Συναυλία των ΙSKRA μετά απο 24 χρόνια!

                                                Φωτο: Απόστολος Κόκλας

 24 χρόνια μετά οι Lynch, Φακανάς, Φαραζής και Τουλιάτος ενώνονται και πάλι στο ISKRA για να θυμηθούν οι παλαιότεροι και να επαναπροσδιορισθούν οι νεότεροι.
Δεν πρόκειται για συναυλίες νοσταλγίας. Δεν ταιριάζει η νοσταλγία στο συνεχώς ανήσυχο πνεύμα των τεσσάρων μουσικών που, άλλωστε σήμερα διαγράφει ο καθένας εξαιρετικά δημιουργική και πρωτοποριακή πορεία. Απλά, επιθυμούν να ξαναπαίξουν τη μουσική που οι ίδιοι δημιούργησαν προσθέτοντας της την 24χρονη εμπειρία τους, έτσι ώστε να παρουσιάσουν τη νέα της εικόνα. 

 

ISKRA Reunion   6 Ιουνίου 2013, 21:30

Γενική είσοδος: 15€ Η κατανάλωση ποτού δεν είναι υποχρεωτική.

Το 1984 ήταν μια εποχή όπου στην Ελλάδα δεν συνέβαινε τίποτα στο χώρο της δημιουργικής νέας Jazz και Fusion μουσικής μέχρις ότου τέσσερεις νέοι και πολλά υποσχόμενοι μουσικοί ένωσαν τις δυνάμεις τους και έφτιαξαν το Jazz-Fusion γκρουπ των ISKRA!! Oι γνωστοί σήμερα πλέον, David Lynch, Γιώργος Φακανάς, Τάκης Φαραζής και Νίκος Τουλιάτος, χωρίς να το καταλαβαίνουν, άλλαζαν την εικόνα της Jazz στη χώρα μας και γίνονταν προπομποί πολλών νέων μουσικών που δρουν σήμερα και που οι ISKRA αποτελούν γι’ αυτούς το πρώτο τους ερέθισμα η το φορέα που άνοιξε το δρόμο σε κοινό και μουσικούς.

Έτσι από το 1984 έως το 1988 οι ISKRA έκαναν πολλές συναυλίες στην Ελλάδα, έπαιξαν στο εξωτερικό, ηχογράφησαν δύο πρωτοποριακούς δίσκους – A NEW DAY και PARASTASIS- έπαιξαν σε αναρίθμητα φεστιβάλ, συνεργάστηκαν με το Εθνικό Θέατρο αλλά και έπαιξαν σε πολλές θεατρικές παραστάσεις. Καθοριστική ήταν η συμβολή τους στην ανάμιξη των αυτοσχεδιαστικών στοιχείων με την τραγουδιστική φόρμα του δημιουργικού Ελληνικού τραγουδιού. Το Ελληνικό κοινό άκουγε για πρώτη φορά μέσα σε τραγούδια και μουσική καταξιωμένων συνθετών και τραγουδοποιών (Σφέτσας, Μικρούτσικος, Καραίνδρου κλπ.) σόλος από τύμπανα, μπάσο, σαξόφωνα με έναν ιδιαίτερο τρόπο, καθιστώντας έτσι για πρώτη φορά στην Ελληνική πραγματικότητα τον μουσικό-εκτελεστή ισότιμο με τους τραγουδιστές. Μέχρι και σήμερα εκτελούνται πασίγνωστα τραγούδια με τη φόρμα που τους προσέδωσαν οι ISKRA.
Τους ISKRA αποτελούν οι:

• David Lynch: tenor sax, percussion
• Τάκης Φαραζής: piano, keyboards
• Γιώργος Φακανάς: bass guitar, fretless bass
• Νίκος Τουλιάτος: drums, percussion                                                        Πηγή:http://www.jazzcorner85.gr/event/iskra-reunion-6-6-13/

Ο Μάνος Χατζιδάκις συναντά την jazz στο Παλλάς

Το θέατρο Παλλάς παρουσιάζει το κουιντέτο του Δημήτρη Καλαντζή και την Καμεράτα-Ορχήστρα των Φίλων της Μουσικής υπό τη διεύθυνση του Μίλτου Λογιάδη σε μια μουσική βραδιά με τίτλο «Manos’s», τη Δευτέρα 21 Νοεμβρίου 2011.

Πέντε δεξιοτέχνες jazzmen και μια ορχήστρα κλασικής μουσικής ανακαλύπτουν ξανά στο θέατρο Παλλάς την τζαζ εκδοχή του πιο κοσμοπολίτη Έλληνα συνθέτη.

Το κουιντέτο του Δημήτρη Καλαντζή και η Καμεράτα – Ορχήστρα των Φίλων της Μουσικής υπό τη διεύθυνση του Μίλτου Λογιάδη,αυτοσχεδιάζουν πάνω σε συνθέσεις του Μάνου Χατζιδάκι.

Μια εναργής μουσική συνάντηση που προκύπτει αυθόρμητα μέσα από την ελεύθερη σκέψη και τον αυτοσχεδιασμό, σε πλήρη αρμονία με τον τρόπο δουλειάς και σκέψης του Μ. Χατζιδάκι. Από την υπερβατική διάθεση, με την οποία ο Δημήτρης Καλαντζής και ο Γιάννης Αντωνόπουλος έσκυψαν πάνω από τις παρτιτούρες αγαπημένων μελωδιών του Μάνου, ως τη φυσικότητα με την οποία η ευέλικτη ρυθμική βάση του γκρουπ επικοινωνεί με τους γεμάτους χάρη και αρμονία έγχορδους μουσικούς της Καμεράτα, μεταδίδοντάς μας τη χαρά της μουσικής.
                                        

Δημήτρης Καλαντζής : πιάνο, ενορχηστρώσεις
Τάκης Πατερέλης: σαξόφωνο
Ανδρέας Πολυζωγόπουλος: τρομπέτα
Αλέξανδρος – Δράκος Κτιστάκης: τύμπανα
Γιώργος Γεωργιάδης: μπάσσο
Μίλτος Λογιάδης: διεύθυνση ορχήστρας
Γιάννης Αντωνόπουλος: ενορχήστρωση εγχόρδων

Θέατρο Παλλάς, Βουκουρεστίου 5, Αθήνα , Δευτέρα 21 Νοεμβρίου 2011, ώρα: 21.00  http://www.ellthea.gr

Τζιανλουίτζι Τροβέζι και Τζιάννι Κόσια στη Στέγη Γραμμάτων & Τεχνών

                                          Gianluigi Trovesi & Gianni Coscia

«Μουσική συνειδητά προκλητική. Πάντα μετακινούνται σ’ ένα σημείο όπου ο ακροατής ποτέ δεν περιμένει να τους βρει… Η συνεύρεση προφανώς ασυμβίβαστων παραδόσεων είναι επίκληση σε πνεύματα μουσικών οικογενειών που δεν υπήρξαν ποτέ.»:Umberto Eco

 Η συνεύρεση επί σκηνής δύο χαρισματικών μουσικών, των Τζιανλουίτζι Τροβέζι και  Τζιάννι Κόσια, ανοίγει με τον πιο ζωντανό και ευχάριστο τρόπο το καλλιτεχνικό πρόγραμμα της περιόδου 2011-2012. Αφήστε την τζαζ να σας παρασύρει στις 6 Οκτωβρίου 2011, στην Κεντρική Σκηνή της Στέγης Γραμμάτων & Τεχνών.
 «Έχει θέση το χιούμορ στη μουσική;» Πέρασαν τρεις δεκαετίες από το ρητορικό προβληματισμό του Frank Zappa…Ελάχιστοι απάντησαν τόσο πειστικά όσο ο ακκορντεονίστας Τζιάννι Κόσια και ο κλαρινετίστας και σαξοφωνίστας Τζιανλουίτζι Τροβέζι. Οι ρίζες τους είναι παντού και πουθενά. Η ιταλική παράδοση, οι μελωδίες του κινηματογραφικού Il Postino, η κληρονομιά του Modern Jazz Quartet, η μουσική από έναν παλιό τηλεοπτικό Πινόκιο και άλλα, αγνώστων προελεύσεων θεματολόγια, συναρμολογήθηκαν στο In Cerca de Cibo (Σε αναζήτηση τροφής), κυκλοφορία που συζητήθηκε πολύ για την πρωτοτυπία της.

Εξίσου ευφυής ήταν και η ανάγνωσή τους στο Mahagonny (Round about Weill, ECM Records), όπου άλλος ένας ρητορικός προβληματισμός ψάχνει επίσης την απάντησή του, εκείνος περί των «δύο Κουρτ Βάιλ». Ήταν διαφορετικός ο λόγιος Γερμανός μουσουργός από τον δημοφιλή τραγουδοποιό του Μπρόντγουεη; Φυσικά, όχι! Στο πρόσωπό του οι δύο Ιταλοί αντικρίζουν έναν κοινωνικό/μουσικό/φιλοσοφικό συγγενή. Και αυτοί περιφρονούν τον επίπλαστο αυτοπροσδιορισμό μιας «υψηλής τέχνης», η οποία μισαλλόδοξα υπονοεί τη «χαμηλή» για οτιδήποτε διαφοροποιείται από την αισθητική της. Οι δύο Ιταλοί μουσικοί μπορούν να κάνουν χιούμορ, ακριβώς επειδή παίρνουν πολύ σοβαρά τη δουλειά και το ρόλο τους. Αυτοσαρκάζονται αυτοσχεδιάζοντας, στρέφονται στο ακροατήριο, παροτρύνουν: «Χειροκροτήστε μας για να τελειώσουμε. Αυτή η σύνθεση δεν έχει τέλος!»

 

 Ο Τροβέζι είναι από τα ιερά τέρατα της ευρωπαϊκής σκηνής και κορυφαίος μαιτρ ξύλινων πνευστών με αναλόγως κορυφαίες συνεργασίες. Καμπή –στη ζωή και στη μουσική του– στάθηκε ένα νεανικό του βίωμα, όταν είδε και άκουσε από κοντά τον Charles Mingus και τον Eric Dolphy. Το προσωπικό του οκτέτο είναι η ίδια η ιστορία της ιταλικής τζαζ.

 Ο Κόσια υπήρξε για χρόνια ενεργός δικηγόρος προτού αφιερωθεί στο ακκορντεόν. Εκφράζεται διερευνώντας «απόκεντρες αξίες» λαϊκών και εντέχνων παραδόσεων, αλλά με τζαζ λεξιλόγιο.

 Ως ντουέτο, έχουν αποσπάσει βραβεύσεις, θετικά σχόλια, τιμές και κριτικά εγκώμια. Μέγιστη, ίσως, διάκριση αποτελεί το σχόλιο του Umberto Eco: «Μουσική συνειδητά προκλητική. Πάντα μετακινούνται σ’ ένα σημείο όπου ο ακροατής ποτέ δεν περιμένει να τους βρει… Η συνεύρεση προφανώς ασυμβίβαστων παραδόσεων είναι επίκληση σε πνεύματα μουσικών οικογενειών που δεν υπήρξαν ποτέ.» 

Gianluigi Trovesi: κλαρινέτα
Gianni Coscia: ακκορντεόν

                

                

Πέμπτη 6 Οκτωβρίου, στις 8.30 μ.μ.
 ΣΤΕΓΗ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ & ΤΕΧΝΩΝ Λεωφόρος Συγγρού 107-109 

«Έφυγε» ο θρύλος της Bρετανικής τζαζ "Τζον Ντάνκγουορθ"

 

Μια από τις σημαντικότερες μορφές της Βρετανικής τζαζ μουσικής, επί 60 συνεχή χρόνια, ο σαξοφωνίστας σερ Τζον Ντάνκγουορθ, άφησε το Σάββατο την τελευταία του πνοή έπειτα από σύντομη ασθένεια στο νοσοκομείο King Edward VII, σύμφωνα με το ανακοινωθέν που εξέδωσε η οικογένειά του. 
Το θάνατό του ανακοίνωσε η σύζυγός του Κλίο Λέιν στη διάρκεια κονσέρτου για την 40η επέτειο της μουσικής σκηνής που είχαν ιδρύσει οι δυό τους κοντά στο σπίτι τους στο Μπακινγκχαμσιρ, βόρεια του Λονδίνου.



Ο Ντάνκγουορθ, συνεργάστηκε στενά με θρύλους της τζαζ όπως ο Νατ Κινγκ Κόουλ, η Ελα Φιτζέραλντ και ο Οσκαρ Πέτερσον.
Ήταν εκείνος που συνέθεσε το μουσικό θέμα της δημοφιλούς τηλεοπτικής σειράς "Οι Εκδικητές" ("The Avengers").
Ο Ντάνκγουορθ γεννήθηκε στο Εσεξ το 1927 και σε ηλικία 17 ετών άρχισε να παρακολουθεί μαθήματα στην Βασιλική Μουσική Ακαδημία. Έμπνευση του αποτέλεσε ο αμερικανός σαξοφωνίστας Τσάρλι Πάρκερ.
Το 1959 ο Ντάνκγουορθ με την ορχήστρα του άρχισε περιοδείες στις Ηνωμένες Πολιτείες και συνεργάστηκε για πρώτη φορά με τον Ντιούκ Ελινγκτον που έγινε στενός του φίλος. Την επόμενη δεκαετία έγραψε τη μουσική για ταινίες όπως "Saturday Night and Sunday Morning" και "Modesty Blaise".
Το 2006 τιμήθηκε με τον τίτλο του ιππότη.
Με τη σύζυγό του απέκτησαν δύο παιδιά, επίσης μουσικούς της τζαζ.

O Pablo Ziegler ,,, ο αγαπημένος πιανίστας του Astor Piazzolla

Ο Pablo Ziegler o γνωστός και αγαπημένος πιανίστας του Astor Piazzolla  από το Μπουένος Άιρες, που συνδύασε τεχνηέντως το tango με την κλασική μουσική και την τζαζ,  θα φιλοξενηθεί από σήμερα 16/10 Παρασκευή και για επτά βραδιές(εως 22/10) στο Half Note . Μαζί του θα είναι  ο Quique Sinesi στην κιθάρα και τον Walter Castro στο μπαντονεόν, με τον αισθησιασμό του tango και το groove του swing να έχουν τον πρώτο λόγο.

Ο Ziegler υπήρξε βασικό μέλος του New Tango Quintet την 10ετία του'80, της σταθερής δηλαδή μπάντας του μεγάλουAstor Piazolla, κάτι που αποτέλεσε την απαρχή μιας λαμπρής καριέρας στη συνέχεια. Είναι αυτός που θεμελίωσε και εξέλιξε το ιδίωμα του Nuevo Tango, έχει συνθέσει έργα για συμφωνικές ορχήστρες, ενώ αξιοσημείωτες είναι οι συνεργασίες του με μεγάλους τζαζίστες, όπως είναι ο Joe Lovano, o Gary Burton, o Paquito D' Rivera κ.ά.
εδώ Βιογραφικά του Pablo Ziegler και
 O θρύλος του tango αυτοσχεδιασμού 

Τσαρλς Λόιντ: Μια μεγάλη μορφή της τζάζ στη Θεσσαλονίκη

 "Η μουσική είναι μια δύναμη θεραπευτική. Μπορεί να διασχίσει τα σύνορα και ν' αγγίξει άμεσα την καρδιά. Μιλά με το πνευματικό της βάθος χωρίς να χρειάζεται λόγια. Είναι μια πανίσχυρη μορφή επικοινωνίας και έκφρασης ομορφιάς". 

Λόγια του Τσαρλς Λόιντ, εκ των τελευταίων μεγάλων εν ενεργεία μορφών της κλασικής τζαζ.
Η εμφάνισή του στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης σήμερα το βράδυ 6 Οκτωβρίου, στα πλαίσια των 44ων Δημητρίων και του Ethno-Jazz Festival, αναμένεται μαγική και εκρηκτική.

  «Η σημερινή μου συναυλία θα είναι η 5η στην Ελλάδα», . «Τις θυμάμαι όλες, δύο στον Λυκαβηττό, μία στο Sani Festival και μία στο Παλλάς. Κάθε live με εξίταρε κάνοντάς με να πειστώ πως έχω βαθιά σχέση με το παρελθόν και το παρόν της Ελλάδας».θα πεί σε συνέντευξη τύπου που έδωσε στα μέσα ενημέρωσης.Στη Θεσσαλονίκη εμφανίζεται, πάντως, για πρώτη φορά, στο πλαίσιο του 21ου Εθνο-Τζαζ Φεστιβάλ. Στη σκηνή θα ανέβει να πει μαζί του δύο καινούργια τραγούδια και η Μαρία Φαραντούρη. Τους συνδέει, άλλωστε, στενή φιλία. Ο Τσαρλς Λόιντ έρχεται στη χώρα μας για διακοπές σχεδόν κάθε καλοκαίρι. «Μου αρέσουν τα τραγούδια της Μαρίας. Απόψε θα παίξουμε και κάποια ελληνικά κομμάτια, που μου έμαθε η ίδια. Δεν περιορίζομαι στα ακούσματά μου. Οταν αγαπάς τη μουσική, την αγαπάς ολοκληρωτικά. Με γοητεύει η όπερα, ειδικά ο Πουτσίνι και ο Βάγκνερ, λατρεύω τον Μπαχ αλλά και τον Τσάρλι Πάρκερ».

Γιαν Γκαρμπάρεκ

Κυκλοφόρησε το νέο άλμπουμ "Dresden" με την υπογραφή του εξαίρετου Nορβηγού σαξοφωνίστα, Jan Garbarek, από την ECM/Μικρή Άρκτο.
Ηχογραφημένο στο Alte Schlachthof της Δρέσδης τον Οκτώβριο του 2007, το διπλό αυτό άλμπουμ είναι η μοναδική live ηχογράφηση που εκδίδεται με την υπογραφή του Jan Garbarek.
Με αφορμή το λάιβ και την συνέντευξη που έδωσε ο  Jan Garbarek στην  Χάρη Ποντίδα  και την εφημερίδα   "Νέα"  ακολουθεί μικρό αφιέρωμα με  βίντεο απο συναυλίες και ένα  μικρό βιογραφικό
Μπορείτε να διαβάσετε και την συνέντευξη... εδώ http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&artid=4539565&ct=4

 

 «Έχετε πάρα πολύ ωραία παραδοσιακή μουσική στην Ελλάδα» λέει στα «ΝΕΑ» ο διάσημος Νορβηγός σαξοφωνίστας Γιαν Γκαρμπάρεκ.  «Μην ανησυχείτε που δεν την ακούνε οι νέοι σήμερα. Αυτά τα πράγματα έρχονται σε κύματα. Θα έρθει η στιγμή που θα την ανακαλύψουν

 Βιογραφικά
 Ο Jan Garbarek γεννήθηκε στις 4 Μαρτίου 1947 στη Νορβηγία. Το 1961 άκουσε για πρώτη φορά τον John Coltrane στο ραδιόφωνο και η ζωή του άλλαξε για πάντα. Δάσκαλός του υπήρξε ο George Russell και κατά καιρούς είχε την τύχη να συνεργαστεί με μερικούς από τους σημαντικότερους καλλιτέχνες της jazz (Terje Rypdal, Keith Jarrett, Don Cherry μεταξύ πολλών άλλων) εξελίσσοντας έναν ήχο προσωπικό, βασισμένο στην ενδοσκόπηση και τον αυτοσχεδιασμό , που πάντρευε στοιχεία από τη free jazz, το jazz rock, τη μουσική folk και την ευρωπαϊκή avant-garde. Στην επιτυχημένη και πολυκύμαντη μέχρι σήμερα καριέρα του, ο Garbarek έχει συνθέσει μουσική για την τηλεόραση, το θέατρο, τον κινηματογράφο αλλά και ολοκληρωμένα μουσικά έργα που ξεφεύγουν από τα στενά πλαίσια της jazz ενσωματώνοντας κλασικές επιρροές, όπως η έντονη ευαισθησία και οι δυναμικές αντιθέσεις, σε μια συνθετική αίσθηση κλιμακωτής ανάπτυξης και απότομων μεταπτώσεων διάθεσης.
 Ο εύκολος δρόμος για έναν Ευρωπαίο τζαζίστα είναι να μιμηθεί τους Αμερικανούς συναδέλφους του. Ο Garbarek διάλεξε το δύσκολο δρόμο. Άπλωσε τις ευρωπαϊκές στιλιστικές του αναφορές από τις παραδοσιακές εκκλησιαστικές και folk αρμονίες μέχρι τις μινιμαλιστικές δοκιμές της έντεχνης μουσικής του αιώνα μας.

Οι συνθέσεις του είναι συχνά πιο νωχελικές, ατμοσφαιρικές, συναισθηματικά φορτισμένες και μεγαλόπνοες σε σχέση με την υπέρπυκνη υφή της jazz των μεγαλουπόλεων. Ωστόσο η δυναμική τεχνική του σε ό,τι αφορά τις τονικότητες και τη ρευστότητα του ήχου (επηρεασμένη από τον έντονο και εξερευνητικό ήχο του Coltrane) τον κατατάσσει τελικά στην jazz παράδοση.

Στην Ελλάδα τον  γνωρίσαμε καλύτερα το 1990, από τη συνεργασία του με την Ελένη Καραΐνδρου στη μουσική για την ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου «Ο Μελισσοκόμος». Η ίδια, λέει χαρακτηριστικά για την ερμηνεία του: «...Μετέτρεψε το σαξόφωνο σ' ένα αρχέγονο πνευστό που πατάει στην ελληνική γη και αγκαλιάζει τα Βαλκάνια

 Η τζαζ θα βρεί νέους δρόμους 

«Εφυγε» ο μουσικός και συνθέτης της τζαζ Τζορτζ Ράσελ

O Τζορτζ Ράσελ συνθέτης και μουσικός, από τους σημαντικότερους εκφραστές της μεταπολεμικής τζαζ,  πέθανε την περασμένη Δευτέρα, στη Βοστόνη, σε ηλικία 86 ετών. 

Ο Τζορτζ Ράσελ ανήκε στους μεγαλύτερους θεωρητικούς της μουσικής τζαζ. Το πρώτο μεγάλο θεωρητικό πόνημά του, με τίτλο «Λυδική Χρωματική Εννοια της Τονικής Οργάνωσης» χρονολογείται από το 1953. Δίδαξε στο Πανεπιστήμιο της Βοστόνης, ενώ τιμήθηκε πολλές φορές με το μουσικό βραβείο «Γκράμι». Στα μέσα της δεκαετίας του 1950, έγινε ευρύτερα γνωστός χάρις στο άλμπουμ του «The Jazz Workshop», που σήμερα θεωρείται προδρομικό της τζαζ-ροκ.Υπήρξε ένας από τους πρωτοπόρους στη μείξη της τζαζ, με αφρο-κουβανικούς ρυθμούς.  Πρώτο δείγμα αυτής της μουσικής «χημείας» ήταν το «Cubano be, Cubano bop», που συνέθεσε για την ορχήστρα του Ντίζι Γκιλέσπι στη δεκαετία του 1940 και πρωτοερμηνεύθηκε στο «Κάρνεγκι Χολ» της Ν. Υόρκης το 1947. Πολύ σημαντικές υπήρξαν οι συνεργασίες του με τους κορυφαίους Μάιλς Ντέιβις και Τζον Κολτρέιν. Συνεργάσθηκε και με τον Τσάρλι Πάρκερ, ενώ δημιούργησε και τη δική του ορχήστρα, την «International Living Time Orchestra».