"Καλλιτεχνικές Δράσεις στην Αθήνα" από την Λυρική

Η Εθνική Λυρική Σκηνή παρουσιάζει τις «Καλλιτεχνικές Δράσεις στην Αθήνα» και σκοπεύει να πλημμυρίσει τους δρόμους της Αθήνας με γκαλά όπερας, χορευτικά μπαλέτα και μοναδικές άριες.
Η νέα αυτή δράση φέρει την υπογραφή του νέου καλλιτεχνικού διευθυντή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής Μύρωνα Μιχαηλίδη και φιλοδοξεί να μυήσει τους Αθηναίους στον θαυμαστό κόσμο της όπερας και του κλασικού μπαλέτου πέρα από τα στεγανά μιας θεατρικής αίθουσας, βγάζοντας την μουσική και τον χορό στην κυριολεξία στους δρόμους.

Οι Καλλιτεχνικές Δράσεις στην Αθήνα της Εθνικής Λυρικής Σκηνής θα ξεκινήσουν την Πέμπτη 1η Σεπτεμβρίου και θα μας κρατήσουν συντροφιά δίνοντας άλλο τόνο στο γκρίζο της πόλης μέχρι και τις 2 Οκτωβρίου.
Την καλλιτεχνικής επιμέλεια του προγράμματος υπογράφουν οι Σταμάτης Μπερής και η Λυδία Αγγελοπούλου, οι οποίοι φρόντισαν να οργανώσουν ένα πλήθος εκφηλώσεων και δράσεων, άλλες προγραμματισμένες και άλλες τελείως... αυθόρμητες.
Έτσι λοιπόν τις προσεχείς ημέρες οι Αθηναίοι θα μπορούν να απολαμβάνουν εντελώς δωρεάν άριες, μονωδίες και μπαλέτα σε διάφορα σημεία της πόλης: από δρόμους και πλατείες μέχρι λεωφορεία!
Όπως αναφέρει σε σημερινό της δημοσίευμα και η εφημερίδα Ελευθεροτυπία το πρόγραμμα περιλαμβάνει τα εξής:
Λυρικό Λεωφορείο
Ένα κανονικό λεωφορείο με ανοιχτή οροφή, σαν αυτό που είχε χρησιμοποιήσει πέρυσι η ΕΛΣ για τη διαφήμιση της «Αΐντα» στο Ηρώδειο επί εφτά μέρες (1, 2, 7, 8, 14, 20 και 22 Σεπτεμβρίου), θα ξεκινά από το θέατρο «Ολύμπια» της οδού Ακαδημίας στις 6.30 μ.μ. και μέχρι τις 8.30 μ.μ. θα διασχίζει, με διαφορετική κάθε φορά διαδρομή, την πόληκαι οπωσδήποτε με αρκετές στάσεις (για παράδειγμα Σύνταγμα, πλατεία Κοτζιά, Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, Πινακοθήκη, Ζάππειο, Στύλοι Ολυμπίου Διός, πλατεία Ασωμάτων, Μοναστηράκι, πλατεία Βικτωρίας κ.λπ.).

Η Εθνική Λυρική Σκηνή ανοίγει το φετινό Φεστιβάλ Αθηνών

Καβαλερία Ρουστικάνα - Παλιάτσοι

Ωδείο Ηρώδου Αττικού 1, 3, 4, 5 Ιουνίου 2011,Έναρξη 21.00

Με την Αγροτική Ιπποσύνη και τους Παλιάτσους, δύο εμβληματικές όπερες του ιταλικού βερισμού, ανοίγει η Εθνική Λυρική Σκηνή την αυλαία στο φετινό Φεστιβάλ Αθηνών. Μελωδίες γεμάτες ένταση, εκφραστικές αρμονίες και ατμοσφαιρική ενορχήστρωση χρωματίζουν τη σφιχτοδεμένη πλοκή, καθώς παρουσιάζονται μπροστά μας τα συναισθήματα των χαρακτήρων με τον πιο ωμό τρόπο. Η παρουσία του Γκρέιαμ Βικ, ενός από τους κορυφαίους σκηνοθέτες όπερας παγκοσμίως, εγγυάται μια συναρπαστική προσέγγιση. Σκηνικά και ενδυματολογικά την παραγωγή εμπλουτίζει ο Γιώργος Σουγλίδης, ενώ τους φωτισμούς έχει αναλάβει ο Τζουζέππε ντι Ιόριο. Τους εκλεκτούς και καταξιωμένους σολίστ από την Ελλάδα και το εξωτερικό πλαισιώνουν η Παιδική Χορωδία «Rosarte» με την Ορχήστρα και τη Χορωδία της Ε.Λ.Σ., υπό την έμπειρη μπαγκέτα του αρχιμουσικού της Λουκά Καρυτινού

Καβαλερία Ρουστικάνα Πιέτρο Μασκάνι
Μελόδραμα σε μια πράξη, Λιμπρέτο: Τζοβάννι Ταρτζιόνι-Τοτζέττι και Γκουίντο Μενάσκι,βασισμένο στο ομώνυμο δράμα του Τζοβάννι Βέργκα
Παλιάτσοι Ρουτζέρο Λεονκαβάλλο
Δράμα με πρόλογο και δύο πράξεις,Λιμπρέτο: Ρουτζέρο Λεονκαβάλλο
αναλυτικά

Η "Τόσκα" από την Εθνική Λυρική Σκηνή στο Μέγαρο

Η Τόσκα, η λατρεμένη όπερα του Πουτσίνι που γεμίζει ασφυκτικά τα μεγαλύτερα θέατρα σε όλο τον κόσμο κάθε φορά που παρουσιάζεται, σηκώνει την αυλαία της σήμερα 16 Ιανουαρίου, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών.

‘Ενα από τα «χίτ» της Εθνικής Λυρικής σκηνής όπως έχει χαρακτηριστεί επιστρέφει με τις σκηνοθετικές εκπλήξεις του Νίκου Πετρόπουλου που αφήνουν την πλοκή να εκτυλιχτεί υπό τους κανόνες ενός φιλμ νουάρ.

« Η Τόσκα έχει θεωρηθεί ο πρόδρομος του κινηματογράφου. Θα μπορούσε δηλαδή να ήταν και ταινία. Η συγκεκριμένη παράσταση είναι ένα ασπρόμαυρο φίλμ επί σκηνής» δήλωσε ο σκηνοθέτης, Νίκος Πετρόπουλος.

«Η δράση του έχει μεταφερθεί στην Ρώμη του 1942 αλλά έχει κανείς την εντύπωση ότι βγαίνει από το σήμερα» λέει χαρακτηριστικά ο Λουκάς Καρυτινός, που διευθύνει την ορχήστρα της όπερας.
«Ο Πουτσίνι βασίζει την όπερα του σε καθαρά ρεαλιστικά θεμέλια. Τον ενδιαφέρει όχι το τι αισθάνονται οι ήρωες αλλά το τι πράττουν. Ήθελε να κάνει μια όπερα η οποία να μην θυμίζει όπερα», συνεχίζει.Με αυτόν τον τρομερό αφηγηματικό, ρεαλιστικό τρόπο, ο Πουτσίνι καταφέρνει μέσα στο έργο του να προβάλει όλα τα ανθρώπινα πάθη, όπως είναι ο έρωτας, η ζήλια, η διεστραμμένη λαγνεία και η πίστη στη φιλία.
Η πλοκή μεταφέρεται στη Ρώμη, παρωδία ανοχύρωτης πόλης, γεμάτη πρόσφυγες, κατασκόπους, διπλούς πράκτορες, πληροφοριοδότες, συνεργούς Γερμανών, δοσίλογους, βασανιστές, φυγάδες. Μέσα στον πάταγο των συμμαχικών βομβαρδισμών, η Τόσκα μετατρέπεται σε ρεαλιστικό ιστορικό δράμα.
«Έζησα για την τέχνη, έζησα για τον έρωτα, ποτέ δεν έβλαψα ζωντανή ψυχή», τραγουδά η αριστουργηματική ηρωίδα του Πουτσίνι που στην παράσταση ενσαρκώνει η Τιτσιάνα Καρούζου εναλλάξ με την Τσέλια Κοστέα.
Η Φλόρια Τόσκα, διάσημη τραγουδίστρια όπερας, είναι ερωτευμένη με τον ζωγράφο Μάριο Καβαραντόσσι. Ο Μάριο Καβαραντόσι είναι ο πνευματώδης νέος, ο εραστής, ο οποίος δεν αναλώνεται όμως μόνο σε έρωτες και πάθη.
Ο Βαρόνος Σκάρπια, αρχηγός της αστυνομίας, συλλαμβάνει τον Καβαραντόσσι, που παρείχε άσυλο σε έναν πολιτικό φυγά.Ο Σκάρπια, αντιπροσωπεύει το παντοδύναμο αλλά και σκοτεινό πρόσωπο της εξουσίας και καταδιώκει με πάθος τους αντιστασιακούς. Οταν η Τόσκα εκλιπαρεί τον Σκάρπια να απελευθερώσει τον εραστή της, εκείνος δέχεται, αλλά υπό έναν όρο, να υποκύψει στις σεξουαλικές του ορέξεις. Η Τόσκα συμφωνεί να ενδώσει στον Σκάρπια, ωστόσο την κρίσιμη στιγμή τον εκδικείται. Όμως, ο Καβαραντόσσι δεν γυρνά στο πλευρό της ποτέ πια…Τότε η Τόσκα η γυναίκα που ζει με πάθος και κάνει τα πάντα για να σώσει τον εραστή της αυτοκτονεί.
“Η ομορφιά είναι πως κάθε βράδυ είναι μια άλλη παράσταση ποτέ δεν είναι η ίδια” αναφέρει ο Νίκος Πετρόπουλος.Από το 1900 ως σήμερα, κατά τη διάρκεια ενός ολόκληρου αιώνα, η «Τόσκα» δεν σταμάτησε να παρουσιάζεται σε ολόκληρο τον κόσμο με την ίδια επιτυχία.
Στο ρεπερτόριο της Εθνικής Λυρικής Σκηνής μπήκε στις 27 Αυγούστου 1942, μεσούσης της γερμανικής κατοχής, με την 19χρονη τότε Μαρία Κάλλας στον κεντρικό ρόλο.
Φέτος, η παραγωγή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής θα παρουσιαστεί στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών για οκτώ παραστάσεις.

Τόσκα  Όπερα σε τρεις πράξεις

Μουσική Τζάκομο Πουτσίνι, Ποιητικό κείμενο Τζουζέππε Τζακόζα, Λουίτσι Ίλλικα
Βασισμένο στο θεατρικό του Βικτοριέν Σαρντού
Μουσική Διεύθυνση : ΛΟΥΚΑΣ ΚΑΡΥΤΙΝΟΣ
Σκηνοθεσία- Σκηνικά- Κοστούμια : ΝΙΚΟΣ ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ
Φωτισμοί : ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ
Διευθυντής Χορωδίας : ΝΙΚΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
Διεύθυνση Παιδικής Χορωδίας : ΡΟΖΗ ΜΑΣΤΡΟΣΑΒΒΑ
Βοηθός μαέστρου : ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΜΟΝΤΕΣΑΝΤΟΣ
Βοηθός σκηνοθέτη : ΙΩΝ ΚΕΣΟΥΛΗΣ Μουσική προετοιμασία (σολίστ) : ΔΟΜΝΑ ΧΑΛΑΡΗ – ΦΡΙΞΟΣ ΜΟΡΤΖΟΣ – ΧΡΥΣΑΝΘΟΣ ΑΛΙΣΑΦΗΣ
Μουσική προετοιμασία (χορωδίας) : ΕΡΜΙΟΝΗ ΝΑΣΤΟΥ
Floria Tosca : TIZIANA CARUSO (16, 19, 22, 25/1) – ΤΣΕΛΙΑ ΚΟΣΤΕΑ (18, 21, 23/1)
Mario Cavaradossi : STUART NEIL(16, 19, 22, 25/1) - RUBENS PELIZZARI (18, 21, 23/1)
Scarpia` : ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΛΑΤΑΝΙΑΣ (16, 19, 22, 25/1) - ALBERTO GAZALE (18, 21, 23/1)
Angelotti : ΤΑΣΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ (16, 18, 19, 21, 22, 23, 25/1)
Il Segrestano : ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΣΤΑΜΠΟΓΛΗΣ (16, 18, 19, 21, 22, 23, 25/1)

Sciarrone : ΠΑΥΛΟΣ ΣΑΜΨΑΚΗΣ (16, 18, 19, 21, 22, 23, 25/1)
Un Pastore : ΠΕΝΥ ΡΙΖΟΥ (16, 18, 19, 21, 22, 23, 25/1)
Carceriere : ΧΡΗΣΤΟΣ ΑΜΒΡΑΖΗΣ (16, 18, 19, 21, 22, 23, 25/1)
Spoletta : ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΔΕΛΛΑΤΟΛΑΣ (16, 18, 19, 21, 22, 23, 25/1)
Συμμετέχει η παιδική χορωδία «ROSARTE»
Ορχήστρα και Χορωδία Εθνικής Λυρικής Σκηνή
ςΔιεύθυνση χορωδίας Νίκος Βασιλείου

Διεύθυνση παιδικής χορωδίας Ρόζη Μαστροσάββα

Βέρντι στο λεωφορείο

Η Εθνική Λυρική Σκηνή βγήκε χθες στους δρόμους της Αθήνας. Οχι για να τους κλείσει διαμαρτυρόμενη, αλλά για να σκορπίσει τις νότες του Βέρντι. Το κόκκινο δίπατο λεωφορείο, το οποίο χρησιμοποιείται από τους τουρίστες που θέλουν να δουν τα αξιοθέατα από ψηλά, κατέλαβαν οι 10 μουσικοί της μπαντίνας της ΕΛΣ με τα πνευστά τους.

Ηταν λίγο μετά τις 12.00 χθες το μεσημέρι όταν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κ. Κάρολος Παπούλιας έβγαινε στο παράθυρο του Προεδρικού Μεγάρου στο άκουσμα της θρυλικής «σκηνής του θριάμβου» από την «Αΐντα». Από τον δεύτερο όροφο του ανοιχτού λεωφορείου, «ντυμένου» με εικόνες εμπνευσμένες από την όπερα του Βέρντι προκειμένου να προβάλει το επικείμενο ανέβασμά της από την Εθνική Λυρική Σκηνή στο Ηρώδειο, οι μουσικοί της μπαντίνας της ΕΛΣ έπαιξαν το γνωστότερο μουσικό θέμα του έργου για τον πρώτο πολίτη της χώρας, ο οποίος επιδοκίμασε χαμογελώντας και χαιρετώντας από μακριά.
Το Προεδρικό Μέγαρο ήταν μία μόνο από τις στάσεις του μελωδικού λεωφορείου προηγουμένως είχε σταματήσει στη Βουλή, στο Μέγαρο Μαξίμου, ενώ συνέχισε την πορεία του διερχόμενο από τα γραφεία της ΝΔ στη Ρηγίλλης, το υπουργείο Οικονομικών στο Σύνταγμα και το Δημαρχείο στην πλατεία Κοτζιά, τελευταίο σταθμό του πρωτότυπου χάπενινγκ, προτού το λεωφορείο επιστρέψει στη βάση του, στο θέατρο Ολύμπια της οδού Ακαδημίας.

Η δεύτερη μες στο καλοκαίρι παραγωγή της Λυρικής (σε συνεργασία με το Δήμο Αθηναίων) είναι βασισμένη στην ιστορική σκηνοθεσία του Ντίνου Γιαννόπουλου (1991). Η τετράπρακτη όπερα, σε ποιητικό κείμενο του Αντόνιο Γκισλαντσόνι (στηριγμένο σε σενάριο του Ογκίστ Μαριέτ), τοποθετείται στην Αίγυπτο, την εποχή των Φαραώ, όπου είναι αιχμάλωτη η Αΐντα, κόρη του βασιλιά της Αιθιοπίας. Η φήμη της όπερας οφείλεται, κυρίως, στο μουσικό μέρος και στην περίφημη θριαμβική παρέλαση των νικητών μπροστά στον Φαραώ.

Αναλυτικά

   Αΐντα :  Όπερα σε τέσσερις πράξεις , Μουσική Τζουζέππε Βέρντι

Ποιητικό κείμενο Αντόνιο Γκισλαντσόνι βασισμένο σε σενάριο του Ωγκύστ Μαριέτ

ΩΔΕΙΟ ΗΡΩΔΟΥ ΑΤΤΙΚΟΥ23, 24, 28 Ιουλίου 2010 (3 παραστάσεις)

Ώρα έναρξης 21.00. Η πρεμιέρα θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή, 23 Ιουλίου 2010.

Η διανομή περιλαμβάνει διεθνούς φήμης ξένους και Έλληνες ερμηνευτές.
Μουσική διεύθυνση :Λουκάς Καρυτινός, Σκηνοθετική προσαρμογή: Παναγής Παγουλάτος ,Προσαρμογή σκηνικών και κοστουμιών :Τότα Πρίτσα, Προσαρμογή χορογραφίας: Ιρίνα Ακριώτη-Κολιουμπάκινα, Φωτισμοί :Νίκος Εργαζάκης, Διεύθυνση μπάντας :Γιώργος Αραβίδης
Ορχήστρα, Χορωδία και Μπαλέτο Εθνικής Λυρικής Σκηνής
Διεύθυνση χορωδίας Νίκος Βασιλείου
ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΕΛΣ 1991
Σκηνοθεσία Ντίνος Γιαννόπουλος . Σκηνικά Γιάννης Καρύδης,Κοστούμια Λίζα Ζαΐμη. Χορογραφία Γιάννης Μέτσης
ΔΙΑΝΟΜΗ
Αΐντα:Τιζιάνα Καρούζο (23 &28/7), Χούι Χε (24/7)
Άμνερις: Ελένα Κασσιάν (23 & 28/7), Χαρίκλεια Μαυροπούλου (24/7)
Ρανταμές: Στιούαρτ Νηλ (23 &24/7), Μπάντρι Μαϊσουράτζε (28/7)
Αμονάσρο: Γιάννης Γιαννίσης (23/7), Δημήτρης Πλατανιάς (24 & 28/7)
Ράμφις :Δημήτρης Καβράκος (23 & 28/7), Χριστόφορος Σταμπόγλης (24/7)
Βασιλιάς :Δημήτρης Κασιούμης (23 & 28/7), Τάσος Αποστόλου (24/7)
Αγγελιαφόρος :Δημήτρης Σιγαλός (23 & 28/7), Νίκος Στεφάνου (24/7)
Ιέρεια Άρτεμις :Μπόγρη (23 & 28/7), Ινές Ζήκου (24/7)
Μετάφραση ποιητικού κειμένου Λένα Ταχμαζίδου

Η «Μποέμ» σώζει τη Λυρική

Η Εθνική Λυρική Σκηνή κάνει ό,τι μπορεί για να μας θυμίσει την ύπαρξή της. Ετσι, για επτά παραστάσεις θα επαναλάβει την εντυπωσιακή «Μποέμ» του Τζάκομο Πουτσίνι, που σκηνοθέτησε ο Γκράχαμ Βικ το 2007. 

Η όπερα για νέους κάθε ηλικίας, σε μια σύγχρονη και ταυτόχρονα συγκινητική σκηνοθεσία, θα παρουσιαστεί στο θέατρο «Ολύμπια» στις 17, 18, 23, 24, 25, 27 και 29 Απριλίου.
Θα διευθύνει ο Λουκάς Καρυτινός, ενώ πρωταγωνιστούν οι: Βάλτερ Μπορίν, Σεμπάστιαν Γκεζ, Γιάννης Χριστόπουλος, Ελενα Κελεσίδη, Μάτα Κατσούλη, Δημήτρης Τηλιακός, Λουκία Σπανάκη, Μίνα Πολυχρόνου, Τάσος Αποστόλου, Κύρος Πατσαλίδης, Ακης Λαλούσης, Χάρης Ανδριανός κ.ά.
Για την «Μποέμ» και την ιστορία της θα πραγματοποιηθεί στις 16 Απριλίου (5 μ.μ.) διάλεξη στο φουαγέ του θεάτρου, με ελεύθερη είσοδο.
Ομως, και το Οπερα Στούντιο
της Λυρικής συστήνεται στο κοινό έπειτα από ένα χρόνο λειτουργίας. «Σκηνές από λυρικά έργα του 20ού αιώνα», είναι ο τίτλος της παράστασης, που ετοίμασαν οι υπεύθυνοι σπουδών του Οπερα Στούντιο (Νίκος Βασιλείου, Αρης Χριστοφέλλης) μαζί με τον υπεύθυνο του τομέα μουσικής (Δημήτρη Γιάκα) και με τη συμμετοχή όλων των μαθητών τους.
Την Κυριακή, στις 8 μ.μ., το κοινό (με ελεύθερη είσοδο) μπορεί να απολαύσει τις επιδόσεις τους, καθώς θα ερμηνεύσουν αποσπάσματα από τα έργα «Ο έρωτας για τα τρία πορτοκάλια» του Προκόφιεφ, «Οι σημαδεμένοι» του Φραντς Σρέκερ, «Το παιδί και τα μάγια» του Μορίς Ραβέλ, «Ο κατήφορος του ασώτου» του Στραβίνσκι, «Ονειρο καλοκαιρινής νύχτας» του Μπρίτεν, «Το σπίτι της Μπερνάρντας Αλμπα» του Ράιμαν και «Λεωφόρος μοναξιάς» του Χανς Βέρνερ Χέντσε. Τη σκηνοθεσία έχει αναλάβει η Αναστασία Βαρέλη. Φ.Μπ.
Πηγή :Ελευθεροτυπία

To Τροφώνιο στη Λυρική (φωτογραφίες)

Για 11η συνεχή χρονιά το Τροφώνιο Ωδείο παρακολουθεί τις παραστάσεις της Λυρικής "Όπερα για παιδιά" που σκηνοθετεί  και διασκευάζει η Κάρμεν Ρουγγέρη ,
 Στόχος της Κάρμεν Ρουγγέρη  είναι να γνωρίσει  στα παιδιά κάθε χρόνο  και έναν κλασικό συνθέτη.

Φέτος σειρά είχε ο Γιοχαν Στράους, και η "Νυχτερίδα" 

Η Κάρμεν Ρουγγέρη  λέει για τον «βασιλιά του βαλς» και τη «βασίλισσα της οπερέτας»: «Ονειρευόμουν να ανεβάσω τη «Νυχτερίδα», θέλοντας να γνωρίσω στα παιδιά αυτόν τον μοναδικό συνθέτη. Πάντοτε, όμως, σκόνταφτα στην υπόθεση, που δεν ήταν κατάλληλη για παιδιά. Τυχαία σε ένα αφιέρωμα άκουσα ότι η οπερέτα αυτή θεωρείται ένα αριστουργηματικό μουσικό αρχιτεκτόνημα, το οποίο κάθε δημιουργός μπορεί να «διακοσμήσει» με τον δικό του τρόπο. Για να μπορούμε να το παρουσιάσουμε στα παιδιά, οι συνεργάτες μου κι εγώ κρατήσαμε τα πιο όμορφα μουσικά μέρη, διαλέξαμε τα μελωδικότερα τραγούδια και «διακοσμήσαμε» διαφορετικά αυτό το μουσικό αρχιτεκτόνημα».

              μαθητές  με την πρωταγωνίστρια Ροζαλίντα( Βασιλική-Μαρία Ζαχαροπούλου)

                                           με την αφηγήτρια (Χριστίνα Κουλουμπή)

ΛΥΡΙΚΗ ΣΚΗΝΗ

  

1.Ματαίωνονται οι  παραστάσεις της Εθνικής Λυρικής Σκηνής

Η διοίκηση της Εθνικής Λυρικής Σκηνής -συνεκτιμώντας την παρούσα οικονομική συγκυρία και τα προβλήματα που καλείται να αντιμετωπίσει σε επίπεδο κάλυψης των πάγιων αναγκών της- ανακοίνωσε τη ματαίωση των προγραμματισμένων παραστάσεων της όπερας του Τζ. Βέρντι «Χορός των μεταμφιεσμένων».συμπαραγωγή με το Μέγαρο Μουσικής - είχαν προγραμματισθεί για τις 24, 27, 29, 31/1)

2. Κινητοποιήσεις εργαζομένων στη Λυρική - Συγκέντρωση και πορεία διαμαρτυρίας

Με αίτημα να δοθεί άμεσα λύση στο οικονομικό και διοικητικό αδιέξοδο της Εθνικής Λυρικής Σκηνής (ΕΛΣ) οι εργαζόμενοί της θα πραγματοποιήσουν αύριο (3/12) συγκέντρωση στο θέατρο «Ολύμπια» (10 π.μ.) και πορεία διαμαρτυρίας προς το υπουργείο Πολιτισμού. Οπως είναι γνωστό, η Λυρική Σκηνή βρίσκεται αντιμέτωπη με ασφυκτικά προβλήματα, καταχρεωμένη με τουλάχιστον 13 εκατομμύρια ευρώ και χωρίς ενημέρωση από το ΥΠΠΟ-Τ για το τι μέλλει γενέσθαι. Παράλληλα με τα προβλήματα στη μισθοδοσία των εργαζομένων, υπάρχουν και  οι ματαιώσεις προγραμματισμένων παραστάσεων, όπως αναφέρουμε κι πιο πάνω. http://www2.rizospastis.gr/story.do?id=5386231&publDate=2/12/2009

Δείτε το Πρόγραμμα της Λυρικής

Η ΜΑΡΙΑ του ΜΠΟΥΕΝΟΣ ΑΙΡΕΣ - "ΑΣΤΟΡ ΠΙΑΤΣΟΛΑ"

Σήμερα 24 Μαίου 2009 είναι η τελευταία παράσταση της τάνγκο οπερέτα "Μαρία του Μπουένος Άιρες" του Άστορ Πιατσόλα από την Εθνική Λυρική Σκηνή(παιζεται απο 19 Μαϊου έως 24) Είναι από τα πιο όμορφα έργα του Άστορ Πιατσόλα και του Οράσιο Φερέρ και η συμπαραγωγή της Λυρικής με το Εθνικό Θέατρο Θερβάντες του Μπουένος Άιρες μας δίνει μια ιδιαίτερα αξιόλογη παράσταση, μοναδική και σπάνια σε είδος...
Η σκηνοθεσία είναι του Μαρσέλο Λομπαρδέρο η μουσική διεύθυνση είναι του Ανδρές Χούνκος, η χορογραφία του 'Οσκαρ Αράις οι φωτισμοί είναι του Χοσέ Λουίς Φιορρούτσιο στο μπαντονεόν είναι ο Πάμπλο Μαϊνέτι και τους ρόλους ερμηνεύουν οι Χούλια Τσένκο, (εκπληκτική σκηνική παρουσία και αισθαντική φωνή) ο γνωστός ερμηνευτής του τάνγκο Γουιγέρμο Φερνάντεθ, στο ρόλο του αφηγητή είναι ο ίδιος














οΟράσιο Φερέρ(ο οποίος απαγγέλει τους δικούς του στίχους).
Η μουσική της Μαρίας του Μπουένος Άιρες στηρίζεται κυρίως στο νέο τάνγκο - nuevo tango- είδος που επεξεργάστηκε ο Πιατσόλα. Στην βάση του βρίσκεται φυσικά το αργεντίνικο τάνγκο, μπολιασμένο όμως με στοιχεία από άλλα είδη, όπως λόγου χάριν η τζαζ και η κλασική μουσική. Η επιτυχία του παντρέματος αποτυπώνεται στο γεγονός ότι τα νέα τάνγκο αφομοιώθηκαν άμεσα και έγιναν μέρος της σύγχρονης παραδοσιακής μουσικής της χώρας. Ο Πιατσόλα εμπλούτισε το νέο τάνγκο εισάγοντας επιπλέον νέα όργανα κι επομένως νέους ήχους, νέα χρώματα, εισήγαγε πιο σύνθετες αρμονικές και μελωδικές δομές, ενίσχυσε τις ενορχηστρώσεις με βιόλες, τσέλα, φλάουτα, κρουστά, βιμπράφωνο, ξυλόφωνο και δεύτερη κιθάρα.
Το μεγαλύτερο μέρος της μουσικής γράφηκε το καλοκαίρι του 1967 στην ανατολική Ουρουγουάη και ολοκληρώθηκε στην κατοικία του Πιατσόλα στο Μπουένος Άιρες. Η Μαρία του Μπουένος Άιρες πρωτοπαρουσιάστηκε στην αίθουσα Πλανήτης του Μπουένος Άιρες στις 8 Μαΐου με τον Έκτορ ντε Ρόζας. Τους ανδρικούς ανέλαβαν φίλοι των βασικών συντελεστών. Η παράσταση είχε τόση επιτυχία, ώστε ανάμεσα σε Μάη και Σεπτέμβριο εκείνης της χρονιάς επαναλήφθηκε περίπου 120 φορές και ηχογραφήθηκε.

«Η Μαρία είναι ένα δράμα στο Μπουένος Αϊρες, αλλά δεν αφορά μόνο την Αργεντινή» επισημαίνει ο Γκαμπριέλ Ανεκίνα, παραγωγός της παράστασης. «Υπάρχουν πολλές "Μαρίες" σε ολόκληρο τον κόσμο. Τώρα πια, περισσότερο από ποτέ, ακούμε τις ιστορίες τους στις ειδήσεις. Είναι ένα πραγματικό δράμα για την αξία της γυναίκας».

Σύμφωνα με τον Οράσιο Φερέρ , ήταν ο ίδιος εκείνος που πρότεινε στον συνθέτη να γράψει τη Μαρία του Μπουένος Άιρες.Άλλη πηγή βεβαια αναφέρει ότι την ιδέα έδωσε στον Πιατσόλα η ηθοποιός και τραγουδίστρια Έγκλε Μαρτίν.
.Η Έγκλε Μαρτίν ήταν ηθοποιός και τραγουδίστρια στη δεκαετία του '60 στο Μπουένος Αϊρες.. Ηταν η ερωμένη του Αστορ Πιατσόλα και παντρεμένη όμως με άλλον. Αυτό δεν τον εμπόδισε να τη ζητήσει σε γάμο από τον άντρα της. Εκείνος δεν... ευλόγησε την απιστία της.Σύμφωνα με τη Μαρτίν όταν ο εραστής ζήτησε το χέρι της αγαπημένης του από τον... σύζυγό της , ο Πιατσόλα είπε στον Παλάθιος:«Είναι η ίδια η μουσική,δεν μπορεί να ανήκει σε κανέναν. Το άδοξο τέλος του ειδυλλίου οδήγησε στην ανεύρεση αντικαταστάτριας. Γρήγορα ωστόσο ο Πιατσόλα συνάντησε την ιδανική στο πρόσωπο της τραγουδίστριας παραδοσιακής μουσικής Αμελίτα Μπαλτάρ, η οποία αντικατέστησε τη Μαρτίν και στην καρδιά του συνθέτη. Η ταύτισή της με τον ρόλο της πρωταγωνίστριας σε συνδυασμό με την ομορφιά και την εντυπωσιακή σκηνική της παρουσία δημιούργησαν ένα πραγματικά «εκρηκτικό» κράμα.

Η πλοκή του έργου βαδίζει σε σουρεαλιστικά μονοπάτια με πρωταγωνίστρια τη Μαρία, μια πόρνη στο Μπουένος Άϊρες της Αργεντινής. Η δεύτερη πράξη του έργου εξελίσσεται μετά το θάνατο της.Οι χαρακτήρες που αποτελούν το έργο εκτός από τη Μαρία και την Σκιά της (στο δεύτερο μέρος του έργου), είναι ένας τραγουδιστής των payadas, διάφορα μέλη του υποκόσμου στο Μπουένος Άϊρες, ο ποιητής – αφηγητής που έχει υπό τον έλεγχό του πολλές μαριονέτες και ένα πλήθος ψυχαναλυτών. Πολλές φορές, γίνονται παραλληλισμοί στο έργο της Μαρίας με το πρόσωπο της Μαρίας, της μητέρας του Ιησού αλλά και με τον Ιησού πολλές φορές. Ουσιαστικά αφηγείται έναν θάνατο και μία ανάσταση. Η Μαρία«γεννήθηκε μια μέρα που ο Θεός ήταν μεθυσμένος» . Είναι θεά και ταυτόχρονα πόρνη...

"ΣΥΡΑΝΟ και ΡΩΞΑΝΗ" του Σ.ΞΑΡΧΑΚΟΥ στην ΛΥΡΙΚΗ ΣΚΗΝΗ

Συνεχίζεται στην Εθνική Λυρική Σκηνή ( Τρίτη 7, 8, 10 και 11 Απριλίου) η όπερα «Συρανό και Ρωξάνη», του Σταύρου Ξαρχάκου, σε συμπαραγωγή με το Αυτοκρατορικό Θέατρο της Κομπιένης της Γαλλίας.
Το λυρικό ποίημα «Συρανό και Ρωξάνη» του Ξαρχάκου, αποτελείται από δεκατέσσερις σκηνές. Το κείμενο της όπερας, αντλεί αποσπάσματα από το θεατρικό έργο «Συρανό ντε Μπερζεράκ» του Εντμόν Ροστάν, το 1897. Την προσαρμογή πραγματοποίησε ο Ζαν-Κλοντ Καριέρ, με τη συνδρομή του Πιέρ Ζουρντάν. Σύμφωνα με τον σκηνοθέτη της παραγωγής, Ντέιβιντ Φρίμαν, στην επιβλητική μουσική του Σταύρου Ξαρχάκου," αναδεικνύονται ακριβώς εκείνα που συμβαίνουν πίσω από τις λέξεις, καθώς η μουσική του αφήνει χώρο να εκφραστούν όσα δεν μπορούν να αρθρωθούν με σαφήνεια".
Αναλυτικά :
Μουσική διεύθυνση Σταύρος Ξαρχάκος , Σκηνοθεσία Ντέιβιντ Φρίμαν
Σκηνικά – Κοστούμια Νταν Πότρα ,Φωτισμοί Τιερρύ Αλεξάντρ
Συρανό ντε Μπερζεράκ Ματιέ Λεκροάρ, Ρωξάνη Μαργκερίτ Ουεστέρ,Κριστιάν Ρεγκίς Μενγκούς ,Ντε Γκις Μαρσιάλ Ντεφοντέν,Λε Μπρε Φιλίπ λε Σεβαλλιέ ,Καρμπόν / ονφλερύ Ζαν-Πιερ Ντεσιέ ,Ραγκενώ Ζαν-Φιλίπ Κουρτίς ,Πανδοχέας Μαρί-Πασκάλ Λερού,Βαλβέρ Ζερεμύ Σοντάγκ .

"ΡΟΥΣΑΛΚΑ" του Ντβόρζακ - Διχασμένο το κοινό της Λυρικής

ΕΘΝΙΚΗ ΛΥΡΙΚΗ ΣΚΗΝΗ "Ρούσαλκα" του Αντονίν Ντβόρζακ 6, 7, 8, 13, 14, 15 Μαρτίου ώρα: 20:00

Στα δύο μοιράστηκε το κοινό της Εθνικής Λυρικής Σκηνής το βράδι της Παρασκευής, με αφορμή την πρεμιέρα της όπερας του Αντονίν Ντβόρζακ, «Ρούσαλκα» με αποτέλεσμα κατά το φινάλε της παράστασης οι μισοί θεατές να χειροκροτούν την γαλλίδα σκηνοθέτιδα Μαριόν Βάσερμαν και οι άλλοι μισοί να την γιουχάρουν με επιμονή. Οι αντιδράσεις είχαν αρχίσει να γίνονται ορατές από την αρχή ακόμη τη παράστασης καθώς η Βάσερμαν έχει αλλάξει σε σημεία το λιμπρέτο δίνοντας μία ομοφυλοφιλική διάσταση στις αναζητήσεις του Πρίγκιπα που εμφανώς ενόχλησε μερίδα του κοινού όπως επίσης ενόχλησαν και οι γυμνόστηθες νεράιδες κατά το τέλος της παράστασης. Ηδη από την είσοδο του κοινού στο κτίριο της Λυρικής μοιραζόταν φυλλάδιο που υπέγραφε το Δ.Σ. της Ορχήστρας Λυρικής Σκηνής και όπου ανάμεσα στα άλλα ανέφερε ότι «Οπως θα διαπιστώσετε παρακολουθώντας την παράσταση η συγκεκριμένη σκηνοθετική απόδοση εκτός του ότι αλλοιώνει το λιμπρέτο προσδίδει στον κεντρικό ήρωα του έργου ομοφυλοφιλικές τάσεις με ακραίες σκηνές, κάτι για το οποίο διαμαρτυρηθήκαμε εγγράφως στη Διοίκηση της Ε.Λ.Σ.».

Η Μαριόν Βάσερμαν όπως ανέφερε στο πρόγραμμα είχε αντλήσει την έμπνευση της για τις όποιες αλλαγές από «τον βίο του Λουδοβίκου Β', βασιλιά της Βαυαρίας και επιλέξαμε να δούμε τη Ρούσαλκα μέσα από τα μάτια του Πρίγκιπα.» Οι αντιδράσεις ήταν σταδιακές, πιο χαλαρές στην αρχή όταν ο Πρίγκιπας φιλά στο στόμα έναν άλλο άνδρα προφανώς το είδωλό του καικορυφώθηκαν στο φινάλε όταν μάταια η Βάσερμαν προσπαθούσε να εξηγήσει τις θέσεις με την φωνή της καλυμμένη από τα γιουχαητά, ενώ δεν έλειψαν και τα λεκτικά επεισόδια ανάμεσα στους θεατές.

Άρθρο του Σάκη Δημητρακόπουλου (ΒΗΜΑ Σάββατο 7 Μαρτίου 2009)

Από την Εθνική Λυρική Σκηνή παρουσιάζεται για πρώτη φορά σε πανελλήνια πρώτη η Ρούσαλκα
Μουσική διεύθυνση Γιάροσλαφ Κύζλινκ
Σκηνοθεσία Μάριον Βάσσερμαν
Σκηνικά Τιερρύ Γκουντ
Κοστούμια Μπρυνό Φαταλό
Φωτισμοί Πιερ Ντυπουέιγ
Διεύθυνση χορωδίας Νίκος Βασιλείου
Πρίγκιπας Πάβελ Τσέρνοχ, Κόρεϋ Μπιξ
Ρούσαλκα (Νεράιδα) Νατάλια Ουσάκοβα, Μάτα Κατσούλη
Ξωτικό του νερού Γέβχεν Σόκαλο, Δημήτρης Κασιούμης
Ξένη αρχόντισσα Ντενίσα Χαμάροβα, Μαρίτα Παπαρίζου
Γέζιμπαμπα Ντενίσα Χαμάροβα, Μαρίτα Παπαρίζου
Κυνηγός Ζαχαρίας Τσούμος Πρώτη Νύμφη Σοφία Σόλοβι
Δεύτερη Νύμφη Μαρία Μαρκέτου
Τρίτη Νύμφη Ελένη Βουδουράκη
Ορχήστρα και Χορωδία Εθνικής Λυρικής Σκηνής

Πρόκειται για ένα μαγευτικό παραμύθι που αφηγείται την τραγική ιστορία μιας απόκοσμης «νεράιδας» και τον παράφορο έρωτά της για έναν πρίγκιπα, που ολοκληρώνεται μόνο μέσα από το θάνατο. Τα τελευταία χρόνια η Ρούσαλκα έχει έλθει και πάλι το προσκήνιο, καθώς σκηνοθέτες αποκωδικοποιούν τους ψυχαναλυτικούς συμβολισμούς της υπόθεσης, προσθέτοντας με αυτό τον τρόπο διαστάσεις πέραν του πρώτου επιπέδου ανάγνωσης.

H σκηνοθέτις Μαριόν Βάσσερμαν σημειώνει:

«Αντλώντας έμπνευση από το συναρπαστικό βίο του Λουδοβίκου Β΄, βασιλιά της Βαυαρίας (1845-1886), επιλέξαμε να δούμε τη Ρούσαλκα μέσα από τα μάτια του Πρίγκιπα. Ωστόσο, η Ρούσαλκα δεν υπάρχει. Είναι μονάχα ένα παραμύθι. Είναι μια νεράιδα στο φεγγαρόφωτο. Είναι ένα όραμα στην καταχνιά. Κι όταν ο Πρίγκιπας κοιτά στο νερό, αντικρίζει απλώς το είδωλό του. Εκείνη θα γίνει το θηλυκό του κομμάτι. Θα αντιπροσωπεύσει την ψυχή του, τα όνειρα και τις μαγικές του ανάγκες, ώστε να αντέξει τον κόσμο και την ίδια του τη ζωή.»

Η Βάσσερμαν γεννήθηκε στην Ανζέρ (Γαλλία) και σπούδασε μουσική, θέατρο και τέχνες.Εργάστηκε ως εκπαιδευόμενη και ως βοηθός σκηνοθέτη σε θέατρα όπως Όπερα της Αβινιόν, Εθνική Όπερα Μπορντώ, Εθνική Όπερα Λωρραίνης (Νανσύ), Εθνική Όπερα Παρισιού, Όπερα Βόννης, Θέατρο Μπάντεν-Μπάντεν, Βασιλική Όπερα Βαλλονίας (Λιέγη) και Μεγάλο Θέατρο Γενεύης. Έχει δουλέψει πάνω σε ευρύ ρεπερτόριο, μεταξύ άλλων Μότσαρτ (Ο μαγικός αυλός, Ντον Τζοβάννι), Μπετόβεν (Φιντέλιο), Βέρντι (Ερνάνης, Τραβιάτα), Πουτσίνι (Τόσκα, Μποέμ) και Βάγκνερ (Τριστάνος και Ιζόλδη, Ο ιπτάμενος Ολλανδός, Λόενγκριν με τον Π. Αρλώ). Έχει συνεργαστεί με σκηνοθέτες όπως Σαβαρύ, Μπουρσεγέ, Λαφάργκ. Έλαβε το πρώτο βραβείο στο Ring Award (Φράιμπουργκ, 2003).Επίσης, έχει σκηνοθετήσει έργα όπως Το περιστέρι του Γκουνώ, Φιντέλιο (Όπερα Ανζέρ Νάντης) και Ο κύριος Μπρουσκίνο.

Ο συνθέτης και το έργο

Ο Αντονίν Ντβόρζακ γεννήθηκε το 1841 στο Νελαχοζέβες της Βοημίας και πέθανε στην Πράγα στις 1 Μαΐου 1904. Σπούδασε μουσική ιδιωτικά και αργότερα στην Εκκλησιαστική Σχολή της Πράγας, από όπου αποφοίτησε το 1860. Αρχικά εργάστηκε ως μουσικός στην ορχήστρα του Εθνικού Θεάτρου της Πράγας. Ένας από πιο σημαντικούς συνθέτες της Τσεχίας, κέρδισε τεράστια αναγνώριση σε Ευρώπη και Αμερική, όπου εργάστηκε ως διευθυντής του Εθνικού Ωδείου της Νέας Υόρκης (1892/5), διάστημα κατά το οποίο συνέθεσε τη δημοφιλή «Συμφωνία του Νέου Κόσμου».Παρά την μεγάλη προσήλωσή του στην όπερα στο τελευταίο μέρος της ζωής του, ο Ντβόρζακ δεν απέκτησε ποτέ σε αυτόν τον χώρο τη φήμη και την αναγνώριση που είχε ως συνθέτης συμφωνικής μουσικής. Το δημιουργικό του έργο περιλαμβάνει όπερες, συμφωνίες, κοντσέρτα, χορωδιακή μουσική, τραγούδια, έργα για πιάνο κ.α..Η Ρούσαλκα, πρωτοπαρουσιάστηκε με μεγάλη επιτυχία στο Εθνικό Θέατρο Πράγας στις 31 Μαρτίου 1901 υπό τη διεύθυνση του Κάρελ Κοβάροβιτς και πρωταγωνίστρια την υψίφωνο Ρουζένα Ματούροβα.

Διαβάστε περισσότερα για την Ρούσαλκα στην σημερινή Ελευθεροτυπία "Όταν οι ερωτικοί δαίμονες ξυπνούν" Του ΓΙΑΝΝΗ ΣΒΩΛΟΥ

http://www.enet.gr/online/online_text/c=113,id=8587380

Τα παιδιά του ΤΡΟΦΩΝΙΟΥ ΩΔΕΙΟΥ στην ΕΘΝΙΚΗ ΛΥΡΙΚΗ ΣΚΗΝΗ (Όπερα για παιδιά)

(Φωτογραφία με την Κάρμεν Ρουγγέρη μέσα στο θέατρο)

Στα πλαίσια των εκδηλώσεων για τα 20 χρόνια του ΤΡΟΦΩΝΙΟΥ ΩΔΕΙΟΥ, πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 9 Νοεμβρίου με μεγάλη επιτυχία η εκδήλωση παρακολούθησης της παιδικής όπερας "Ο τσάρος Σαλτάν, η όμορφη τσαβέρνα και ο μαγεμένος κύκνος".
Συναντήσαμε την Κάρμεν Ρουγγέρη η οποία μας υποδέχτηκε με χαρά και με αγάπη.

(Φωτογραφία με τον τενόρο συντοπίτη μας Πέτρο Σκένδρο που στην παράσταση υποδυόταν τον ρόλο του "Κβιντόν")

(Στην είσοδο του θεάτρου οι μαθητές παίρνουν αυτόγραφα απο την Κάρμεν Ρουγγέρη και τους ηθοποιούς)

Το πέταγμα της μέλισσας του Ν. Ρ. Κόρσακοφ απο την όπερα "Ο Τσάρος Σαλτάν"

Η αφίσσα της Ε.Λ.Σ. για την Όπερα για Παιδιά "Ο τσάρος Σαλτάν, η όμορφη τσαβέρνα και ο Μαγεμένος Κύκνος"

Δείτε τον δικτυακό τόπο της ηθοποιού, σκηνοθέτη παιδικού θεάτρου και όπερας, Κάρμεν Ρουγγέρη (http://www.karmenrouggeri.gr/)

Το Βιογραφικό
του Νικολάι Ρίμσκι Κόρσακωφ

Ρώσος συνθέτης (1844 -1908). Γεννήθηκε στην πόλη Τίχβιν του Νόβγκοροντ και πέθανε στο Λιουμπένσκ, κοντά στη Λούγκα. Από μικρός είχε κλίση στη μουσική, αλλά σύμφωνα με την επιθυμία των γονιών του, που ήταν παλιοί αριστοκράτες, ακολούθησε το στάδιο του αξιωματικού του ναυτικού, ενώ παράλληλα μελετούσε μουσική με τον πιανίστα Κανίλλα. Το 1862 τελείωσε τη Σχολή Αξιωματικών Ναυτικού της Πετρούπολης και τοποθετήθηκε ως επιθεωρητής στις ορχήστρες του πολεμικού ναυτικού, όπου υπηρέτησε ως το 1884. Το 1861 γνωρίστηκε με τον Μπαλάκιρεφ και τους άλλους συνθέτες της γνωστής ομάδας των "πέντε". Το γεγονός αυτό στάθηκε η αφορμή του οριστικού του προσανατολισμού στη μουσική. Από τον Μπαλάκιρεφ διδάχτηκε μουσική για ένα χρονικό διάστημα, κατά το οποίο έγραψε τη συμφωνία του σε μι ύφεση ελάσσονα. Έπειτα από ένα μεγάλο εκπαιδευτικό ταξίδι (1862-1865) σε όλο τον κόσμο επέστρεψε στην Πετρούπολη και αποφάσισε να αφοσιωθεί στη σύνθεση. Το 1865 εκτελείται η πρώτη "Ρωσική" συμφωνία του, την οποία διηύθυνε ο Μπαλάκιρεφ. Το 1871 εγκατέλειψε το ναυτικό για να γίνει καθηγητής της ελεύθερης σύνθεσης και ενορχήστρωσης στο Ωδείο της Πετρούπολης, του οποίου όπως και της Μόσχας, πολλές φορές αρνήθηκε τη διεύθυνση που του πρότειναν. Στο διάστημα αυτό συμπλήρωσε τα κενά της μουσικής του μόρφωσης (φούγκα και αντίστιξη) με τον Τσαϊκόφσκι με αλληλογραφία. Το 1873 παντρεύτηκε τη Ναντιέζνα Πούργκολνε, πιανίστα με μεγάλο ταλέντο. Από το 1883 ως το 1894 εργάστηκε ως αρχιμουσικός του Παρεκκλησίου της Αυτοκρατορικής Αυλής. Το 1883 γνωρίστηκε με τον Μπελάγιεφ, του οποίου οι ιδέες επηρέασαν το συνθετικό του έργο. Το 1889 με την ευκαιρία της Παγκόσμιας Έκθεσης ταξίδεψε στο Παρίσι, όπου συναναστράφηκε τους Γάλλους συνθέτες Μασνέ, Τομά, Μεσαζέ, Κολόν κ.ά.

Το 1905 ο Ρίμσκι-Κόρσακοφ, επικεφαλής της προοδευτικής μερίδας των καθηγητών του Ωδείου, τάχτηκε με το μέρος των μαθητών που υποστήριζαν την Επανάσταση και συνδέονταν με το πολιτικό κίνημα των σπουδαστών. Για την ενέργειά του αυτή απολύθηκε από το Ωδείο και απαγορεύτηκε η εκτέλεση των έργων του. Μετά τις μεταρρυθμίσεις που έγιναν στο Ωδείο και με την επέμβαση του νέου διευθυντή Γκλαζουνόφ, παλιού μαθητή του, ο Κόρσακοφ ξαναγύρισε στη θέση του στο τέλος του 1905. Ανάμεσα στα έργα της περιόδου αυτής είναι η "Ντουμπίνουσκα" ("Το ρόπαλο") για ορχήστρα και χορωδία. Στην τελευταία δεκαετία του 19ου αι. μεγάλο ρόλο στη διάδοση των έργων του Κόρσακωφ, έπαιξε η ιδιωτική ρωσική όπερα του Σ.Ι. Μάμοντωφ της Μόσχας, όπου δόθηκαν οι πρεμιέρες πολλών μελοδραμάτων του, αρχίζοντας από το "Σάντκο".

Στο πλούσιο έργο του Κόρσακοφ περιλαμβάνονται: οι όπερες "Πσκοβιτιάνκα" (Ιβάν ο Τρομερός, 1868-1872), "Νύχτα του Μάη" (από το ομώνυμο έργο του Γκόγκολ, 1878), "Μλάντα" (1889-1892), "Παραμονή της νύχτας των Χριστουγέννων" (1894-1895), "Μότσαρτ και Σαλιέρι" (1897) από το ομώνυμο έργο του Πούσκιν, "H μνήμη του Τσάρου" (1899-1900), "Χρυσός πετεινός" (1907) (με βάση το κείμενο του Πούσκιν), "Χιονάτη", "Ανοιξιάτικο παραμύθι" (με βάση το κείμενο του Οστρόφσκι, 1881), "Το παραμύθι του Τσάρου Σαλτάν" (από την οποία είναι το περίφημο "Πέταγμα της Μέλισσας"). Η όπερα αυτή γράφτηκε το 1899 για τις εκδηλώσεις της 100ής επετείου από τη γέννηση του Πούσκιν. Ο Κόρσακοφ συνέθεσε ακόμη δύό συμφωνίες, "Εισαγωγή σε τρία ρωσικά θέματα" (1866), "Σερβική φαντασία" (1876), "Αντάρ" (1868-1903), κοντσέρτο για πιάνο και ορχήστρα (1882-1883), "Ισπανικό καπρίτσιο" (1887), το συμφωνικό ποίημα "Σάντκο", τη συμφωνική σουίτα "Σεχραζάντ" (1888), "Το μεγάλο Ρωσικό Πάσχα" (1888) κ.ά. Επίσης πολλά έργα μουσικής δωματίου, χορωδιακά, για πιάνο, δύο συλλογές από λαϊκά ρωσικά τραγούδια κ.ά. Σπουδαία είναι και τα συγγράμματα που άφησε ο Κόρσακοφ, όπως: "Πραγματεία περί αρμονίας" (1884), "Στοιχεία περί ενορχηστρώσεως" (1896-1908), "Αναμνήσεις της μουσικής μου ζωής" (1876-1908) κ.ά. Ο Ρίμσκι-Κόρσακοφ μαζί με τους Μπαλάκιρεφ, Κουί, Μουσόργκσκι και Μποροντίν αποτέλεσαν την περίφημη ομάδα των "πέντε" που με πολύτιμο βοηθό το λαογράφο και τεχνοκρίτη Βλαδίμηρο Στάσοφ, έταξαν για σκοπό τους να εισαγάγουν στη συμφωνική μουσική και στην όπερα τις μελωδίες και τους ρυθμούς των λαϊκών τραγουδιών της πατρίδας τους. Η συνθετική δημιουργία του Κόρσακοφ διακρίνεται για την ανεξάντλητη λυρική φλέβα του, τη στέρεη ισορροπημένη διατύπωση, τη γόνιμη φαντασία του, τον πλούτο του χρώματος και αρμονίας και κυρίως για την τέλεια ικανότητά του στην ενορχήστρωση. Επηρεασμένος περισσότερο από τον Τσαϊκόφσκι και τον Μουσόρσγκι, καλλιέργησε τη μεγάλη μορφή της προγραμματικής μουσικής που κατά τους ειδικούς είναι η πιο ενδιαφέρουσα από όλο του το έργο. Στις όπερες - παραμύθια που έγραψε ο Κόρσακοφ στις αρχές του 20ού αι. εκφράζονται επικρίσεις του κατά του τσαρισμού, κυρίως στον "Χρυσό πετεινό" που αποτελεί δηκτική σάτιρα κατά της απολυταρχίας. Στην περίοδο αυτή καταφέρεται εναντίον του μοντερνισμού, υποστηρίζοντας και αναπτύσσοντας τις λαϊκές - ρεαλιστικές αρχές των κλασικών του 19ου αι.

πηγή: livepedia.gr