ο Λουκάς Καρυτινός, που διευθύνει την ορχήστρα της όπερας.
«Ο Πουτσίνι βασίζει την όπερα του σε καθαρά ρεαλιστικά θεμέλια. Τον ενδιαφέρει όχι το τι αισθάνονται οι ήρωες αλλά το τι πράττουν. Ήθελε να κάνει μια όπερα η οποία να μην θυμίζει όπερα», συνεχίζει.Με αυτόν τον τρομερό αφηγηματικό, ρεαλιστικό τρόπο, ο Πουτσίνι καταφέρνει μέσα στο έργο του να προβάλει όλα τα ανθρώπινα πάθη, όπως είναι ο έρωτας, η ζήλια, η διεστραμμένη λαγνεία και η πίστη στη φιλία.
Η πλοκή μεταφέρεται στη Ρώμη, παρωδία ανοχύρωτης πόλης, γεμάτη πρόσφυγες, κατασκόπους, διπλούς πράκτορες, πληροφοριοδότες, συνεργούς Γερμανών, δοσίλογους, βασανιστές, φυγάδες. Μέσα στον πάταγο των συμμαχικών βομβαρδισμών, η Τόσκα μετατρέπεται σε ρεαλιστικό ιστορικό δράμα.
«Έζησα για την τέχνη, έζησα για τον έρωτα, ποτέ δεν έβλαψα ζωντανή ψυχή», τραγουδά η αριστουργηματική ηρωίδα του Πουτσίνι που στην παράσταση ενσαρκώνει η Τιτσιάνα Καρούζου εναλλάξ με την Τσέλια Κοστέα.
Η Φλόρια Τόσκα, διάσημη τραγουδίστρια όπερας, είναι ερωτευμένη με τον ζωγράφο Μάριο Καβαραντόσσι. Ο Μάριο Καβαραντόσι είναι ο πνευματώδης νέος, ο εραστής, ο οποίος δεν αναλώνεται όμως μόνο σε έρωτες και πάθη.
Ο Βαρόνος Σκάρπια, αρχηγός της αστυνομίας, συλλαμβάνει τον Καβαραντόσσι, που παρείχε άσυλο σε έναν πολιτικό φυγά.Ο Σκάρπια, αντιπροσωπεύει το παντοδύναμο αλλά και σκοτεινό πρόσωπο της εξουσίας και καταδιώκει με πάθος τους αντιστασιακούς. Οταν η Τόσκα εκλιπαρεί τον Σκάρπια να απελευθερώσει τον εραστή της, εκείνος δέχεται, αλλά υπό έναν όρο, να υποκύψει στις σεξουαλικές του ορέξεις. Η Τόσκα συμφωνεί να ενδώσει στον Σκάρπια, ωστόσο την κρίσιμη στιγμή τον εκδικείται. Όμως, ο Καβαραντόσσι δεν γυρνά στο πλευρό της ποτέ πια…Τότε η Τόσκα η γυναίκα που ζει με πάθος και κάνει τα πάντα για να σώσει τον εραστή της αυτοκτονεί.
“Η ομορφιά είναι πως κάθε βράδυ είναι μια άλλη παράσταση ποτέ δεν είναι η ίδια” αναφέρει ο Νίκος Πετρόπουλος.Από το 1900 ως σήμερα, κατά τη διάρκεια ενός ολόκληρου αιώνα, η «Τόσκα» δεν σταμάτησε να παρουσιάζεται σε ολόκληρο τον κόσμο με την ίδια επιτυχία.
Στο ρεπερτόριο της Εθνικής Λυρικής Σκηνής μπήκε στις 27 Αυγούστου 1942, μεσούσης της γερμανικής κατοχής, με την 19χρονη τότε Μαρία Κάλλας στον κεντρικό ρόλο.
Φέτος, η παραγωγή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής θα παρουσιαστεί στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών για οκτώ παραστάσεις.

Τόσκα  Όπερα σε τρεις πράξεις

Μουσική Τζάκομο Πουτσίνι, Ποιητικό κείμενο Τζουζέππε Τζακόζα, Λουίτσι Ίλλικα
Βασισμένο στο θεατρικό του Βικτοριέν Σαρντού
Μουσική Διεύθυνση : ΛΟΥΚΑΣ ΚΑΡΥΤΙΝΟΣ
Σκηνοθεσία- Σκηνικά- Κοστούμια : ΝΙΚΟΣ ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ
Φωτισμοί : ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ
Διευθυντής Χορωδίας : ΝΙΚΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
Διεύθυνση Παιδικής Χορωδίας : ΡΟΖΗ ΜΑΣΤΡΟΣΑΒΒΑ
Βοηθός μαέστρου : ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΜΟΝΤΕΣΑΝΤΟΣ
Βοηθός σκηνοθέτη : ΙΩΝ ΚΕΣΟΥΛΗΣ Μουσική προετοιμασία (σολίστ) : ΔΟΜΝΑ ΧΑΛΑΡΗ – ΦΡΙΞΟΣ ΜΟΡΤΖΟΣ – ΧΡΥΣΑΝΘΟΣ ΑΛΙΣΑΦΗΣ
Μουσική προετοιμασία (χορωδίας) : ΕΡΜΙΟΝΗ ΝΑΣΤΟΥ
Floria Tosca : TIZIANA CARUSO (16, 19, 22, 25/1) – ΤΣΕΛΙΑ ΚΟΣΤΕΑ (18, 21, 23/1)
Mario Cavaradossi : STUART NEIL(16, 19, 22, 25/1) - RUBENS PELIZZARI (18, 21, 23/1)
Scarpia` : ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΛΑΤΑΝΙΑΣ (16, 19, 22, 25/1) - ALBERTO GAZALE (18, 21, 23/1)
Angelotti : ΤΑΣΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ (16, 18, 19, 21, 22, 23, 25/1)
Il Segrestano : ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΣΤΑΜΠΟΓΛΗΣ (16, 18, 19, 21, 22, 23, 25/1)

Sciarrone : ΠΑΥΛΟΣ ΣΑΜΨΑΚΗΣ (16, 18, 19, 21, 22, 23, 25/1)
Un Pastore : ΠΕΝΥ ΡΙΖΟΥ (16, 18, 19, 21, 22, 23, 25/1)
Carceriere : ΧΡΗΣΤΟΣ ΑΜΒΡΑΖΗΣ (16, 18, 19, 21, 22, 23, 25/1)
Spoletta : ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΔΕΛΛΑΤΟΛΑΣ (16, 18, 19, 21, 22, 23, 25/1)
Συμμετέχει η παιδική χορωδία «ROSARTE»
Ορχήστρα και Χορωδία Εθνικής Λυρικής Σκηνή
ςΔιεύθυνση χορωδίας Νίκος Βασιλείου

Διεύθυνση παιδικής χορωδίας Ρόζη Μαστροσάββα

"Πρεμιέρα όπερας με ...217 χρόνια καθυστέρηση"

Το ανέβασμα σε παγκόσμια πρεμιέρα της έως τώρα άγνωστης όπερας του Λουίτζι Κερουμπίνι (1760-1842), «Κουκουρζί», στο πλαίσιο των 100 χρόνων του Δημοτικού Θεάτρου Κλάγκενφουρτ, συνέπεσε με την 33η επέτειο του θανάτου (στις 16 Σεπτεμβρίου του 1977) της ντίβας της όπερας και με την 250η επέτειο της γέννησης του συνθέτη.

Η όπερα «Κουκουρζί» του Λουίτζι Κερουμπίνι, ο οποίος είχε κερδίσει τον θαυμασμό των σύγχρονών του Χάιδν, Μπετόβεν, Σούμπερτ, Μπραμς, Σούμαν, αλλά και του ποιητή και φιλοσόφου Γκαίτε, γράφηκε από τον συνθέτη με το ξέσπασμα της Γαλλικής Επανάστασης.
Η "χαμένη" για περισσότερο από δύο αιώνες, παρτιτούρα, ανακαλύφτηκε πρόσφατα στην Κρακοβία της Πολωνίας από τον γνωστό Αυστριακό μουσικολόγο και διευθυντή δραματουργίας στο Κλάγκενφουρτ, Χάικο Κούλμαν, ο οποίος συμπλήρωσε τα χειρόγραφα του Κερουμπίνι, ώστε να ανέβει επιτέλους το έργο σε παγκόσμια πρεμιέρα -με την ευκαιρία των τριών επετείων, Κάλλας, Κερουμπίνι και Δημοτικό Θέατρο Κλάγκενφουρτ- 217 χρόνια μετά.



Στην όπερα «Κουκουρζί» και σε μία εποχή, που κάθε άλλο παρά για διασκέδαση προσφερόταν, ο Κερουμπίνι, ο οποίος χάρη στη «Μήδεια» ονομάσθηκε «σεισμογράφος των πληγωμένων ψυχών», παρουσιάζει μία πολύπλευρη μουσική δημιουργία, αναμιγνύοντας στο λιμπρέτο χιουμουριστική ειρωνία, ιστορική, αλλά και παραμυθένια δομή, προσωπικούς καημούς και πάθη, όπως και πολιτική ουτοπία. Είναι στοιχεία, που απέδωσαν στη σκηνή οι διακεκριμένοι στον γερμανόφωνο χώρο, συντελεστές της παγκόσμιας πρεμιέρας -στη γαλλική γλώσσα- την οποία μετέδωσε απευθείας από το Κλάγκενφουρτ, το κοινό τηλεοπτικό δίκτυο «3 ΣΑΤ», των τριών δημόσιων τηλεοράσεων, Αυστρίας, Γερμανίας και Ελβετίας.
Το θερμό χειροκρότημα του κοινού απέσπασαν η εκτέλεση από τη Συμφωνική Ορχήστρα Καρινθίας με τον διευθυντή της Πέτερ Μάρσικ, η ερμηνεία από τους πρωταγωνιστές Ντανιέλ Προχάσκα, Γιοχάνες Χουμ, Λεονάρντο Γκαλεάζι και την Τσιγντέμ Ζοργιασλάν και τους δεκάδες άλλους ηθοποιούς, η σκηνοθεσία του Γιόζεφ Κέπλινγκερ, η χορογραφία του Καρλ Αλφρεντ Σράινερ, τα σκηνικά του Γιοχάνες Λαιάκερ και τα κοστούμια της Μαρί Λουίζε Βάλεκ.

ΠΗΓΗ: ΑΠΕ-ΜΠΕ

"Οι Οπερες των Ζητιάνων κόντρα στην κρίση"

Το πιο φιλόδοξο πρόγραμμά της παρουσιάζει η ομάδα που ιδρύθηκε πριν από μερικά χρόνια με σκοπό το ανέβασμα παραστάσεων μουσικού θεάτρου με χαμηλό κόστος και σε χώρους έξω από τους καθιερωμένους

«Το ρόφημα που άλλοι σερβίρουν σε ασημένιο δίσκο, εμείς σας το προσφέρουμε σε πλαστικό ποτήρι». Ηταν πριν από περίπου δύο χρόνια όταν, με την παραπάνω φράση, μια ομάδα νέων ανθρώπων έδινε το στίγμα ενός διαφορετικού ανεβάσματος του δημοφιλούς «Τροβατόρε» του Βέρντι, σε έναν εξίσου εναλλακτικό χώρο, το Βios της οδού Πειραιώς. Η παράσταση αυτή συζητήθηκε έντονα και για πολλούς λόγους. Εκτοτε, οι Οπερες των Ζητιάνων- όπως είναι το πρωτότυπο όνομα της ομάδας που ιδρύθηκε το 2002 από τον συνθέτη Χαράλαμπο Γωγιό, τον σκηνογράφο Κωνσταντίνο Ζαμάνη και την παραγωγό Γιαβριέλλα Τριανταφύλλη με σκοπό το ανέβασμα παραστάσεων όπερας και μουσικού θεάτρου χαμηλού κόστους και σύγχρονης αισθητικής σε χώρους έξω από τους καθιερωμένους- όχι μόνο διατήρησαν μια θέση στα εγχώρια καλλιτεχνικά πράγματα αλλά και συνεχίζουν ακάθεκτοι.

Βέρντι στο λεωφορείο

Η Εθνική Λυρική Σκηνή βγήκε χθες στους δρόμους της Αθήνας. Οχι για να τους κλείσει διαμαρτυρόμενη, αλλά για να σκορπίσει τις νότες του Βέρντι. Το κόκκινο δίπατο λεωφορείο, το οποίο χρησιμοποιείται από τους τουρίστες που θέλουν να δουν τα αξιοθέατα από ψηλά, κατέλαβαν οι 10 μουσικοί της μπαντίνας της ΕΛΣ με τα πνευστά τους.

Ηταν λίγο μετά τις 12.00 χθες το μεσημέρι όταν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κ. Κάρολος Παπούλιας έβγαινε στο παράθυρο του Προεδρικού Μεγάρου στο άκουσμα της θρυλικής «σκηνής του θριάμβου» από την «Αΐντα». Από τον δεύτερο όροφο του ανοιχτού λεωφορείου, «ντυμένου» με εικόνες εμπνευσμένες από την όπερα του Βέρντι προκειμένου να προβάλει το επικείμενο ανέβασμά της από την Εθνική Λυρική Σκηνή στο Ηρώδειο, οι μουσικοί της μπαντίνας της ΕΛΣ έπαιξαν το γνωστότερο μουσικό θέμα του έργου για τον πρώτο πολίτη της χώρας, ο οποίος επιδοκίμασε χαμογελώντας και χαιρετώντας από μακριά.
Το Προεδρικό Μέγαρο ήταν μία μόνο από τις στάσεις του μελωδικού λεωφορείου προηγουμένως είχε σταματήσει στη Βουλή, στο Μέγαρο Μαξίμου, ενώ συνέχισε την πορεία του διερχόμενο από τα γραφεία της ΝΔ στη Ρηγίλλης, το υπουργείο Οικονομικών στο Σύνταγμα και το Δημαρχείο στην πλατεία Κοτζιά, τελευταίο σταθμό του πρωτότυπου χάπενινγκ, προτού το λεωφορείο επιστρέψει στη βάση του, στο θέατρο Ολύμπια της οδού Ακαδημίας.

Η δεύτερη μες στο καλοκαίρι παραγωγή της Λυρικής (σε συνεργασία με το Δήμο Αθηναίων) είναι βασισμένη στην ιστορική σκηνοθεσία του Ντίνου Γιαννόπουλου (1991). Η τετράπρακτη όπερα, σε ποιητικό κείμενο του Αντόνιο Γκισλαντσόνι (στηριγμένο σε σενάριο του Ογκίστ Μαριέτ), τοποθετείται στην Αίγυπτο, την εποχή των Φαραώ, όπου είναι αιχμάλωτη η Αΐντα, κόρη του βασιλιά της Αιθιοπίας. Η φήμη της όπερας οφείλεται, κυρίως, στο μουσικό μέρος και στην περίφημη θριαμβική παρέλαση των νικητών μπροστά στον Φαραώ.

Αναλυτικά

   Αΐντα :  Όπερα σε τέσσερις πράξεις , Μουσική Τζουζέππε Βέρντι

Ποιητικό κείμενο Αντόνιο Γκισλαντσόνι βασισμένο σε σενάριο του Ωγκύστ Μαριέτ

ΩΔΕΙΟ ΗΡΩΔΟΥ ΑΤΤΙΚΟΥ23, 24, 28 Ιουλίου 2010 (3 παραστάσεις)

Ώρα έναρξης 21.00. Η πρεμιέρα θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή, 23 Ιουλίου 2010.

Η διανομή περιλαμβάνει διεθνούς φήμης ξένους και Έλληνες ερμηνευτές.
Μουσική διεύθυνση :Λουκάς Καρυτινός, Σκηνοθετική προσαρμογή: Παναγής Παγουλάτος ,Προσαρμογή σκηνικών και κοστουμιών :Τότα Πρίτσα, Προσαρμογή χορογραφίας: Ιρίνα Ακριώτη-Κολιουμπάκινα, Φωτισμοί :Νίκος Εργαζάκης, Διεύθυνση μπάντας :Γιώργος Αραβίδης
Ορχήστρα, Χορωδία και Μπαλέτο Εθνικής Λυρικής Σκηνής
Διεύθυνση χορωδίας Νίκος Βασιλείου
ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΕΛΣ 1991
Σκηνοθεσία Ντίνος Γιαννόπουλος . Σκηνικά Γιάννης Καρύδης,Κοστούμια Λίζα Ζαΐμη. Χορογραφία Γιάννης Μέτσης
ΔΙΑΝΟΜΗ
Αΐντα:Τιζιάνα Καρούζο (23 &28/7), Χούι Χε (24/7)
Άμνερις: Ελένα Κασσιάν (23 & 28/7), Χαρίκλεια Μαυροπούλου (24/7)
Ρανταμές: Στιούαρτ Νηλ (23 &24/7), Μπάντρι Μαϊσουράτζε (28/7)
Αμονάσρο: Γιάννης Γιαννίσης (23/7), Δημήτρης Πλατανιάς (24 & 28/7)
Ράμφις :Δημήτρης Καβράκος (23 & 28/7), Χριστόφορος Σταμπόγλης (24/7)
Βασιλιάς :Δημήτρης Κασιούμης (23 & 28/7), Τάσος Αποστόλου (24/7)
Αγγελιαφόρος :Δημήτρης Σιγαλός (23 & 28/7), Νίκος Στεφάνου (24/7)
Ιέρεια Άρτεμις :Μπόγρη (23 & 28/7), Ινές Ζήκου (24/7)
Μετάφραση ποιητικού κειμένου Λένα Ταχμαζίδου

Πήραν την όπερα και βγήκαν στους δρόμους

Τι γίνεται όταν το κοινό δεν πάει στην όπερα; Η όπερα βγαίνει στον δρόμο, στις πλατείες και στις γειτονιές, απεκδύεται τη σοβαροφάνεια και τα πάσης φύσεως συμπλέγματά της και με μόνο όπλο την «αλήθεια» της, αλλά και τον ενθουσιασμό των -νέων- ανθρώπων της, μας συστήνεται από την αρχή και αναζητά εκ νέου το κοινό της.

Αυτό πάνω-κάτω επιχειρούν οι oper(ο), που στις 20 και 22 του μηνός ξεκινούν από το Αίθριο του Μουσείου Μπενάκη την καλοκαιρινή τους περιπλάνηση με τη νέα τους παραγωγή, την «Τραβιάτα». Με την ευχή να είναι τόσο πετυχημένη όσο και η περσινή τους εναρκτήρια «Κάρμεν», που ξεκινώντας από το γραφικό χωριό Πύργος της Τήνου, παρουσιάστηκε σε Μονεμβασία, Κύθηρα και Αθήνα (στο Διεθνές Φεστιβάλ Θεάτρου Δρόμου, στην Καπνικαρέα και στο Αττικό Αλσος).

Οι oper(ο) είναι νέοι ηλικίας 25 - 35 ετών. Εχουν όλοι τους λαμπρές σπουδές στον χώρο του λυρικού τραγουδιού - αλλά και στο θέατρο, τη χορογραφία, τη σκηνογραφία. Για τους περισσότερους από αυτούς «τρέχει» και μια παράλληλη καριέρα στο εξωτερικό, με εμφανίσεις σε μεγάλες αίθουσες. Στην Ελλάδα, όμως, δοκιμάζουν κάτι διαφορετικό: βγάζουν την όπερα στον δρόμο και σε άλλους αναπάντεχους, μη θεατρικούς χώρους και αντιμετωπίζοντάς τη με φρέσκια ματιά, κρατούν μόνον ό,τι είναι απαραίτητο και απαλείφουν κάθε περιττό της στοιχείο. Το μότο τους
«Να είναι όπερα και όχι να φαίνεται όπερα» τα λέει όλα. 

Της ΕΛΕΝΑΣ ΓΑΛΑΝΟΠΟΥΛΟΥ  περισσότερα

 απο την Ίσμα  Τουλάτου Μια «Τραβιάτα» χωρίς προκαταλήψεις        

«L isola disabitata» (Το έρηµο νησί) του Γιόζεφ Χάιντν

Η Καµεράτα - Ορχήστρα των Φίλων της Μουσικής, υπό τη διεύθυνση του Γιώργου Πέτρου ερµηνεύει τη δέκατη όπερα του Γιόζεφ Χάιντν «L isola disabitata» (Το έρηµο νησί) µε όργανα εποχής σήμερα 15 Ιουνίου Ώρα έναρξης: 9.00 μ.μ .ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260

Joseph Haydn (1732-1809)L’isola disabitata, Hob. XXVIII: 9 (1779)
Όπερα σε δύο μέρη
Σκηνοθεσία / Σκηνικά / Κοστούμια Πάρις Μέξις
Ερμηνεύουν Ειρήνη Καράγιαννη μεσόφωνος, Αντώνης Κορωναίος τενόρος, Μυρσίνη Μαργαρίτη σοπράνο, Χάρης Ανδριανός βαρύτονος



Σε ένα… έρημο νησί μας προσκαλεί ο Γιώργος Πέτρου και η Καμεράτα – Ορχήστρα των Φίλων της Μουσικής, απαντώντας στην πρόκληση ενός απαιτητικού μουσικού εγχειρήματος: να ερμηνεύσουν την όπερα L'isola disabitata του Γιόζεφ Χάυντν με όργανα εποχής σε ημι–σκηνοθετημένη μορφή, υπό τη σκηνοθετική και σκηνογραφική επιμέλεια του Πάρι Μέξη.

L'isola disabitata (το έρημο νησί) είναι η δέκατη όπερα του Γιόζεφ Χάυντν, την οποία συνέθεσε στην αυλή των Έστερχαζυ και παρουσίασε για πρώτη φορά στις 6 Δεκεμβρίου του 1779. Ο «πατέρας» της Συμφωνίας και του κουαρτέτου εγχόρδων, στενός φίλος του Μότσαρτ και δάσκαλος του Μπετόβεν, υπήρξε για σχεδόν 30 χρόνια στην υπηρεσία της μεγάλης αυστριακής οικογένειας, εκεί όπου συνέθεσε τα σημαντικότερα έργα του και ανάμεσα τους μια σειρά από όπερες.

Για τον Γιώργο Πέτρου
Μετά τη θριαμβευτική επιτυχία που σημείωσαν πρόσφατα ερμηνεύοντας τη Θεοδώρα του Χαίντελ, ο ταλαντούχος νέος μαέστρος και οι Έλληνες μουσικοί που έχουν διαπρέψει διεθνώς σ’ αυτό το απαιτητικό ρεπερτόριο, έρχονται στο Φεστιβάλ Αθηνών για να ερμηνεύσουν αυτή τη φορά την γεμάτη συναίσθημα αλλά και χιούμορ μουσική του Χάυντν.
Να θυμίσουμε ότι το 2008 τo μουσικό περιοδικό Gramophone ανέδειξε σε cd της χρονιάς την ηχογράφηση –υπό τη μουσική διεύθυνση του Γιώργου Πέτρου– της μπαρόκ όπερας Ταμερλάνος, παραγωγής που πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών.
Μοιράζοντας τις δραστηριότητές του ανάμεσα στη διεύθυνση ορχήστρας και το πιάνο, ο Γιώργος Πέτρου ακολουθεί διεθνή σταδιοδρομία με εμφανίσεις σε σημαντικές αίθουσες συναυλιών, όπως το Barbican Hall, Queen Elizabeth Hall, Wigmore Hall του Λονδίνου, το Carnegie Hall της Νέας Υόρκης, τη Φιλαρμονική του Βερολίνου. Έχει συμπράξει ως σολίστ με γνωστές ορχήστρες και έχει συνεργαστεί με διάσημους αρχιμουσικούς όπως ο Μισέλ Πλασσόν και ο Βλαντιμίρ Φεντοσέγιεφ.
Η δραστηριότητά του ως διευθυντή ορχήστρας επικεντρώνεται σε ρεπερτόριο από την εποχή του μπαρόκ έως τον πρώιμο ρομαντισμό με έμφαση στις ιστορικές πρακτικές ερμηνείας για την όπερα. Για πρώτη φορά στην Ελλάδα παρουσίασε σημαντικά έργα, όπως τις όπερες Ορέστης και Αριάδνη στην Κρήτη του Γκ. Φ. Χαίντελ, την Ολυμπιάδα του Τζ. Παϊζιέλλο, το ορατόριο Juditha Triumphans του Α. Βιβάλντι. Με δική του πρωτοβουλία δημιουργήθηκε το πρώτο ορχηστρικό σύνολο με όργανα εποχής στην Ελλάδα με βάση την ορχήστρα Πατρών. Έχει ηχογραφήσει τις όπερες του Χαίντελ Ιούλιος Καίσαρας, Ταμερλάνος, Αριάδνη στην Κρήτη (με συμμετοχή της Ορχήστρας Πατρών σε όργανα εποχής) και Ορέστης (με συμμετοχή της Καμεράτας της Στουτγάρδης). Στην Ελλάδα εμφανίζεται στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών και στο Ηρώδειο ενώ συνεργάζεται τακτικά ως μαέστρος ή σολίστ με τις Κρατικές Ορχήστρες Αθηνών και Θεσσαλονίκης, την Καμεράτα-Ορχήστρα Φίλων της Μουσικής, την Ορχήστρα Πατρών, την Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα ης ΕΡΤ, τη Συμφωνική Ορχήστρα του Δήμου Αθηναίων κ.ά.
Γεννημένος στη Αθήνα, σπούδασε πιάνο στο Ωδείο Αθηνών με τη Μαρία Χαιρογεώργου-Σιγάρα, από όπου αποφοίτησε με άριστα και α’ βραβείο παμψηφεί. Συνέχισε τις σπουδές του στο Royal College of Music του Λονδίνου και την Royal Academy of Music του Λονδίνου με υποτροφίες της ίδιας της Βασιλικής Ακαδημίας και του Ιδρύματος Ωνάση. Τελείωσε τις σπουδές του με τον τίτλο MMus του Πανεπιστημίου του Λονδίνου. Έχει τιμηθεί με πολλά βραβεία σε διεθνείς διαγωνισμούς, με το «βραβείο Νέου Καλλιτέχνη 1998» από την Ένωση Ελλήνων Κριτικών Θεάτρου και Μουσικής, καθώς και με το διεθνές βραβείο Sebetia Ter στη Νάπολη της Ιταλίας.

διαβάστε επίσης "Χάιντν καλοκαιρινός και με ριγέ μαγιό"

Η «Μποέμ» σώζει τη Λυρική

Η Εθνική Λυρική Σκηνή κάνει ό,τι μπορεί για να μας θυμίσει την ύπαρξή της. Ετσι, για επτά παραστάσεις θα επαναλάβει την εντυπωσιακή «Μποέμ» του Τζάκομο Πουτσίνι, που σκηνοθέτησε ο Γκράχαμ Βικ το 2007. 

Η όπερα για νέους κάθε ηλικίας, σε μια σύγχρονη και ταυτόχρονα συγκινητική σκηνοθεσία, θα παρουσιαστεί στο θέατρο «Ολύμπια» στις 17, 18, 23, 24, 25, 27 και 29 Απριλίου.
Θα διευθύνει ο Λουκάς Καρυτινός, ενώ πρωταγωνιστούν οι: Βάλτερ Μπορίν, Σεμπάστιαν Γκεζ, Γιάννης Χριστόπουλος, Ελενα Κελεσίδη, Μάτα Κατσούλη, Δημήτρης Τηλιακός, Λουκία Σπανάκη, Μίνα Πολυχρόνου, Τάσος Αποστόλου, Κύρος Πατσαλίδης, Ακης Λαλούσης, Χάρης Ανδριανός κ.ά.
Για την «Μποέμ» και την ιστορία της θα πραγματοποιηθεί στις 16 Απριλίου (5 μ.μ.) διάλεξη στο φουαγέ του θεάτρου, με ελεύθερη είσοδο.
Ομως, και το Οπερα Στούντιο
της Λυρικής συστήνεται στο κοινό έπειτα από ένα χρόνο λειτουργίας. «Σκηνές από λυρικά έργα του 20ού αιώνα», είναι ο τίτλος της παράστασης, που ετοίμασαν οι υπεύθυνοι σπουδών του Οπερα Στούντιο (Νίκος Βασιλείου, Αρης Χριστοφέλλης) μαζί με τον υπεύθυνο του τομέα μουσικής (Δημήτρη Γιάκα) και με τη συμμετοχή όλων των μαθητών τους.
Την Κυριακή, στις 8 μ.μ., το κοινό (με ελεύθερη είσοδο) μπορεί να απολαύσει τις επιδόσεις τους, καθώς θα ερμηνεύσουν αποσπάσματα από τα έργα «Ο έρωτας για τα τρία πορτοκάλια» του Προκόφιεφ, «Οι σημαδεμένοι» του Φραντς Σρέκερ, «Το παιδί και τα μάγια» του Μορίς Ραβέλ, «Ο κατήφορος του ασώτου» του Στραβίνσκι, «Ονειρο καλοκαιρινής νύχτας» του Μπρίτεν, «Το σπίτι της Μπερνάρντας Αλμπα» του Ράιμαν και «Λεωφόρος μοναξιάς» του Χανς Βέρνερ Χέντσε. Τη σκηνοθεσία έχει αναλάβει η Αναστασία Βαρέλη. Φ.Μπ.
Πηγή :Ελευθεροτυπία

Ο Πλάθιντο Ντομίνγκο πάει Πρέβεζα

 

Σε απευθείας σύνδεση με τη Μητροπολιτική Οπερα της Νέας Υόρκης, το Δημοτικό Ωδείο της Πρέβεζας θα μεταδώσει το ερχόμενο Σάββατο την παράσταση «Simon Βoccanegra» με πρωταγωνιστή τον θρυλικό Ισπανό τενόρο 

 Το Δημοτικό Ωδείο της Πρέβεζας είναι ο μοναδικός στη χώρα μας φορέας που συμμετέχει στο φιλόδοξο πρόγραμμα ζωντανών μεταδόσεων της Μητροπολιτικής Οπερας της Νέας Υόρκης προσφέροντας μια σπάνια ευκαιρία στο κοινό της ευρύτερης περιοχής να απολαύσει τις παραστάσεις ενός από τα μεγαλύτερα λυρικά θέατρα του κόσμου σε... απευθείας σύνδεση. Στο πλαίσιο αυτό η επόμενη μετάδοση έχει προγραμματιστεί για το προσεχές Σάββατο 6 Φεβρουαρίου στις 20.00 ώρα Ελλάδος (13.00 ώρα Νέας Υόρκης) και θα φέρει επί σκηνής ή μάλλον επί της οθόνης την όπερα του Βέρντι «Simon Βoccanegra». Πρόκειται για μια πολυσυζητημένη παραγωγή η οποία σηματοδοτεί την πρώτη εμφάνιση του θρυλικού Πλάθιντο Ντομίνγκο σε ρόλο βαρύτονου, εγχείρημα για το οποίο ο ισπανός αστέρας της όπερας έχει υμνηθεί από τη διεθνή κριτική. περρισσότερα


Ίσμα Τουλάτου

Η όπερα πάει λαϊκή

Πώς θα σας φαινόταν άραγε αν, την ώρα που διαλέγατε φρούτα ή λαχανικά στη λαϊκή αγορά της γειτονιάς σας, ο συμπαθής παραγωγός σάς ξάφνιαζε με μια άρια από κάποια δημοφιλή όπερα του Βέρντι και δη αποκαλύπτοντας σπάνιο φωνητικό «μέταλλο»; Καίτοι το ερώτημα μοιάζει να προέρχεται από τη σφαίρα της φαντασίας, ένα τέτοιο περιστατικό συνέβη πραγματικά στην Κεντρική Αγορά της ισπανικής Βαλένθια. Την ώρα που αμέριμνοι οι πολίτες έκαναν τις προμήθειές τους, άρχισε ξαφνικά να ακούγεται από τα μεγάφωνα η μουσική από τον «Τροβατόρε» του Βέρντι, οι πωλητές πέταξαν τις ποδιές και τις... σκούφιες τους και άρχισαν να τραγουδούν εν μέσω πλήθους.

Επρόκειτο βεβαίως για επαγγελματίες λυρικούς τραγουδιστές, πρωταγωνιστές της όπερας της πόλης, οι οποίοι συμμετείχαν στο εν λόγω happening προκειμένου να συμβάλουν στην πανταχόθεν ευαγγελιζόμενη προσπάθεια εκλαΐκευσης του είδους. Παρακολουθώντας πάντως το σχετικό βίντεο στο ΥouΤube, δεν μπόρεσα να μη σταθώ στην αντίδραση του κόσμου. Την αρχική αμηχανία διαδέχθηκαν τα πλατιά χαμόγελα, οι φωτογραφίες με τα κινητά τηλέφωνα το πλησίασμα, ως τη στιμή που θεατές και τραγουδιστές έγιναν μια παρέα. Μια ωραία παρέα. Ευχάριστη και συνάμα συγκινητική. Είπε κανείς ότι η όπερα δεν είναι λαϊκό είδος;

Ισμα Τουλάτου (Το Βήμα)

"Άτυς" του Ζαν Μπατίστ Λουλλί απο τη "Μικρή όπερα του κόσμου" στο Μέγαρο

Με τη λυρική όπερα «Άτυς» του Ζαν Μπατίστ Λουλλί υποδέχεται το 2010 η Μικρή Όπερα του Κόσμου που θα συμπράξει με το μουσικό σύνολο «Αλμαζίς». Η λυρική τραγωδία που θα παρουσιαστεί στις 8 και 9 Ιανουαρίου στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών και στις 12 Ιανουαρίου στο Φεστιβάλ Βόλου, είναι μια πολυεθνική παραγωγή με καλλιτέχνες από την Ελλάδα, την Ιταλία και τη Γαλλία.
«Στην όπερα ‘’Άτυς’’ η μουσική και ο λόγος γίνονται ένα. Βρίσκονται μεταξύ τους σε τέλεια ισορροπία», τονίζει ο σκηνοθέτης της παράστασης Βασίλης Αναστασίου. «Άλλωστε η όπερα στην ουσία δεν είναι τίποτα άλλο παρά αναβίωση του αρχαίου ελληνικού δράματος. Και ο ‘’Άτυς’’ –ένα παιχνίδι έρωτα και δύναμης - ουσιαστικά αναβιώνει συμβολικά το μύθο του Άδωνη και της Αφροδίτης».

Ο Ζαν Μπατίστ Λουλλί (1632-1687), ο αρχιτέκτονας του γαλλικού μπαρόκ, έγραψε το «Άτυς» στην πιο ώριμη περίοδο της έμπνευσής του, μετά από επιτυχημένες συνεργασίες με τον Μολιέρο και άλλους διάσημους συγγραφείς της εποχής του, έχοντας την εύνοια του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΔ΄...συνέχεια εδώ

Η όπερα "Αλκηστη "του Γκλούκ στο Μέγαρο

Η τρίπρακτη όπερα «Άλκηστη» του Κρίστοφ Βίλιμπαλντ Γκλουκ -σε μορφή συναυλίας που εμπλουτίζεται με τη σκηνοθετική ματιά του Νίκου Πετρόπουλου- ανεβαίνει σήμερα 19 και 22 Οκτωβρίου, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών.

 Πρωταγωνιστεί μία από τις πιο περιζήτητες πρωταγωνίστριες της οπερατικής σκηνής, η Ιταλίδα ντίβα, Αννα Κατερίνα Αντονάτσι, που θα ερμηνεύσει έναν από τους πιο συγκλονιστικούς  ρόλους.

Μαζί της ο  αμερικανός τενόρος Γκρέγκορι Κούντε .Θα  ενσαρκώσουν τους ρόλους του πρωταγωνιστικού ζευγαριού στο πλαίσιο μιας διαλεχτής διανομής, στην οποία συμπράττουν επίσης διακεκριμένοι έλληνες καλλιτέχνες. 
Η επιμέλεια του σκηνικού χώρου και ο σχεδιασμός των προβολών είναι του Νίκου Πετρόπουλου και οι φωτισμοί του Δημήτρη Παπαδόπουλου. 
Τη διεύθυνση της Ορχήστρας Πατρών σε όργανα εποχής έχει ο Γιώργος Πέτρου, ενώ τη μουσική προετοιμασία έχει φροντίσει ο Μάρκελλος Χρυσικόπουλος. Συμμετέχει η Χορωδία της ΕΡΤ.

 Λίγα λόγια για την  όπερα "Αλκηστη"

 Ο Γκλουκ εμπνεύστηκε από την «Αλκηστη» του Ευριπίδη: Ο Απόλλωνας, σε ανταπόδοση της φιλοξενίας που του επεφύλαξε ο Αδμητος, βασιλιάς των Φερών στη Θεσσαλία, τον γλιτώνει από το θάνατο. Αλλά με έναν όρο: κάποιος άλλος να δεχτεί να πεθάνει στη θέση του. Μόνο η γυναίκα του, η Αλκηστη, δέχεται να κάνει αυτή τη θυσία. Ομως τελικά, ο από μηχανής θεός Ηρακλής την αρπάζει από τον Αδη και την φέρνει πίσω στον άντρα της
 Ο συνθέτης συνέθεσε την Αλκηστη σε μια εποχή που είχε εμπλακεί σε μια σημαντική αισθητική διαμάχη.Το έργο αυτό είναι ο δεύτερος καρπός (μετά τον «Ορφέα και την Ευρυδίκη») μιας ανανεωτικής προσπάθειας για να απαλλαγεί η όπερα «από όλες τις καταχρήσεις, που, ως αποτέλεσμα της αδικαιολόγητης ματαιοδοξίας των τραγουδιστών, παραμόρφωσαν την ιταλική όπερα και την μετέτρεψαν από το πιο λαμπερό και όμορφο θέαμα στο πιο γελοίο και βαρετό
 Η μουσική μου», έλεγε ο Γκλουκ, «δεν είναι για να την ακούς αλλά για να τη βλέπεις. «Πράγματι», υποστηρίζει ο Γ. Πέτρου, «αν κάποιος ακούσει τη μουσική αυτή μόνη της, μπορεί και να μην εντυπωσιαστεί ιδιαίτερα. Σκηνικά, όμως, λειτουργεί υπέροχα». Η μουσική άλλωστε, κατά τον συνθέτη, όφειλε να υποστηρίζει το δράμα και όχι να το ανταγωνίζεται. «Ο Γκλουκ προσπάθησε να πλησιάσει τη λογική της αρχαίας τραγωδίας του Ευριπίδη. Ηθελε κάθε νότα να εξυπηρετεί τον λόγο. Κι έλεγε: αν η μουσική μου δεν παιχτεί με τη θεατρική λογική, είναι μουσική για μαριονέτες».

Αννα Κατερίνα Αντονάτσι,
Ενα από τα σαγηνευτικότερα ταλέντα του σημερινού λυρικού θεάτρου, η όμορφη 48χρονη Αντονάτσι έχει μια φωνή που έχει διχάσει τους κριτικούς: άλλοι εκστασιάζονται, άλλοι τολμηρότεροι τη συγκρίνουν με την Κάλλας κι άλλοι, πιο ψύχραιμοι, επισημαίνουν πως πρόκειται για μια μη κατατάξιμη φωνή (μεταξύ σοπράνο και μέτζο), «σκοτεινή και περίεργη, προορισμένη να μην αρέσει σε όλους». Ακόμα κι όσοι στέκονται επιφυλακτικοί απέναντι στη χροιά της, υποκλίνονται στην παρουσία της. Η Αντονάτσι έχει ένταση, πάθος, μαγνητισμό και είναι εξαιρετική ηθοποιός. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι παιδικό της όνειρο ήταν το θέατρο πρόζας .όλο το άρθρο της Ναταλί Χατζηαντωνίου στην Ελευθεροτυπια http://lyrichouse.wordpress.com/2009/09/20/αννα-κατερίνα-αντονάτσι-η-μόδα-του-μπο/