Η Μουσική συναντά την Ποίηση" - Παγκόσμια ημέρα ποίησης 20/3/16 -Αφιέρωμα στον ποιητή Φ. Γκ. Λόρκα

 Την Κυριακή 20 Μαρτίου όπως κάθε χρόνο  ΤΡΟΦΩΝΙΟ ΩΔΕΙΟ και το βιβλιοπωλείο ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΚΦΡΑΣΗ γιορτάσαμε την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης. 

με αφιέρωμα στον Ισπανό ποιητή  Φ. Γκ. Λόρκα ( 80 χρόνια μετά τη δολοφονία του)

Τραγούδησαν  οι μαθητές της τάξης μονωδίας και σύγχρονου τραγουδιού: 

Αποστόλου Χρήστος, Γιαχρίτσης Λουκάς, Ρένια Ζούλφου, Ηώ Κουτσοθόδωρου, Νιαβής Ορέστης, Μάρκος Γιώργος, Τόλια Ήλια
Διδασκαλία : Μαρία Δούκα, Άννα Μουζάκη
Πιάνο : Μαρία Δούκα, Κατερίνα Μπότση
Φλάουτο: Μαρία Κουτσοθόδωρου
Κιθάρα : Κων/νος Ζώτας

Αναφορά στη ζωή και το έργο του Federico Garcia Lorca από τον ποιητή Γιώργο Θεοχάρη

Διάβασαν ποιήματα ο Αγραφιώτης Γιώργος, Θεοχάρης Γιώργος, Κατσικογιάννη Βάσω

Ο μουσικός Federico Garcia Lorca

«Ciguenas musicales,

amantes de las campanas..

! Oh, qué pena tan grande

Que no podeis cantar!...

! Oh pàjaros derviches

llenos de sonolencia…!»

Μουσικά λελέκια / εραστές των καμπαναριών.

« Ω!, τι μεγάλη λύπη κι’αυτή / να μην μπορείτε να τραγουδήσετε ! …

«Ω! πουλιά δερβίσικα / γεμάτα από αδράνεια…!»

Πρόκειται για ένα αυτοβιογραφικό ποίημα του Φ.Γ.Λόρκα με τον τίτλο “Cigüeñas musicales” («Τα λελέκια της Αβίλα»). Και αν εκπλήσσει το «αυτοβιογραφικό» είναι γιατί το 1916 που γράφτηκε αυτό το ποίημα ήταν η χρονιά που ο ποιητής έβαλε οριστικό τέλος στο όνειρο του να γίνει μουσικός. Γιατί, ο Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα πριν γίνει ο μεγάλος ποιητής της Ισπανίας υπήρξε μουσικός, δεξιοτέχνης πιανίστας, συνθέτης και λιμπρετίστας που με τις μουσικές επιδόσεις του ακουμπούσε τα βαθιά ριζωμένα στην ισπανική ψυχή συναισθήματα, αυτά που περιέγραψε και στο ποίημά του Κάντε Χόντο «εκτοξεύοντας τις χρυσές του σαϊτες που καρφώνονται στην καρδιά.»  http://www.mmb.org.gr/page/default.asp?id=4722&la=1

Μια άλλη, λιγότερο γνωστή πτυχή τής πολύπλευρης προσωπικότητάς του Λόρκα είναι η μουσική. Έζησε σε μουσικά καλλιεργημένο οικογενειακό περιβάλλον. Το πρώτο πιάνο του Φ.Γ.Λόρκα, δώρο του πατέρα του, ήταν ένα «γυαλιστερό, μαύρο μικρό πιάνο με ουρά» που το λάτρεψε τόσο ώστε του «εξομολογήθηκε» γραπτά πως «σε αγαπώ περισσότερο από οτιδήποτε στον κόσμο… <Είσαι σαν> μία γυναίκα που κοιμάται συνεχώς και για να την ξυπνήσει κάποιος, θα πρέπει να είναι γεμάτος μελωδίες και θλίψη.»

Δύο ήταν οι μουσικοί που συνέβαλαν στις μουσικές επιδόσεις του Φ.Γ.Λόρκα. Ο δάσκαλός του στο πιάνο Αντόνιο Σεγούρα Μέσα και ο συνθέτης Μανουέλ ντε Φάγια . Ο Σεγούρα, σύμφωνα με τον Λόρκα, τον «μύησε» στη μεθοδική μελέτη της παραδοσιακής μουσικής, ενώ ο ντε Φάγια ανέπτυξε την αγάπη του για τη λαϊκή μουσική. Ο Λόρκα λάτρευε τον ντε Φάγια. «Είναι ένας άγιος, έλεγε. …Δεν τιμώ κανένα όπως τιμώ τον ντε Φάγια …» Ο Λόρκα αποδείχτηκε ταλαντούχος πιανίστας και η μουσική έγινε η διάλεκτός του. Στο πιάνο βρήκε τον μοναδικό τρόπο που μπορούσε να χρησιμοποιήσει για να εκφράσει τον εσωτερικό του κόσμο. Ο ίδιος έλεγε ότι κατά την εφηβεία του «εισήλθε στην ανώτερη τάξη της μουσικής και φόρεσε τα άμφια του πάθους της.» Ήθελε να μιμηθεί τον Μπετόβεν γιατί ήταν μεγαλοφυΐα επειδή είχε μεταφράσει τη ζωή του σε μουσική γλώσσα και είχε μεταδώσει μέσω του ήχου το «οδυνηρό τραγούδι του ανέφικτου έρωτα». Ο Λόρκα στόχευσε να σταδιοδρομήσει ως μουσικός και γι’αυτό ζήτησε από τον πατέρα του να πάει να σπουδάσει μουσική αλλά αυτός αρνήθηκε. Δεν ήταν πρόθυμος να χρηματοδοτήσει σπουδές που σύμφωνα με τη δική του αντίληψη δεν επρόκειτο να αποφέρουν εισοδήματα στο γιο του.Απελπισμένος, ο Φ.Γ.Λόρκα έβαλε οριστικό τέλος στη μουσική σταδιοδρομία του. και έστρεψε τη δημιουργική ορμή του στην ποίηση. Το καλοκαίρι του 1921, ο Λόρκα δημοσίευσε την πρώτη ποιητική του συλλογή με τον τίτλο «Libro de Poemas» όπου είχε ταξινομήσει τα ποιήματά του θεματικά σε σουίτες που είχαν μουσικούς τίτλους π.χ. «Έξι καπρίτσια», «Βινιέτες Φλαμένκας» κά. Το 1922, θέλοντας να εντρυφήσει στην ισπανική παράδοση έμαθε κιθάρα και φλαμένκο κοντά σε δύο τσιγγάνους. Το 1923 έγραψε το λιμπρέτο της όπερας με τον τίτλο «Lola la comediante» με προοπτική να μελοποιηθεί από τον ντε Φάγια. Αν και οι πρώτες νότες γράφτηκαν, ο ντε Φάγια δεν την ολοκλήρωσε ποτέ. Ο ντε Φάγια που ήταν παθιασμένος με την πολιτιστική παράδοση των τσιγγάνων πρότεινε να διοργανώσουν ένα εθνικό φεστιβάλ «Κάντε Χόντο». Γιαυτό ταξίδεψαν σε χωριά της Ανδαλουσίας αναζητώντας γνήσια παραδοσιακά τραγούδια. Και όταν τα βρήκαν, οργάνωσαν τον Ιούνιο του 1922 στη Γρανάδα το 1ο Φεστιβάλ «Κάντε Χόντο» με πολύ μεγάλη επιτυχία. Έκτοτε, ο Λόρκα επικέντρωσε όλη την προσοχή του στη λαϊκή ισπανική τέχνη γιατί θεωρούσε τα λαϊκά τραγούδια «θαυμάσια ποίηση» και την εκδήλωσε μεταξύ άλλων με την μεταγραφή και διασκευή 12 ισπανικών τραγουδιών, από την ενδοχώρα της Ανδαλουσίας, για πιάνο και φωνή τα οποία εμπιστεύθηκε στη γνώριμη του μεγάλη καλλιτέχνιδα της εποχής, την τραγουδίστρια και χορεύτρια Ενκαρναθιόν Λόπεθ Χούλβεθ τη γνωστή και ως «Αρχεντινίτα» (1898-1945).

"Η Μουσική συναντά την Ποίηση" - Παγκόσμια ημέρα ποίησης 20/3/16 -Αφιέρωμα στον ποιητή Φ. Γκ. Λόρκα

Το ΤΡΟΦΩΝΙΟ ΩΔΕΙΟ, το βιβλιοπωλείο ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΚΦΡΑΣΗ, οι φίλοι τους γιορτάζουν από κοινού και φέτος την ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΠΟΙΗΣΗΣ, με αφιέρωμα στον ποιητή  

KYΡΙΑΚΗ 20  ΜΑΡΤΙΟΥ 2015, ώρα 8.00 μμ

 στο Βιβλιοπωλείο Σύγχρονη Έκφραση (Δημ. Ανδρεαδάκη 49, Λιβαδειά) 

"Ο Λόρκα και ο Σαρλώ" 

Αναφορά στη ζωή και το έργο του  Federico Garcia Lorca από τον ποιητή και δημοσιογράφο Κώστα Καναβούρη

Μελοποιημένη ποίηση 

Τραγουδούν οι μαθητές της τάξης μονωδίας και σύγχρονου τραγουδιού: 

Αποστόλου Χρήστος, Γιαχρίτσης Λουκάς, Ρένια Ζούλφου, Ηω Κουτσοθόδωρου, Νιαβής Ορέστης, Μάρκος Γιώργος, Τόλια Ήλια 

Διδσκαλία : Μαρία Δούκα, Άννα Μουζάκη

  

Πιάνο : Μαρία Δούκα, Κατερίνα Μπότση 

Φλάουτο: Μαρία Κουτσοθόδωρου

Κιθάρα : Κων/νος Ζώτας

Ποιήματα διαβάζουν οι :

Αγραφιώτης Γιώργος΄, Θεοχάρης Γιώργος 
Καναβούρης Κώστας ,Κατσικογιάννη Βάσω

Παγκόσμια ημέρα ποίησης -"Η Μουσική συναντά την Ποίηση" - Αφιέρωμα στον F.G. LORCA

Γαϊτανάκι στο Τροφώνιο Ωδείο

Με κέφι χαρά και μουσική οι μικροί μαθητές του τμήματος της Μουσικοκινητικής Αγωγής έπλεξαν το δικό τους γαϊτανάκι ♪ ♪ ♪

Πέμπτη 10 Μαρτίου 2016 

ώρα 6μ.μ.

Σαν σήμερα στη μουσική...Fernado Sor

Σαν σήμερα 14 Φεβρουαρίου 1778 γεννήθηκε ο Ισπανός κιθαριστής και συνθέτης

Fernado Sor (1778 - 1839) . Γεννήθηκε στη Βαρκελώνη στις 14 Φεβρουαρίου του 1778 από εύπορη οικογένεια. Προοριζόταν να γίνει στρατιωτικός, αλλά από την στιγμή που ο πατέρας του, του παρουσίασε την ιταλική όπερα και την κιθάρα μαζί , οι στρατιωτκές του φιλοδοξίες εγκαταλήφθηκαν. Μελέτησε κιθάρα και εκκλησιαστικό όργανο στο φημισμένο μοναστήρι Μontserrat της Βαρκελώνης. Στα 18 του χρόνια συνέθεσε την πρώτη του όπερα, η οποία παρουσιάστηκε με επιτυχία στη Βαρκελώνη, τη Βενετία και τη Βιέννη. Ως το 1809, που ταξίδευσε στην Αγγλία, είχε ήδη συνθέσει ορατόρια, συμφωνίες κουαρτέτα εγχόρδων κ.α. O θαυμασμός του για τα ιδανικά της γαλλικής επανάστασης τον ώθησαν στο Παρίσι όπου εκεί ασχολήθηκε κυρίως με την κιθάρα ,τόσο σαν συνθέτης όσο και σαν ερμηνευτής. Γνωρίστηκε με το διάσημο Ισπανό κιθαριστή Aguado με τον οποίο έδωσε πάρα πολλές συναυλίες ως ντουέτο, όπως αναφέραμε και πιο πάνω. Το 1824 ταξίδεψε στη Ρωσία, όπου απέκτησε τεράστια φήμη ως κιθαριστής, δάσκαλος και συνθέτης, ενώ αργότερα επέστρεψε στο Παρίσι με αδύνατη υγεία και οικονομικές δυσκολίες. Ανάμεσα στα περίπου 400 έργα για μία κυρίως αλλά και για δύο κιθάρες, περιλαμβάνονται: οι σπουδές, σονάτες, όπερες, συμφωνίες. Στις μέρες μας, ο Σόρ είναι γνωστός μόνο για το κιθαριστικό του έργο, που περιλαμβάνει πολλές φαντασίες, σονάτες, παραλλαγές καθώς και πολύ σημαντικές συνθέσεις για δύο κιθάρες.

Σαν σήμερα στη μουσική...Ferdinando Carulli

Σαν σήμερα γεννήθηκε ο συνθέτης και κιθαρίστας  Ferdinando Carulli 

                                         

Ferdinando Maria Meinrado Francesco Pascale Rosario Carulli 

Ήταν Ιταλός συνθέτης γεννήθηκε στις 9 Φεβρουαρίου  1770 στη Νάπολη. Όπως πολλοί από τους συγχρόνους του, διδάχθηκε θεωρία της μουσικής από έναν ιερέα. To πρώτο όργανο του ήταν το βιολοντσέλο, αλλά όταν ήταν είκοσι ανακάλυψε την κιθάρα και αφιέρωσε τη ζωή του στη μελέτη και την εξέλιξη της. Καθώς δεν υπήρχαν επαγγελματίες δασκάλοι κιθάρας στη Νάπολη εκείνη την εποχή, ο Καρούλι ανέπτυξε το δικό του στυλ. Ήταν ένας ταλαντούχος ερμηνευτής. Οι συναυλίες του στη Νάπολη ήταν τόσο δημοφιλείς που σύντομα άρχισε περιοδεία στην Ευρώπη. Περίπου το 1801 ο Καρούλι παντρεύτηκε την Γαλλίδα, Μαρί-Josephine Boyer, και είχε ένα γιο μαζί της. Λίγα χρόνια αργότερα άρχισε να συνθέτει και να εκδίδει τα έργα του στις τοπικές εκδόσεις του Μιλάνου. Μετά από μια άκρως επιτυχημένη περιοδεία στο Παρίσι ο Καρούλι μετακόμισε εκεί. Την εποχή εκείνη η πόλη ήταν γνωστή ως «μουσική πρωτεύουσα» του κόσμου, και έμεινε εκεί για το υπόλοιπο της ζωής του.

Στο Παρίσι έγινε ένας πολύ επιτυχημένος μουσικός και δάσκαλος. Εκπλήρωσε την πρόθεσή του να καταστεί η κιθάρα διάσημη και μοντέρνα μεταξύ τωνανώτερων τάξεων στο Παρίσι. Πολλά από τα κομμάτια που σήμερα θεωρούνται σημαντικά είχαν αρχικά απορριφθεί από τους εκδότες. Απτόητος, όμως ο Καρούλι άρχισε να δημοσιεύει ο ίδιος τα κομμάτια του. Ωστόσο, η μεγάλη πλειοψηφία των έργων που έχουν σωθεί είναι αυτά που θεωρούνται παραδεκτά ώστε να γίνουν αποδεκτά από άλλους εκδότες, κυρίως για τη διδασκαλία ορισμένων τεχνικών για αρχάριους. Αν και είχε πολλούς μαθητές και υποστηρικτές, πολλοί πίστεύαν ότι δεν άξιζε την μεγάλη φήμη του, επειδή τα περισσότερα από τα μεγάλα έργα που είχε συνθέσει ποτέ δεν δημοσιεύθηκαν. Έγραψε την παγκοσμίως γνωστή μέθοδο κλασικής κιθάρας, "Εφαρμοσμένη Αρμονία στην κιθάρα", μια συλλογή από κομμάτια, τα οποία χρησιμοποιούνται και σήμερα . 'Οταν δημοσιεύτηκε, η μέθοδος ήταν πολύ δημοφιλής και είχε δημοσιευτεί σε πολλές εκδόσεις. Αργότερα άρχισε να πειραματίζεται με τις αλλαγές στην κατασκευή της κιθάρας. Με μια γαλλική κατασκευής κιθάρας, την Lacote, έκανε κάποιες σημαντικές αλλαγές για τη βελτίωση του ήχου της κιθάρας. Ο Καρούλι πέθανε 71 ετών στο Παρίσι στις 17 Φεβρουαρίου 1841. Έγραψε περισσότερα από τετρακόσια έργα για κιθάρα και αμέτρητες συνθέσεις για συνδυασμούς οργάνων, συμπεριλαμβανομένης πάντα της κιθάρας. Το έργο του με τη μεγαλύτερη επιρροή απ'όλα ήταν το "Μέθοδος, op 27" , που δημοσιεύθηκε το 1810, και εξακολουθεί να χρησιμοποιείται ευρέως σήμερα στην κατάρτιση των σπουδαστών της κλασικής κιθάρας.