8η Μάρτη «Άλμα - Κλάρα - Φάνυ»,

«Άλμα - Κλάρα - Φάνυ», 
H μουσικοθεατρική παράσταση που βασίζεται στις ζωές τριών σημαντικών γυναικών . Της Άλμα Μάλερ, συνθέτριας - συζύγου του Γκούσταβ Μάλερ, της Κλάρα Σούμαν, πιανίστας - συνθέτριας, συζύγου του Ρόμπερτ Σούμαν και τέλος της Φάνυ Μέντελσον συνθέτριας, αδελφής του Φέλιξ Μέντελσον.
 Η ηθοποιός-αφηγήτρια Μάγδα Μαυρογιάννη ξεδιπλώνει τις ζωές αυτών των γυναικών σε ένα φλας-μπακ. Σε παράλληλη δράση εμφανίζονται οι τραγουδίστριες, οι οποίες έρχονται από το παρελθόν και υποδύονται ξεχωριστά αυτές τις τρεις γυναίκες - μουσικούς, ερμηνεύοντας τα τραγούδια τους. Εμφανίζονται οι: Τζούλια Σουγλάκου ως Άλμα Μάλερ, Μίνα Πολυχρόνου ως Κλάρα Σούμαν, η Χριστίνα Γιαννακοπούλου ως Φάνυ Μέντελσον. Ο πιανίστας Δημήτρης Γιάκας θα συνοδεύσει τις τρεις τραγουδίστριες αλλά παράλληλα θα είναι το σύμβολο του άνδρα-μουσικού που αφορά την παράσταση. 
Οι προβολές (video art) συμβάλλουν ώστε να μπει ο θεατής περισσότερο στο κλίμα της εποχής. Θα ακουστούν λίντερ της Άλμα Μάλερ, της Κλάρα Σούμαν και της Φάνυ Μέντελσον. 
Το κείμενο και τη σκηνοθεσία υπογράφει η Μάγδα Μαυρογιάννη. Τη μουσική διδασκαλία και τις επιλογές έχει επιμεληθεί ο Δημήτρης Γιάκας.
8 Μαρτίου, στις 8.30 μ.μ., Μουσείο Μπενάκη, (κτίριο οδού Πειραιώς 138).
Η παράσταση «Άλμα - Κλάρα - Φάνυ» ανήκει στον κύκλο «Classic Music Box» που δημιούργησε η Μάγδα Μαυρογιάννη παρουσιάζοντας βιογραφίες γυναικών. Το Classic Music Box είναι ένα μουσικό κουτί κλασικής μουσικής που στη θέση της μπαλαρίνας μια γυναίκα ηθοποιός-μουσικός, η Μάγδα Μαυρογιάννη, αφηγείται με το δικό της τρόπο βιογραφίες γυναικών που έμειναν στην ιστορία της κλασικής μουσικής ως μούσες-θεές, μητέρες-επαναστάτριες. Μαζί της, ήρωας της ιστορίας ένας πιανίστας που ερμηνεύει έργα απόλυτα ταιριαστά με την ιστορία.
Δεν είναι ποίηση με μουσική ούτε αποσπάσματα λόγου με μουσική. Είναι ολοκληρωμένες βιογραφίες γυναικών που τις γράφει η ίδια με στόχο να ταξιδέψει το κοινό στο χρόνο. Η γυναίκα ήταν πάντα μια δύναμη. Ήταν η αφετηρία έμπνευσης μεγάλων ανδρών. Πολλές απ‘ αυτές είχαν συνθέσει δικά τους έργα που δεν παίχτηκαν. Στο πλαίσιο του Classic music box αυτές οι συνθέσεις παίζονται και αναδεικνύονται μέσα από performances που αποτελούν ταυτόχρονα μύηση στον κόσμο της κλασικής μουσικής. Επίσης για την επόμενη καλλιτεχνική περιόδο, ο κύκλος Classic Music Box περιλαμβάνει τις εξής παραστάσεις: Στις 10 Μαρτίου, «Παρνασσός»: «Σίσσυ» - Φύλλα ημερολογίου. Ένας Έλληνας παιδαγωγός για την περίφημη πριγκίπισσα Σίσσυ. Ο συγγραφέας Κωνσταντίνος Χριστομάνης ενώνεται με τους Κερκυραίους κλασικούς συνθέτες: Σαμάρα, Λαμπελέτ, Καρρέρ Στις 12 Απριλίου στην αίθουσα «Παρνασσός»: «Άννα - Μαγκνταλένα Mπαχ», με τον Κάρολο Ζουγανέλη στο πιάνο και τη Μάγδα Μαυρογιάννη - σύλληψη - αφήγηση - βιογραφία. Μια ζωή σαν θρίλερ μέσα από τη μουσική και το ατελείωτο πένθος. Έργα: Bach.


 απο το Βήμα
Τρεις γυναίκες, μία ιστορία

Αλμα Μάλερ, Φάνι Μέντελσον και Κλάρα Σούμαν συνυπάρχουν μουσικοθεατρικά στο Μουσείο Μπενάκη
Συνήθως αυτό που εμπνέει στην τέχνη είναι οι διαφορές και οι αντιθέσεις. Η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα όμως δικαιολογείται όταν πρόκειται για γυναίκες και μάλιστα ιδιαίτερες....

Σύζυγοι, αδελφές, συνθέτριες, μούσες

Η ευγενική καταγωγή της δεν εμπόδισε την Αλμα Μάλερ στο να ζήσει έντονα, να κάνει πολλούς δεσμούς με μια άστατη ερωτική ζωή, η οποία προκάλεσε αλλά η ίδια δεν έδειξε να θορυβείται. Το Μάλερ υπήρξε το πρώτο συζυγικό επώνυμο της Αλμα Μαρία Σίντλερ (1879-1964), από τον γάμο της με τον- κατά μία 20ετία μεγαλύτερό της- συνθέτη Γκούσταφ Μάλερ. Το ενδιαφέρον του Μάλερ για τα έργα της συζύγου του ξύπνησε μόνο όταν ανακάλυψε τη σχέση της με τον αρχιτέκτονα Βάλτερ Γκρόπιους!

Στον τελευταίο επέστρεψε η Αλμα μετά τον θάνατο του Μάλερ (και αφού είχε προηγηθεί μια άλλη σχέση της με τον καλλιτέχνη Οσκαρ Κοκόσκα ) για να τον εγκαταλείψει, αργότερα, για χάρη του ποιητή και συγγραφέα Φραντς Βέρφελ, με τον οποίο, λόγω της εβραϊκής του καταγωγής, εγκαταστάθηκε στις ΗΠΑ προκειμένου να αποφύγουν την εξόντωση από τους ναζιστές.

Σίγουρα η ζωή της Μάλερ δεν μοιάζει εκ πρώτης όψεως να έχει κοινά στοιχεία με τη Φάνι Μέντελσον, η οποία αγαπούσε περισσότερο τη σύνθεση από τους άνδρες. Τελικά στον δρόμο της βρέθηκε ο πραγματικός συμπαραστάτης της και μετέπειτα σύζυγός της Σεμπάστιαν Λούντβιχ Φέλιξ Χένσελ. Συνολικά η Φάνι συνέθεσε 466 κομμάτια, ενώ τα τελευταία χρόνια το έργο της έχει γίνει κάπως γνωστότερο ευρύτερα χάρη στις σχετικές δισκογραφικές κυκλοφορίες αλλά και στην ανάπτυξη της έρευνας γύρω από τη γυναικεία μουσική δημιουργία. Η Κλάρα Σούμαν, είναι και η πλέον άτυχη, με μια προσωπική ιστορία που αγγίζει τα όρια της θλίψης.

Ο γάμος της με τον Ρόμπερτ Σούμαν αντιμετώπισε πολλά εμπόδια από τον πατέρα και δάσκαλό της, ενώ η ίδια ήταν αυτή η οποία κυρίως στήριζε το σπίτι οικονομικά και η οικογενειακή της ζωή σημαδεύτηκε από μεγάλες τραγωδίες. Τέσσερα από τα οκτώ παιδιά της πέθαναν πριν από αυτήν, ενώ τόσο ο σύζυγος όσο και ένας από τους γιους της πέθαναν σε άσυλο.

Η ίδια στα γεράματα έχασε την ακοή της και συχνά κινούνταν με αναπηρικό καροτσάκι....

Το μπαρόκ λαούτο στη Γαλλία και τη Γερμανία

Γαλλικό και Γερμανικό μπαρόκ για ένα & δύο λαούτα | Νίκος Παναγιωτίδης - Βασίλης Τιγγιρίδης

Το διπλό ρεσιτάλ του Νίκου Παναγιωτίδη και του Βασίλη Τιγγιρίδη είναι μια σπάνια ευκαιρία για το κοινό να προσεγγίσει το ρεπερτόριο αυτό και ταυτόχρονα η πρώτη φορά που δύο μπαρόκ λαούτα θα ακουστούν στην Ελλάδα να παίζουν σόλο και ντούο, μουσική συνθετών όπως οι Γάλλοι Dufault, Gaultier,Saint-Luc, de Visée και οι ΓερμανοίGumprecht, Baron,Kellner, Weiss, ταξιδεύοντάς μας στη χάρη αλλά και την αρχιτεκτονική αρτιότητα της μουσικής του 18ου αιώνα.

                      Φιλική συμμετοχή:Σοφία Μαυρογενίδου, φλάουτο τραβέρσο

Δευτέρα, 8 Μαρτίου 2010 -ΑΙΘΟΥΣΑ ΣΥΝΑΥΛΙΩΝ ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΝΑΚΑΣ

Το λαούτο σε Ρε ελάσσονα, που άκμασε αρχικά στη Γαλλία και μετέπειτα στη Γερμανία τον 18ο αιώνα και συνηθίζουμε να αποκαλούμε "μπαρόκ λαούτο", είναι ένα όργανο από πολλές πλευρές ιδιότυπο. Ο μεστός και εκλεπτυσμένος ήχος του και η ιδιωματική γραφή της μουσικής του, το κάνει ιδιαίτερα αγαπητό σε μουσικούς και κοινό. Το ρεπερτόριό του είναι κατά κύριο λόγο σολιστικό, αλλά περιλαμβάνει και έργα για δύο λαούτα σημαντικών συνθετών, τα οποία ακούγονται σπανίως, επειδή παγκοσμίως οι σολίστες του οργάνου είναι σχετικά λίγοι. Το διπλό ρεσιτάλ του Νίκου Παναγιωτίδη και του Βασίλη Τιγγιρίδη είναι μια σπάνια ευκαιρία για το κοινό να προσεγγίσει το ρεπερτόριο αυτό και ταυτόχρονα η πρώτη φορά που δύο μπαρόκ λαούτα θα ακουστούν στην Ελλάδα να παίζουν σόλο και ντούο, μουσική συνθετών όπως οι Γάλλοι Dufault, Gaultier, Saint-Luc, de Visée και οι Γερμανοί Gumprecht, Baron, Kellner, Weiss, ταξιδεύοντάς μας στη χάρη αλλά και την αρχιτεκτονική αρτιότητα της μουσικής του 18ου αιώνα.

«Μελωδία» από μαριονέτες

Οι Μαριονέτες του Ζάλτσμπουργκ- που αφιερώθηκαν στο ζωντάνεμα της όπερας μέσα από τις κινούμενες με νήματα κούκλες, ανοίγοντας τα ενδιαφέροντά τους, προοδευτικά, στην οπερέτα, στο μπαλέτο και στο θέατρο, καμάρι της πόλης τους και θεσμός πια για την πατρίδα τους, την Αυστρία- έρχονται με τη «Μελωδία της ευτυχίας» των Ρότζερς και Χάμερστιν (και τον «Καρυοθραύστη» του Τσαϊκόφσκι από 8 Μαρτίου) στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών (Βασ. Σοφίας και Κόκκαλη 1, τηλ. 210-7282.333) απόψε (20.30 και 16.00) και αύριο (11.30 και 20.30).
 Πρόκειται για το παλαιότερο αυτή τη στιγμή θέατρο Μαριονετών στον κόσμο. Φορτωμένες βραβεία, συνεχίζουν την παράδοση του γλύπτη-καθηγητή Άντον Άιχερ - η ζωντανή μουσική συνοδεία των παραστάσεων έχει πλέον αντικατασταθεί από ηχογραφήσεις. Το Θέατρο Μαριονετών του Ζάλτσμπουργκ σήμερα «απασχολεί» περίπου 500 μαριονέτες. Στα αγγλικά, με υπέρτιτλους στα ελληνικά. 
Πηγή:Τα Νέα

Λογοτεχνία και μουσική

 Η λογοτεχνία και η μουσική έχουν μακρά παράδοση κοινής εμπειρίας. Η λυρική εργασία του ποιητή προμηθεύει τον συνθέτη με στίχους. Το τέμπο του μουσικού εμπνέει στον συγγραφέα ρυθμό. Και οι δύο τέχνες απευθύνονται στο αυτί, και οι δύο σχετίζονται με τη φωνή και τον τόνο. Ολοι όμως ξέρουμε πως οι δυνατότητες της μουσικής να μεταμορφωθεί σε λογοτεχνία ή της λογοτεχνίας να μεταφραστεί σε μουσική είναι τεράστιες. Καθηγητής μουσικής στο Πανεπιστημιακό Κολέγιο του Δουβλίνου ο Harry White έγραψε, όπως μας πληροφορεί η κριτικογράφος του TLS Angela Leighton, το συναρπαστικό βιβλίο «Music and the Irish literary imagination» για τη σχέση των μεγάλων κλασικών Thomas Moore, W.B. Yeats, J.M. Synge, G.B. Shaw, James Joyce, Samuel Beckett και Seamus Heaney με τη μουσική Oxford University Press, σελ. 260).
Με δεδομένο ότι η Ιρλανδία δεν διαθέτει παράδοση κλασικής μουσικής, η μπαγκέτα, παρατηρεί ο μελετητής, φαίνεται πως δόθηκε στους συγγραφείς. Η έρευνα του ρόλου που έπαιξαν οι μουσικοί ήχοι στη ζωή και το έργο τους βασίζεται στην υπόθεση πως η απουσία της μιας παράδοσης ισχυροποιεί την άλλη, και πως η ιρλανδική λογοτεχνία επωφελήθηκε από τον στενό συσχετισμό της με τη μουσική.
Επικεφαλής της παράδοσης βρίσκεται ο Thomas Moore, ο λαϊκός ποιητής ιρλανδικών τραγουδιών και μπαλάντας. Ο συγγραφέας υπενθυμίζει τον κρίσιμο ρόλο του στους κόλπους του ευρωπαϊκού ρομαντισμού, τη σημασία που είχε ο Moore για τον Μπερλιόζ και τον Σούμαν οι οποίοι χρησιμοποίησαν τον στίχο του στις δικές τους συνθέσεις, καθώς και την επίδρασή του στην άνοδο του ιρλανδικού εθνικισμού. Το ισχυρό ιδιότυπο ταλέντο του άλλωστε να συνθέτει στίχους πάνω σε προϋπάρχοντες μουσικούς τόνους βοήθησε στην εξάπλωση της παραδοσιακής ιρλανδικής μουσικής. Τόσο ο Τζορτζ Μπέρναρντ Σω όσο και ο J.M. Synge είχαν μουσικές καριέρες. Ο Σω έγραφε ως επαγγελματίας μουσικοκριτικός και ο Synge σπούδασε μουσική σύνθεση πριν στραφεί στη λογοτεχνία το 1894. Ο Σω μπόρεσε, όπως παρατηρεί η Angela Leighton, να χρησιμοποιήσει τα θεατρικά έργα του για να επικρίνει τις στενές αντιλήψεις του βρετανικού μουσικού πνεύματος και να εκδηλώσει την αγάπη του για τον Βάγκνερ. Ο Synge εξάλλου εσωτερίκευσε τη μουσική διαδικασία γράφοντας ομιλίες που λειτουργούν ως άριες κι επιμένοντας στις πρόβες των έργων του να χρησιμοποιούν οι ηθοποιοί την προσωδία της φωνής.
Υπήρξε συγγραφέας που διαρκώς μετέτρεπε τους ήχους της μουσικής σε φωνές, έτσι ώστε να αποτελούν τα έργα του «ρηματικές όπερες».
Το ζήτημα της σχέσης του Τζόυς και του Μπέκετ με τη μουσική έχει συζητηθεί. Η ικανότητα του Τζόυς να «μεταγράφει τον θόρυβο στο χαρτί» όπως το είχε επισημάνει ο αδελφός του, οφείλεται στη διά βίου αγάπη του για την όπερα. Στη νουβέλα «Οι Νεκροί», στο κεφάλαιο «Σειρήνες» του «Οδυσσέα» ή στο «Finnegans Wake» (όπου υπάρχουν περίπου τρεις χιλιάδες παραπομπές) στην όπερα δεν είναι τόσο οι συχνές μουσικές νύξεις, όσο η μουσική χρήση της γλώσσας - σαν ένα μπελκάντο της φαντασίας να οδηγεί τους ρυθμικούς εσωτερικούς μονολόγους των έργων. Ασχέτως αν θα χαρακτηρίσουμε τα έργα αυτά «ρηματικές όπερες» ή όχι, η γλώσσα του Τζόυς αναμφίβολα αντλεί από τους μη λεκτικούς ήχους, υπακούει σε έναν ρυθμό και σε ένα τόνο οι οποίοι βομβούν από τη δική τους παιχνιδιάρικη και «αποστασιοποιημένη» μουσική. Οπως ο Τζόυς, έτσι και ο Μπέκετ ήταν ένας καλός ερασιτέχνης πιανίστας - αν και αυτός προτιμούσε όχι την όπερα αλλά τη μουσική δωματίου. Εμπλούτισε τα κείμενά του με ήχους, εξ ου και η επιμονή του να εφαρμόζουν οι παραστάσεις των έργων του ορισμένες δυναμικές λόγου. «Είναι αδύνατον να ακολουθήσουμε το κείμενο σε αυτό τον ρυθμό» παραπονέθηκε κάποτε ένας ηθοποιός, «Είναι σαν μουσική», απάντησε ο Μπέκετ. «Σαν ένα κομμάτι του Σένμπεργκ μέσα στο κεφάλι του». Το σημείο όπου η γλώσσα παραχωρεί τη θέση της στη σύνθεση του ήχου είναι πάντοτε παρόν στον Μπέκετ. Οπως είναι παρόν και το σημείο όπου ο ήχος παραχωρεί τη θέση του στη σιωπή - μια σιωπή που στα έργα του Ιρλανδού δραματουργού διαθέτει την εκφραστικότητα μιας μουσικής παύσης. Ανάμεσα σε όλους τους καλλιτέχνες, ο W.B. Yeats αποτελεί όπως φαίνεται εξαίρεση καθώς ομολογούσε τη βαθύτατη αδιαφορία του για τη μουσική ως καλλιτεχνική φόρμα και για την αδυναμία του να ξεχωρίσει τους μουσικούς τόνους. Ποιος όμως μπορεί να ξεχάσει, αναρωτιέται ο συγγραφέας, τους μουσικούς ήχους που γεννά η ανάγνωση του «Lake Isle of Innisfree» ή οι τελευταίες αναγνώσεις ποιημάτων του στο BBC; Λιγότερο ενδιαφέρον είναι, σύμφωνα με την κριτικογράφο, το τελευταίο σύντομο κεφάλαιο του βιβλίου για τον Seamus Heaney στο οποίο τίθενται ζητήματα αισθητικής και ηθικής.


Tης Ελισαβετ Kοτζια / ekotzia@yahoo.gr

Συναυλία ΚΟΘ με τον Boris Berman! και σε νεανικά έργα του Μητρόπουλου

Η ΚΟΘ θα συμπράξει με έναν  από τους επιβλητικότερους πιανίστες και παιδαγωγούς της εποχής μας, τον  Μπόρις Μπέρμαν, στην πρώτη εμφάνισή του στην Ελλάδα. θα ερμηνεύσει το Κοντσέρτο για πιάνο και ορχήστρα αρ. 1 σε ρε ελάσσονα, έργο 15 του Γιοχάνες Μπραμς
. Η ΚΟΘ θα εκτελέσει επίσης το Κοντσέρτο για ορχήστρα του Μπέλα Μπάρτοκ.
 Δύο νεανικά πονήματα του Μητρόπουλου συμπληρώνουν εναλλάξ το ενδιαφέρον και απαιτητικό πρόγραμμα.

 Διεύθυνση ορχήστρας: Μύρων Μιχαηλίδης

Τα  Έργα:

Δημήτρης Μητρόπουλος: Κρητική Γιορτή (ενορχήστρωση Ν. Σκαλκώτας)

Johannes Brahms: Κοντσέρτο για πιάνο και ορχήστρα αρ. 1 σε ρε ελάσσονα, έργο 15

Béla Bartók: Κοντσέρτο για ορχήστρα

             Παρασκευή 5 Μαρτίου 2010, ώρα 21:00 Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης                                        

  Για τα έργα του Δημήτρη Μητρόπουλου 

Η Wall Street ζωντανεύει υπό τους ήχους του... Σοπέν

Η Wall Street μπορεί να μην φαίνεται σαν τον ιδανικό χώρο για τον εορτασμό της 200ης επετείου από τη γέννηση του Φρεντερίκ Σοπέν, αλλά επελέγη για την παρουσίαση έργων του ρομαντικού συνθέτη διάρκειας 200 ωρών, από εκλεκτούς πιανίστες.
Οι χρηματιστές και εργαζόμενοι του χρηματιστηρίου της Νέας Υόρκης, θα έχουν τη δυνατότητα να κάνουν ευχάριστα μουσικά διαλείμματα απολαμβάνοντας τα έργα του επιφανούς Πολωνού συνθέτη. 

Τα βαλς, οι μαζούρκες, οι σονάτες, τα νυχτερινά, οι σπουδές και οι αυτοσχεδιασμοί του Σοπέν θα παρουσιάζονται από τις 9 το πρωί μέχρι τις 7 το βράδυ. Τέσσερα πιάνα θα είναι τοποθετημένα σε διάφορους χώρους, στα λόμπι και τους διαδρόμους του Παγκόσμιου Οικονομικού Κέντρου.

"Το μεγάλο ταλέντο του Σοπέν εστιαζόταν στην ικανότητα του να συνθέτει μουσική που είχε τεχνικές απαιτήσεις αλλά ήταν και απόλυτα αποδεκτή από το ευρύ κοινό" δήλωσε η Ντέμπρα Σάιμον καλλιτεχνική διευθύντρια του Παγκόσμιου Οικονομικού Κέντρου.

Κάθε βράδυ στις 19:00, στο χώρο της κεντρικής σκηνής του Winter Garden θα ακούγονται οι ήχοι από το σόλο κονσέρτο της βιρτουόζου στο πιάνο, Κλερ Χουάντζι, νικήτριας στον Ευρωπαϊκό διαγωνισμό για έργα Σοπέν.
Το πρωί, κάθε ερασιτέχνης πιανίστας θα μπορεί να καθίσει στα πιάνα και να παίξει έργα του Σοπέν μπροστά στο κοινό.
Από το μεσημέρι μέχρι το βράδυ, έργα Σοπέν θα ερμηνεύουν νέοι και ανερχόμενοι πιανίστες από κορυφαίες μουσικές σχολές και ειδικά εκπαιδευτικά προγράμματα.

Στις μουσικές σχολές περιλαμβάνονται η σχολή Julliard, του Mannes, του κολεγίου του Μπρούκλιν, του πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης, του Μανχάταν, της Πόλης της Νέας Υόρκης, του Stony Brook, του Rutgers, του κολεγίου Queens, του κολεγίου Ithaca, του κρατικού πανεπιστημίου Montclair και του πανεπιστημίου Shenandoah.
Τα πιάνα έχουν διαθέσει οι μεγαλύτεροι οίκοι κατασκευής μουσικών οργάνων από όλο τον Κόσμο.
Πηγή:Ελευθεροτυπία

Σαν σήμερα στη μουσική..."Αντόνιο Βιβάλντι"

Σαν σήμερα  γεννήθηκε στην Βενετία στις 4 Μαρτίου 1678 o  Αντόνιο Λούτσιο Βιβάλντι 

  

 

περισσότερα